Game review: Saros review - Een unieke, toegankelijke ervaring

Eenzaam en alleen

Housemarque has done it again. Laten we de review maar aftrappen met de conclusie: Saros is een waanzinnige game! De roguelite bevat een goed verhaal, snaarstrakke gameplay, een mysterieuze wereld en bijzonder veel uitdaging.

Mocht je niet bekend zijn met de game: Saros is een third-person roguelite bullet opera. Dat betekent dat we de game in zogeheten ‘runs’ spelen, waarin we na voltooiing van een run – goed of slecht – terugkeren naar de main hub. In dit geval is dat ‘The Passage’, waar crewgenoten van Arjun Devraj hun dagelijkse werkzaamheden uitvoeren.

Arjun Devraj is in dit geval de hoofdrolspeler. Deze geplaagde ziel werkt als enforcer, een soort soldaat, voor Soltari, een zielloze megacorporatie die het gemunt heeft op de grondstoffen van de buitenaardse planeet Carcosa. Jij bent onderdeel van de vierde expeditie en hebt eigenlijk als doel om de grondstof ‘Lucenite’ veilig te stellen, maar ook om uit te zoeken wat er nou gebeurd is met de drie andere missies die je voorgingen.

Dat laatste is hoofdzakelijk de drijfveer van Arjuns persoonlijke verhaal, want Carcosa is nogal apart. Tijd lijkt hier anders te werken en de planeet wordt continu onderworpen aan een eclips, oftewel een zonsverduistering. Hierdoor worden de lokale flora en fauna bijzonder agressief, maar neemt de Lucenite ook toe in waarde. Dat niet alleen, de mensen om je heen lijken beïnvloed te worden door een externe kracht die iedere zonsverduistering sterker lijkt te worden. Zijn het echter enkel de overige bemanning en de omgeving die hieraan onderworpen worden, of is het ook Arjun die de lasten ondervindt?

Stilstaan is geen optie

Saros is dus een roguelite. Dat betekent dat we in gemiddeld 30 minuten durende runs door diverse locaties banjeren om zo ons einddoel te voltooien. Leg je het loodje, dan keer je direct terug naar The Passage. Daarbij verlies je geboekte progressie, zoals wapens, additioneel leven, eventuele perks en ga zo maar door.

De term roguelite insinueert echter dat we ook een vorm van permanente progressie boeken. Dit doen we hoofdzakelijk met de verzamelde Lucenite. Deze grondstof kunnen we namelijk via een skilltree in Arjun steken, waardoor schilden sterker worden, we meer leven krijgen, we betere wapens kunnen vinden tijdens de run, een tweede leven krijgen en ga zo maar door. Daarnaast ontgrendelen we ook met regelmaat bepaalde skills, zoals een grapple hook, dashmogelijkheid, jump pad, enzovoort.

De link tussen Saros en Returnal is dan ook snel gelegd, want veel van de hiervoor genoemde elementen zien we in de spirituele voorganger Returnal ook terug. Zo ook in de gameplay, want ook dit is een fast-paced third-person bullet hell shooter. Stilstaan is dan ook geen optie. Je wordt continu bestookt met vijandelijke projectielen, die je moet zien te ontwijken, kunt absorberen of eventueel zelfs kunt pareren.

Saros is meer toegankelijk dan Returnal
Toch onderscheidt Saros zich op een bijzonder subtiele manier van diens voorganger. Saros is namelijk (oprecht) een stuk toegankelijker dan Returnal. Begrijp mij niet verkeerd, de gameplay is nog steeds lastig wanneer je daarvoor kiest en je gaat dan ook flink wat runs zien mislukken, maar nooit heb je het gevoel dat een run voor niets is geweest. Je kunt namelijk altijd wel een upgrade doorvoeren met de verzamelde Lucenite, je stuit altijd wel op een audiolog of NPC om een gesprek mee te voeren, of keert zelfs huiswaarts met ‘Halcyon’ op zak, wat een meer zeldzame grondstof is.

Daarnaast ben je altijd in staat om de spelervaring te versoepelen. Dat kan echter wel pas vanaf het derde bioom, maar dat is natuurlijk met reden. Saros is namelijk bedoeld om een uitdaging voor te schotelen. Kom je er echter echt niet uit, dan kunnen we in Saros de ‘Carcosan Modifiers’ gebruiken.

Deze modifiers stellen de speler in staat om bepaalde elementen makkelijker of juist moeilijker te maken. Dat werkt met een soort weegschaal. Sla je te ver door in het makkelijker maken, dan moet je de schaal in balans brengen door een ander element juist moeilijker te maken. Heb je daar echter geen zin in, dan ben je zelfs in staat om die balans uit te zetten en de game zo makkelijk te maken als je wilt. Hierdoor is de game letterlijk een cakewalk, maar ervaar je wel de bijzonder toffe setting die Saros te bieden heeft.

Run Arjun, Run!

Afijn, Arjun lijkt dus continu een beetje vast te lopen, want iedere keer dat we denken ergens doorheen te breken, eindigen we exact op dezelfde plek. Toch is die plek continu een beetje anders. Carcosa leeft, de planeet en diens inwoners zijn continu in beweging. Letterlijk, want iedere run is anders. Kamers verschuiven, vijanden roteren en een ogenschijnlijk onschuldige locatie verandert in een klap in een hels scenario.

Dat maakt Saros een bijzonder toffe game. Je zit continu in een sfeer van anticipatie, wat je op het puntje van de stoel houdt. Daarnaast is Saros ontwikkeld om door te blijven spelen, zelfs wanneer je de credits ziet rollen. Sommige audiologs komen pas na het passeren van de eindbaas tevoorschijn. Hierdoor loont het om eerder bezochte gebieden nog eens door te kammen, niet enkel voor resources, maar ook voor die heerlijke lore.

Het moge duidelijk zijn, Saros is mij uitstekend bevallen. De game blijft nog wel even draaien op de PlayStation 5 en ik ben nog lang niet klaar met alles wat Carcosa te bieden heeft. Dat gezegd hebbende, de game vertoont op momenten ook onderdelen die de immersie ietwat doorbreken. Het is nooit gamebreaking of iets dergelijks, maar kan je wel uit de ervaring trekken.

Nog even muggenziften

Zo stellen de animaties van bijvoorbeeld de NPC’s ietwat teleur. Gezichten zijn doorgaans buiten cutscenes om emotieloos, de bewegingen ietwat houterig en personages kunnen op tientallen meters afstand alsnog op fluistertoon met elkaar praten. Ook is de hele animatie in de gesprekken vrij karig, waarbij je doorgaans veel te dichtbij staat om überhaupt iets te zien; sterker nog, op sommige momenten clipt de camera zo een personage in.

Ook de framerate is op geringe momenten instabiel. Waar Saros normaliter op een vrij stabiele 60 fps draait, zie je dat in bijzonder drukke momenten of lange speelsessies toch de framerate her en der inzakt. Na het opnieuw opstarten van de PS5 was dat probleem echter verholpen, om vervolgens ook niet meer te verschijnen.

Daarnaast kunnen sommige ruimtes frustreren. Niet door een slecht design of weinig overzicht, maar door afgronden die zich ergens achter Arjun bevinden. De gameplay is hectisch, continu dash je een kant op en de focus ligt dan ook vooral op de gebeurtenissen voor Arjun. Het gebeurd dan ook met regelmaat dat je zo een klif afdondert. Op zich niet erg, want met een seconde sta je weer op de vorige locatie, maar dan met iets minder leven. Het geeft net een prikkel teveel, wat vooral kan frustreren in biomen die vrij veel afgronden bevatten.