Preview: Marvel's Wolverine - De messen zijn geslepen

Dat ze bij Insomniac Games last hebben van slapeloosheid moet bijna wel als je kijkt naar de kwaliteit van de games die zij hebben uitgebracht. Ze hebben meermaals bewezen echt ijzersterke games te kunnen bouwen. We hebben het gezien met Ratchet & Clank, maar natuurlijk ook met de verschillende Spider-Man-games. Toch mag Spidey na drie avonturen even gaan genieten van zijn welverdiende rust, want Insomniac Games heeft besloten zich nu op iemand anders te gaan richten. Toch zoekt de Amerikaanse ontwikkelaar het niet heel ver, want de comic-pijlen zijn ditmaal gericht op een ander bekend Marvel-personage; Wolverine. We hebben al de nodige beelden mogen bekijken, maar op uitnodiging van Sony mocht ik ook al even aan de slag met deze nieuwe superheldengame. De speelsessie van zo'n twee uur liet mij achter met een hoopvol gevoel voor Marvel's Wolverine.

Meer van hetzelfde? Of toch niet?

Als je mij vertelt dat er een nieuwe game van Insomniac Games aan zit te komen, dan ben ik gelijk nieuwsgierig. Ik was vanaf het begin af aan dan ook enthousiast om te horen dat ze eens geen Spider-Man-game aan het ontwikkelen waren, maar bezig waren met het creëren van Marvel's Wolverine. Een mooie keus, maar tegelijkertijd ook een zeer gevaarlijke. De twee games schurken op veel vlakken tegen elkaar aan, waardoor je ongetwijfeld eindeloze vergelijkingen krijgt. Het zijn beide superhelden. Ze komen beide uit de stal van Marvel. De games zijn allebei ontwikkeld als een action-adventure en zo kun je nog wel even doorgaan. Bovendien loop je als ontwikkelaar het risico dat de game niet vernieuwend genoeg blijkt te zijn en eigenlijk alsnog speelt als Spider-Man in een ander jasje. Na mijn speelsessie moet ik toegeven dat het inderdaad een hoop gelijkenissen heeft en dat de criticaster ongetwijfeld zal vinden dat het van hetzelfde laken een pak is, maar toch heb ik mijn eerste uren met de game als zeer positief ervaren en dat heeft meerdere redenen.

Laat ik eerst aftrappen met het verhaal, want Insomniac Games heeft in dat opzicht voor een mooie invalshoek gekozen. De game speelt zich af nog voordat de X-Men zijn gevormd. Wolverine is onderdeel van Team X en stuit samen met Sabertooth en Mystique op de snode plannen van miljardair Bolivar Trask. Als mens heeft de beste man namelijk een broertje dood aan mutanten en hij wil dan ook maar wat graag van ze af. Daarom zet hij de militante eenheid The Reavers in om mutanten op te jagen en gevangen te houden. Dat lukt natuurlijk aardig, tot Wolverine en consorten doorkrijgen wat er allemaal aan de hand is en zich ermee gaan bemoeien. Hoewel ik nog maar een relatief kort gedeelte van de game heb gespeeld, merkte ik wel dat het verhaal een zeer prominente aandacht heeft in de gameplay. Het is zeker niet alleen je zes messen uitsteken en hakken tot je erbij neervalt. Nee, Marvel's Wolverine biedt daarnaast ook zeker de nodige diepgang. Je merkt direct dat het schrijversteam daar erg veel tijd en aandacht aan heeft besteed.

Brute combat

Dit is geen game voor mensen met koudwatervrees, want Marvel's Wolverinelaat weinig ruimte over om even aan de sfeer en omgeving te wennen. Voordat je het weet plopt het eerste quicktime-event commando op je scherm, komen de messen te voorschijn en is het actie in de tent. Niks even rustig zitten en omgevingen verkennen. Nee, vijanden openrijten, ingewanden doorboren en tegenstanders op de meest gruwelijke manier tot hun einde brengen. Actie, bloed en gore, zoals je dat van Wolverine mag verwachten. Als hij ze met die enorme messen tussen de knokkels al had gepast, dan had Wolverine vijanden niet met fluwelen handschoentjes aangepakt. De gevechten voelen dynamisch en soepel aan. De beweegmogelijkheden die Wolverine tijdens dit soort gevechten tot zijn beschikking heeft doen echter wel erg veel denken aan hoe je gevechten in de Spider-Man-games ervaart. Logan heeft veel vergelijkbare moves, die er wel net even anders uitzien, maar uiteindelijk hetzelfde effect sorteren. Denk daarbij aan de mogelijkheid van Spider-Man om zich middels zijn spinnenweb snel richting een vijand te trekken. Wolverine heeft een leap die dat ook doet. En zo zijn meer moves vergelijkbaar.

