The Legend of Heroes: Trails beyond the Horizon review - Nieuwe hoogtes voor de reeks

De ‘Trails’-franchise is de laatste jaren een echte grootmacht geworden in het JRPG-landschap, ook bij ons in het Westen. De eerste game in de reeks stamt inmiddels al uit 2004 en in de voorbije jaren is de franchise zo enorm hard gegroeid en geëvolueerd. Voor fans van het eerste uur is het geweldig geweest om alles te zien gebeuren… voor nieuwkomers lijkt deze franchise dan waarschijnlijk eerder een ingewikkeld kluwen waar je kop noch staart aan kan krijgen. Dit jaar mogen we in het Westen de release van ‘The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon’ – amai, dat is een mondvol – verwelkomen en voor deze review dook ik in het nieuwste deel om te ontdekken waarom deze reeks nog steeds zo populair is.

Is er een plaats tussen de sterren waar ik heen kan gaan?

Laten we even beginnen met de spreekwoordelijke olifant in de kamer. Trails Beyond the Horizon is het 13e deel in de franchise en het derde deel van de ‘Calvard arc’ (die begon met Trails through Daybreak). In normale mensentaal: als je in deze franchise wilt instappen, begin dan a.u.b. zeker niet met dit deel. Ja, je kan in principe een uitgebreide samenvatting van de eerdere games nalezen, maar het is toch niet helemaal hetzelfde. Meestal begin je ook niet met het kijken van een tv-serie bij het 13e seizoen, toch? De instapdrempel is dus best hoog, wat jammer genoeg altijd al wel een beetje een probleem is geweest met deze reeks.

Maar goed, dat gezegd zijnde: waarover gaat Trails Beyond the Horizon eigenlijk? Alles in deze game draait rond het zogenaamde ‘Project Startaker’. De president van de Calvard republiek, Roy Gramheart, heeft gigantische bergen geld gepompt in een ambitieus project dat bemande ruimtevaart moet mogelijk maken. Het blijft uiteraard de Trails-franchise, dus de lancering van deze ene raket zorgt natuurlijk voor heel wat politieke spanningen. Je beleeft (de aanloop naar) de lancering vanuit drie perspectieven: Van Arkride (de centrale protagonist van de huidige arc), Rean Scharzer (de hoofdrolspeler van de eerdere Erebonia arc) en Kevin Graham (die we kennen uit Trails in the Sky 3rd).

Er keren dus heel wat bekende gezichten terug en vooral de reünie met Rean Schwarzer was voor mij best een hoogtepunt, gezien ikzelf in deze reeks ben gestapt met zijn arc. De cast in het algemeen is eigenlijk wel een hoogtepunt: deze barst van de kleurrijke personages en unieke persoonlijkheden. Nieuwkomer ‘Ulrika’, bijvoorbeeld, is een streamer-influencer die enkele hilarische scènes op haar naam heeft staan en inmiddels ook één van mijn favoriete personages in de reeks is geworden.

Geduld is een mooie deugd

Het verhaal is een belangrijk aspect bij deze game en algemeen zit het plot ook echt wel goed in elkaar. Trails Beyond the Horizon blijft echter wel een Trails-game en als je ooit één van deze games hebt gespeeld, dan voel je dit probleem vast al komen: de pacing. Voor de duidelijkheid: ik heb al heel wat JRPG’s gespeeld en ik weet dat het genre vaak geplaagd wordt door ‘trage’ openingsuren, waarna je op het einde één of andere God moet verslaan om uiteindelijk de wereld te redden. Typische JRPG stuff. Deze game komt, zelfs binnen zijn genre, toch wel echt traag op gang.

Vooral de stukjes met Van zijn hier de grote schuldige: zijn verhaal draait rond het onderzoeken van één of andere cult. Rean houdt zich terwijl bezig met een militaire operatie en Kevin gaat op een speciale missie voor de kerk. De focus blijft wel grotendeels op Van liggen, waardoor zijn stuk een pak langer is dan de andere twee. Gevolg: het voelt op den duur gewoon wat langdradig. Rean en Kevin hebben hier minder last van, aangezien de spotlight hen ook minder tijd geeft en de pacing dus hoger ligt. Uiteindelijk barst alles wel los in een finale die mij al reikhalzend doet uitkijken naar het volgende deel.

