Just Dance: Decades of Hits review - Een stap in de juiste richting

In de afgelopen jaren heb ik meerdere delen van Just Dance gereviewd. Mijn conclusie was vaak hetzelfde: vermakelijk, maar ook veel van hetzelfde, met problemen die uit voorgaande delen bleven voortbestaan. Dit jaar verschijnt er in plaats van Just Dance 2027 een themadeel, namelijk Just Dance: Decades of Hits. Deze editie richt zich op hits uit verschillende decennia, in plaats van zich voornamelijk te focussen op de hits van het afgelopen jaar. Dus haalde ik mijn dansschoenen weer uit de kast en keerde ik terug naar de kleurrijke wereld van Just Dance.

Een reis door de decades

Voor spelers die van een Adventure Mode houden, heeft Just Dance: Decades of Hits een nieuw avontuur in petto. Hierin volg je het verhaal van Lyra Gigavolt. Haar vader is een uitvinder wiens experiment volledig de mist in gaat, waardoor hij in de 'verre' toekomst van 2057 terechtkomt. Hij roept zijn dochter om hulp, maar in plaats van in hetzelfde tijdperk te belanden, komt Lyra in de jaren zeventig terecht. Vanaf daar moet ze zich een weg banen door verschillende decennia om haar vader te redden. Dit doet ze voornamelijk door te dansen op tracks uit de verschillende tijdperken.

Het is niet het meest diepgaande verhaal. De dialogen van Lyra voelen op sommige momenten wat ongemakkelijk aan en lijken geschreven door een oudere Ubisoft-medewerker die denkt precies te weten hoe Gen Z'ers praten. Termen als 'vibes' en 'lit' vliegen je om de oren. Gelukkig vormt dit geen grote irritatie, maar verwacht geen baanbrekende verhaallijn in deze avonturenmodus. Het is vooral een leuke manier om kennis te maken met de tracklist wanneer je de game voor het eerst opstart. In de avonturenmodus moet je verrassend genoeg voornamelijk dansen, maar er zit gelukkig ook wat afwisseling in dankzij verschillende minigames. Zo heb je een sorteergame waarin je moet bepalen of een voorwerp wel of niet in een bepaald tijdperk thuishoort en kun je deelnemen aan een quiz. Helaas zijn dit ook meteen de enige soorten minigames die je tijdens het avontuur tegenkomt.

Het was leuk geweest als daar wat meer variatie in had gezeten, bijvoorbeeld door elk decennium zijn eigen unieke minigame te geven. Daarmee hadden de verschillende tijdperken ook buiten de muziek om een sterkere eigen identiteit gekregen. De minigames zien er bovendien niet al te bijzonder uit. Het zijn voornamelijk submenu's met een donkerblauwe achtergrond. Gezien Just Dance juist bekendstaat om zijn levendige en kleurrijke achtergronden, voelt dit als een gemiste kans. Per decennium ben je ongeveer een uur bezig, waardoor je genoeg tijd krijgt om kennis te maken met de muziek uit die periode. De avonturenmodus is daarmee een leuke toevoeging, al had ik graag gezien dat de verschillende tijdperken buiten de muziek om wat meer van elkaar verschilden.

Banger van een playlist

Het grootste pluspunt van deze game is zonder twijfel de tracklist. Die staat namelijk vol met hits uit verschillende decennia. Van Mamma Mia uit de jaren zeventig tot Midnight Sun uit 2026 en van It's Tricky van Run-DMC tot Jump van Van Halen. De game bevat een gevarieerde verzameling nummers waarmee je je uren kunt vermaken, zowel alleen als met vrienden en familie. Juist doordat de nummers uit verschillende tijdperken komen, is er voor vrijwel iedere muziekliefhebber wel iets te vinden. Een van mijn persoonlijke favorieten is de Extreme Version van Wannabe. Deze choreografie biedt net dat extra stukje uitdaging waar ik bij Just Dance naar op zoek ben.

Het zijn dit soort nummers die ervoor zorgen dat ik steeds terugkeer om mijn score te verbeteren en de danspassen beter onder de knie te krijgen. Het enige jammere is dat deze editie vijf nummers minder bevat dan we gewend zijn. In plaats van de gebruikelijke veertig tracks moet je het doen met vijfendertig nummers. Daar staat tegenover dat de game ook een stuk goedkoper is dan voorgaande delen, namelijk veertig euro in plaats van vijftig euro. In dit geval gaat kwaliteit wel boven kwantiteit, want de variatie tussen oude klassiekers en moderne hits zorgt voor de beste tracklist die ik in jaren in Just Dance heb gezien. Daarmee neem ik die vijf ontbrekende nummers graag voor lief.