Nu heb ik de dynamiek van de gevechten wel anders ervaren dan in Spider-Man en dat zit hem met name in de tegenstanders. Bij Spider-Man had ik toch altijd het gevoel dat jij het middelpunt was van een kringverjaardag en dat de vijanden om beurten mochten proberen om je te slaan. Alsof je een soort bewegende piñata bent. In Marvel's Wolverine zijn de vijanden overal, dus niet alleen vlakbij in een kringetje om je heen. Daarnaast wachten ze zeker niet op elkaars beurt om een poging te doen jouw schedel van adamantium kapot te maken. Je moet dus zeer alert zijn op je omgeving en het parry-gehalte is in Wolverine nog een tandje opgeschroefd ten opzichte van de tegenhanger met Peter Parker in de hoofdrol. Bovendien wordt de actie van de intense gevechten ook afgewisseld met secties waarbij je bijvoorbeeld snel van a naar b moet zien te komen omdat je beschoten wordt.

Gaat regeneraties mee

Wolverine heeft in deze game overigens ook een aantal moves die techniques worden genoemd. Deze zijn op hun beurt weer onderverdeeld in techniques en special techniques. Techniques zijn de wat kleinere moves die je kunt leren om je makkelijker een weg door de game te banen. Denk bijvoorbeeld aan de mogelijkheid om je te beschermen tegen kogels wanneer je sprint. Special techniques zijn een stuk krachtiger, maar als je die eenmaal gebruikt dan duurt het ook weer even voordat deze zijn opgeladen en je ze opnieuw kunt inzetten. Tijdens mijn speelsessie had ik bijvoorbeeld de beschikking over de Tornado Spin, een aanval waarmee ik alle vijanden die dicht in de buurt stonden enorme schade kon toebrengen. Ook is er nog de zogeheten adaptations skill-tree. Dit geeft Wolverine bepaalde buffs, bijvoorbeeld dat wanneer je een aanval weet te ontwijken, je health regenereert.

Nu gebeurt dat regenereren natuurlijk sowieso wel. Dat is immers wat Wolverine kan. Wat deze wolvenman overigens ook goed in de messcherpe vingers heeft is boos worden. Naast je healthbar heb je dus ook nog een metertje lopen dat de rage meter heet. Het vullen van die meter is doodeenvoudig: je moet gewoon op mensen inhakken. Simpele taak natuurlijk als je vlijmscherpe klauwen hebt. Zolang je blijft hakken, blijft de meter zich vullen en kun je tot wel drie stadia aan woede opbouwen. De eerste doet nog niet zoveel, maar bij de tweede deel je direct al hardere klappen uit. Bovendien heb je dan de mogelijkheid om last stand te gebruiken. Wanneer je healthbar tot het nulpunt gedaald is, heb je op die manier toch nog een nieuwe kans om je te herpakken. Vanzelfsprekend komt er met de derde tier nog een tandje erbij, waardoor je je tegenstanders nog meer schade aan kunt doen.

Actie, reactie

Toch is Marvel's Wolverine allesbehalve een game die alleen maar tot de nok toe gevuld is met actie. Tijdens mijn speelsessie werden de momenten dat je op het puntje van je stoel zit ook afgewisseld door rustigere momenten waarop je weer even lekker achterover kunt leunen. Dat gebeurt voornamelijk tijdens het vertellen van het verhaal, maar in het laatste gedeelte van de demo die ik kreeg voorgeschoteld, kwam ik ook terecht in een soort dorpje met een soort bar zoals je die ook in een gemiddeld Western tegen kunt komen. Even kun je helemaal bekomen van alle drukte en je gewoon focussen op het verhaal en de personages. Waarvan ik overigens moet zeggen dat de voice acting in deze game echt tip top in orde is. Het acteerwerk is van hoog niveau en ook dat draagt natuurlijk zeer positief bij aan de verhaalvertelling.

Voorlopig oordeel van Patrick Lamers

Hoewel ik vooraf in sommige opzichten mijn bedenkingen had over Marvel's Wolverine, ben ik na mijn speelsessie wel blij weer vertrokken. Marvel's Wolverine belooft echt een hele toffe actiegame te worden, waarbij er rekening is gehouden met een prima balans tussen over-de-top-combat en world building met een stukje exploratie. Vooralsnog lijkt de game niet te zijn volgestouwd met allerlei collectibles, maar kan het alsnog goed zijn om soms toch even dat zijweggetje te pakken. Je weet maar nooit wat je tegenkomt. Zijn al mijn twijfels omtrent de game als sneeuw voor de zon verdwenen? Nee, zeker niet. De combat is echt genieten, maar ik vraag mij wel af of dat ook zo is als je bijvoorbeeld al een uur of twintig in de game hebt zitten. Vooralsnog lijkt de movepool daarvoor iets te beperkt, maar wellicht dat de diverse techniques en adaptations daar een positieve twist aan kunnen geven.