Geweldige combat, met nog meer mogelijkheden

De Trails-franchise heeft sinds de komst van Trails Through Daybreak een gloednieuw combat systeem gekregen dat turn-based en actie naadloos met elkaar mengt. Normale vijanden kan je in actie-modus snel een kopje kleiner maken (even wat zwaardslagen en magie met elkaar afwisselen en klaar is Kees!), maar je kan op elk moment ook wisselen naar de turn-based modus als je alles wat tactischer wilt aanpakken. Baasgevechten zijn dan altijd in turn-based modus te doen - want een extra streepje tactiek is hier toch wel écht nodig. Het is een geweldige mix tussen twee totaal verschillende speelstijlen, maar het werkt gewoon!

Trails Beyond the Horizon gebruikt dit systeem en voegt er nog enkele nieuwe functies aan toe. Niets baanbrekend, maar wel leuke mogelijkheden die het al uitgebreide systeem nog wat verder gaan uitbreiden. De meest opvallende toevoeging is het ZOC-systeem (een fancy afkorting voor ‘Zone of Control’). In actie-modus kan je hiermee je vijanden vertragen, waardoor je enkele ‘gratis’ slagen uitdeelt. Speel je turn-based, dan zorgt ZOC ervoor dat je aanvallen versterkt worden én dat je een extra beurt krijgt. ZOC-aanvallen zullen automatisch regenereren en ze verhogen het speeltempo op een goede manier. Nog wat extra anime-spektakel nodig? Bepaalde personages hebben nu ook een ‘Awakening’, waarbij ze transformeren in een extreem sterke versie van zichzelf. Extra effecten, extra chaos: wat wil je nog meer?

Samen chillen in de Grim Garten

De boog moet niet altijd gespannen staan en die raket is nu ook niet zó gehaast om de ruimte in te vliegen. Vandaar dat er, tussen alle gevechten en politieke complottheorieën door, ook tijd is voor wat ontspanning! Er zijn, zoals vanouds, opnieuw ‘bonding events’. In normale mensentaal: je kan tijd doorbrengen met je partyleden om zo je band met hen te versterken waardoor je ook extra bonussen krijgt. Daarnaast zijn er ook de klassieke zijmissies, er is een casino met minigames, je kan ook even wat gaan vissen… Met andere woorden: content genoeg om je uren mee bezig te houden.

Ik wil even speciale aandacht geven aan de ‘Grim Garten’, een vernieuwde versie van de ‘Marchen Garten’ uit het vorige deel: dit is een (grotendeels optionele) modus binnenin de game met roguelike-elementen. Hier is het de bedoeling om een party samen te stellen met de meest geschikte personages om daarna de verschillende levels van de dungeon te trotseren. Je moet de route die je neemt goed uitplannen (deze is iedere keer anders gegenereerd), want aan het einde staat je telkens een baasgevecht op te wachten. Ja, Grim Garten is misschien nog steeds wel een beetje grindy, maar de modus is op zich leuk en je scoort er heel wat (cosmetische) items mee, aangevuld met wat extra lore. Zeker een vooruitgang ten opzichte van z’n voorganger!

Coole visuals en leuke deuntjes

De Trails-franchise heeft er nooit echt naar gestreefd om fotorealistische graphics op je scherm te toveren. De visuele stijl is altijd al heel ‘anime-geïnspireerd’ geweest en doorgaans kozen de makers voor een eerder simpele aankleding. Ook Trails Beyond the Horizon volgt grotendeels de vastgelegde stijl, maar er is wel duidelijk een positieve evolutie zichtbaar. Een echte hoogvlieger is het misschien niet, maar het is wel mooi om naar te kijken.

Waar ik wel écht van onder de indruk was, was de cinematografie van de cutscènes: ze zijn kleurrijk, zitten goed in elkaar, de overgangen ogen geweldig en ze zijn gewoon een plezier om naar te kijken. Ook een pluspunt: de muziek. Een grote verrassing is dit niet, want de componisten die in dienst zijn bij ontwikkelaar Nihon Falcom hebben in het verleden al bewezen dat ze puik werk kunnen afleveren. En wat blijkt: ook hier is de muziek opnieuw helemaal in orde!