Review: L.A. Noire PlayStation 3

Het echte werk was eindelijk begonnen. Al eerder had deze speurneus van Hollandse bodem een vleugje mogen proeven van L.A. Noire, maar nu mocht ik de volledige carrière van Cole Phelps ervaren. Een man die goed probeert te doen in een wereld die naar de hel gaat dankzij corruptie, lust en verslaving. Welkom in Los Angeles, 1947.

Good Cop, Bad Town

Je wordt natuurlijk niet zomaar een topdetective. Met hielenlikken, witte voetjes halen en konten kussen kom je misschien een heel eind, maar uiteindelijk komt het neer op gedrevenheid, hard werken en een goed stel hersens. Er wordt dus heel wat van je verwacht wanneer je bij de L.A.P.D. werkt, en dus ook van jou wanneer je in de schoenen stapt van agent Phelps. Gelukkig beginnen we de carrière van deze smeris vanaf het begin, wanneer hij nog een gewone agent is van de straat. We beginnen dus niet al te moeilijk.

Blauwe Veteraan

Het verhaal van Phelps wordt verteld aan de hand van cases, oftewel zaken. De eerste missies die je speelt als agent bestaan niet uit boetes uitdelen voor verkeersovertredingen of die ene belhamel berispen voor fietsen op de stoep, maar echt uit zaken die invloed hebben op de carrière van Phelps. Tussen de zaken door krijg je cutscènes te zien waarin je onze hoofdpersoon ziet ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Zo wordt langzaam duidelijk wat Cole toen heeft meegemaakt en hoe hij in elkaar steekt als persoon.

Cole's Hard Case

Wanneer je eenmaal detective bent geworden begint het avontuur pas echt, gepaard met een voortdurend oplopende complexiteit met alles wat je doet. Zo zijn de eerste paar zaken redelijk rechttoe rechtaan, maar het duurt niet lang of je hebt een zaak met twee verdachten waarvan beide een slecht alibi hebben, onbetrouwbaar zijn en een motief. Zo moet je steeds beter op de details gaan letten en wat iedereen nu precies tegen je verteld. Je kunt ook altijd advies vragen aan je partner, maar het is misschien niet zo verstandig om te luisteren naar een drankorgel met een badge.

Achterste rendering van de tong

Het ondervragen van de verdachten en getuigen komt erg realistisch over, vooral vanwege de nieuwe technologie die men gebruikt heeft om het acteren van de acteurs zo realistisch mogelijk weer te geven. Je moet met Cole Phelps in staat zijn om de lichaamstaal en expressies van iemand te kunnen lezen, en kunnen inschatten of hij/zij liegt ja of nee. De personages en hun animaties zien er dermate realistisch uit dat dit dus ook echt mogelijk is. Wat het weer lastig maakt, is wanneer je met mensen te maken krijgt die erg goed kunnen liegen. Iedereen is dus ook nog eens anders in zijn of haar gedrag, en onder invloed van andere kennis en emoties. Je hebt er met Phelps een hele kluif aan.