Nu kom ik op een van mijn meest voorkomende kritiekpunten uit voorgaande delen: de besturing. Just Dance op Nintendo-consoles is ontzettend vermakelijk, maar niet bepaald realistisch. Je zwaait met je armen terwijl je de Joy-Cons vasthoudt en de Perfect-scores stromen binnen. In Just Dance: Decades of Hits is dat helaas nog steeds het geval. Dat haalt voor mij toch een deel van de uitdaging en het plezier uit de game. Waarom zou je alle dansbewegingen zo goed mogelijk proberen uit te voeren als je ook een prima score kunt behalen door alleen met je armen te zwaaien?

Toch is er een beetje hoop dankzij de cameracontroller, waarmee je de camera van je telefoon kunt gebruiken om je dansbewegingen te registreren. Hierbij merk je dat het daadwerkelijk uitvoeren van de choreografie en dansen op de maat een grotere rol spelen. Dat maakt de ervaring meteen uitdagender en geeft mij meer motivatie om de danspassen goed onder de knie te krijgen. Het instellen van de cameracontroller kan alleen wat geduld vragen. Je moet je telefoon namelijk behoorlijk nauwkeurig neerzetten, zodat de camera je goed kan herkennen. Staat je telefoon net verkeerd, dan word je niet goed gedetecteerd en kun je niet aan de slag. Dat maakt het opstarten soms wat omslachtiger dan simpelweg een Joy-Con oppakken en beginnen met dansen. Het nadeel is alleen dat je deze cameracontroller uitsluitend in singleplayer kunt gebruiken. Dat voelt als een gemiste kans, want stel je de chaos eens voor wanneer je met een groep vrienden of familieleden voor jullie telefoons staat te dansen om de hoogste score te behalen. Dat zou de game voor mij nog een stuk leuker maken!

Een juiste richting?

Just Dance: Decades of Hits brengt gelukkig ook een aantal geliefde mechanics terug. Zo kun je eindelijk weer meerdere Dancer Cards aanmaken. Voor degenen die niet bekend zijn met deze functie: Dancer Cards zijn de persoonlijke spelerskaarten binnen Just Dance. In oudere delen kon je zonder problemen verschillende kaarten aanmaken voor vrienden en familie, maar na Just Dance 2023 kon je opeens nog maar één Dancer Card aanmaken voor de hoofdspeler. Alle andere spelers moesten daardoor als gast meedoen. In Decades of Hits kun je gelukkig weer meerdere kaarten aanmaken en vrienden en familie zonder problemen een eigen profiel geven. Dat maakt het een stuk leuker om met een vaste groep te spelen, omdat iedereen weer een eigen identiteit binnen de game heeft. Bovendien heb je nu nog minder excuses om niet mee te doen wanneer ik je de dansvloer op probeer te sleuren.

Ook op technisch vlak heb ik weinig te klagen. De game draaide tijdens mijn speelsessies zonder problemen en de achtergronden zien er opnieuw prachtig uit. Vooral de achtergronden van Crocodile Rock en Celebration, die speciaal zijn geanimeerd door Neels en Inspira Studios, sprongen eruit. Ze laten goed zien hoeveel creativiteit er in de visuele presentatie van de choreografieën kan zitten. Just Dance: Decades of Hits mag daardoor worden gerekend tot een van de beste delen van de afgelopen jaren. Is het perfect? Nee, er zitten nog steeds kleine irritaties in die we ook in voorgaande delen tegenkwamen, zoals de onnauwkeurige besturing met de Joy-Cons. Toch zorgen de sterke tracklist, de terugkeer van meerdere Dancer Cards en de cameracontroller ervoor dat deze editie eindelijk wat stappen in de juiste richting zet.

Tegelijkertijd roept deze release ook een interessante vraag op: is Decades of Hits eigenlijk nog wel een volwaardige game of moeten we het meer als een uitbreiding zien? In de afgelopen jaren is Ubisoft een nieuwe richting ingeslagen met Just Dance, maar het voelt alsof het bedrijf die keuze nog niet volledig durft door te zetten. Nieuwe delen functioneren tegenwoordig namelijk ook als hub voor eerder verschenen edities, waardoor je vanuit één game toegang kunt krijgen tot tracks uit verschillende jaren.

Ik denk daarom dat de beste volgende stap voor Ubisoft is om nog één centrale Just Dance-game uit te brengen die als vaste hub dient. Vanuit daar kunnen spelers ieder jaar een nieuwe uitbreiding kopen met de nieuwste nummers, choreografieën en eventuele extra spelmodi. Dat lijkt mij een logischere aanpak dan jaarlijks een nieuwe editie uitbrengen die steeds meer op een uitbreiding begint te lijken. Decades of Hits bewijst in ieder geval dat Ubisoft nog genoeg leuke ideeën heeft voor de franchise. Nu is het alleen nog de vraag of het bedrijf die ideeën ook weet door te trekken naar de toekomst van Just Dance.