Call of Duty: Modern Warfare 4 review - Het spelen waard (in progress)

Baal jij nog altijd van de waardeloze campagnes die de Call of Duty-franchise vandaag de dag domineren? Ik ook! Des te aangenamer is het dat Call of Duty: Modern Warfare 4 een waanzinnige campagne te bieden heeft. Momenteel kunnen spelers, alvorens de game op 23 oktober lanceert, via Early Access van start met de volledige campagne die Modern Warfare 4 te bieden heeft. En ja, de campagne is de moeite waard, nu maar hopen dat de rest van de game dat ook is.

Onderstaande tekst is een review in progress, gezien de multiplayercomponenten op een latere datum live gaan. Wij werken de review bij op basis van onze bevindingen na livegang.

Beste verhaal in tijden

Call of Duty heeft altijd bekendgestaan om zijn bombastische campagnes waarin je in zo’n zes tot tien uur alle hoeken van de kamer te zien krijgt. Helaas viel dat de afgelopen jaren nogal tegen. Black Ops 6 wist een sprankje hoop te bieden, maar Black Ops 7 ontnam die hoop net zo snel.

Modern Warfare 4 weet echter alle juiste zetten te doen. De game kent grotendeels een lineaire structuur waarin een volledig verhaal wordt verteld. Dit keer reizen we af naar Zuid- en Noord-Korea, waar we niet enkel intense vuurgevechten meemaken, maar ook een gevoel van het leven onder een dictatuur meekrijgen. Dat doen we vanuit het oogpunt van soldaat Park, die met zijn squad Sierra-1 onverwacht in een grootschalige invasie belandt.

Het is echter niet enkel Park die we besturen. Traditiegetrouw beleven we dit verhaal vanuit meerdere perspectieven, waarbij we ook eens meekrijgen hoe de vijandelijke partij de gebeurtenissen ervaart. Juist dit laatste maakt dit een bijzonder interessant deel, want waar we doorgaans gewoon digitale tegenstanders neermaaien, ontdekken we nu ook dat lang niet alles even zwart-wit is.

Tenminste, niet altijd, want ook John Price maakt zijn opwachting in dit nieuwe deel. Price heeft altijd de extremen opgezocht, maar in dit laatste deel in de Modern Warfare-serie kent de besnorde captain absoluut geen grenzen. ‘Dark Price’ is meedogenloos en uit op wraak. Wat volgt, is een wraaktocht waar geen tegenstander wordt gespaard.

Koppen gaan rollen

Gewelddadig, zo zou ik Modern Warfare 4 initieel bestempelen. Oorlog is chaotisch en onderhevig aan subjectieve interpretatie, iets dat dit deel uitstekend weet neer te zetten. Zo is Park slechts een wieltje in de machine, is Price het losgeslagen kanon en is een oude bekende de loyale hond. Wie heeft er gelijk en wat is het juiste pad om te bewandelen? Dat blijft continu een beetje in het midden, ondanks het verhaal dat zich langzamerhand uitvouwt.

Modern Warfare 4 is bijzonder expliciet in zijn storytelling. Nooit draait de camera weg bij het tonen van extreem geweld en dat is eigenlijk best even wennen. Ieder bloederig detail wordt prominent op het scherm getoond. Sterker nog, je dient doorgaans de handeling zelf uit te voeren, zelfs wanneer dit verkeerd voelt.

In zo’n acht uur tijd zit de campagne er echter op en is het tijd om even terug te blikken op de oorlogsmisdaden die je allemaal bent begaan. En een tipje van de sluier? Dat zijn er aardig wat, niet alleen op het gebied van vijanden elimineren, maar op het gebied van onschuldigen onderwerpen aan een militair regime.

Deze campagne biedt dan ook een ouderwetse CoD-rollercoaster, waarbij spektakelstukken worden afgewisseld met segmenten die de speler aan het denken zetten. Want wat betekent het nou om geen grenzen te hebben, moet je dat überhaupt willen en hoe zou je reageren wanneer de situatie vereist dat je zware beslissingen moet nemen? Haal je bijvoorbeeld de trekker zonder twijfel over of spaar je een leven met alle gevolgen van dien? Alleen deze segmenten maken Modern Warfare 4 absoluut het spelen waard.

Keuze is een illusie

Is alles dan echt zo goed in Modern Warfare 4? Ja, eigenlijk ben ik zeer content met deze campagne. Maar natuurlijk kan er altijd het een en ander beter. Zo geeft de game je een vorm van schijnverantwoordelijkheid. Modern Warfare 4 geeft je namelijk regelmatig de optie om bepaalde storybeats anders uit te voeren. Zo dien je vrij vroeg in het verhaal burgers uit hun woonomgeving te trekken. Uiteraard met alle gevolgen van dien, want doe je dat, dan staat hun een bepaalde reprimande te wachten. Doe je dat middels dialoogopties niet, dan krijg je dat vrijwel direct te weten. Een verkeerde keuze resulteert namelijk vrijwel altijd in een slecht ‘einde’, waardoor je weer bij het laatste opslagpunt begint.

Die schijnverantwoordelijkheid wekt een soort FOMO op. Je wilt immers weten wat anders had kunnen zijn na het maken van een andere keuze. Toch merk je bij een replay al snel dat de keuze als een wortel is die wordt voorgehouden, waarbij je eigenlijk nooit daadwerkelijk invloed op het verloop van het verhaal uitoefent. Jammer, want juist dat zou de herspeelbaarheid van de campagne vergroten.

Reden om er op uit te trekken

Maar waar de keuzevrijheid in het verhaal niet bestaat, hebben we die op het gebied van gameplay wel. In de Stranded-missie, zie je namelijk voor het eerst de impact van eigen keuzes. Stranded biedt een open area waar we missies uit kunnen voeren. Deze zone diep in het territorium van Noord-Korea biedt spelers de optie om eropuit te trekken en zo supplies en wapens te verzamelen. Jij kiest zelf in welke wapens of perks je investeert en in welke volgorde je de missies afloopt. Die open area is overigens volledig optioneel, want dit keer krijgen spelers ook de optie om te fasttravelen naar de drie afzonderlijke missies die hier plaatsvinden.

Die keuzevrijheid juich ik enorm toe. Jouw keuzes doen ertoe en maken een missie makkelijker of juist moeilijker. Hoewel ik niet per se een fan van het openarea-concept an sich ben, is het een uitstekende keuze om de spelers opties te bieden zodat deze zelf kunnen kiezen om hier verder in te duiken of om het juist te skippen.

Eerder bejubelde ik Modern Warfare 4 om de sneltreinvaart van de game. Toch merk je op het einde dat een soortgelijke handelswijze de afronding van het verhaal niet ten goede komt. Het ene moment zit je midden in de actie, het volgende moment zie je de credits rollen. En dat is jammer, want sommige onderdelen van het verhaal vereisen na vier delen in de serie toch echt wat meer aandacht en uitleg.

Voorlopig oordeel van Rudy Wijnberg (In Progress)

Op het gebied van de campagne weet Call of Duty: Modern Warfare 4 flink punten te scoren. De game beschikt over een interessant verhaal vol memorabele momenten en een uitstekende setting. Wat dat betreft is Modern Warfare 4 dan ook een absolute return to form.

De game kent een interessante cast, schroomt niet om personages op kritieke momenten weg te nemen en beschikt gedurende de opening en het middenstuk over een uitstekende pacing. Niet alleen op het gebied van gameplay, maar ook wat betreft missiestructuur. Het enige dat ik een beetje mis, is een missie in de vorm van ‘All Ghillied Up’, maar dat mag de pret niet drukken.

Tegen het einde is het dan ook oprecht jammer dat de campagne er na zo’n acht uur spelen op zit. Niet alleen omdat ik meer wil zien, maar ook omdat deze nogal abrupt eindigt. Gelukkig hoef je geen raketgeleerde te zijn om te bedenken waar het vervolg mogelijk naartoe gaat, maar een iets uitgebreider slotstuk had wel fijn geweest.

Zoals aangegeven is dit echter een review in progress en zet de DMZ-modus dat verhaal voort. Er is immers een reden dat deze iets later in de Early Access-periode komt te verschijnen. Op basis van de campagne zou ik nu makkelijk vier sterren op Modern Warfare 4 plakken. Of de game die score weet vast te houden, moet blijken uit de DMZ- en multiplayerervaring. Kom dan ook nog even op een later moment terug voor de volledige review van Call of Duty: Modern Warfare 4!