High On Life 2 review - Een Rit-all-in sequel met bijwerkingen

Feit: een goede sequel maken is lastig. Je hebt met je eerste game een benchmark gezet en voor jezelf de lat misschien al iets te hoog gezet “want wie zegt dat we een sequel kunnen/mogen maken”. Je hebt al je goede ideeën in de OG game gepompt en ineens moet je met wat nieuws komen, wat beters, en meer van wat je al goed deed. Geen probleem, aldus Squanch Games, die ditmaal zonder Justin Roiland een sequel op de spraakmakende shooter High On Life eruit proberen te poepen. “Doomed to fail” volgens Roiland-fans en enkele critici, die de invloed van de voormalig Squancher veelal allesbepalend verklaren. Maar je weet wat ze zeggen over underdogs. ‘Everything to gain, nothing to lose’. Alles of niets. En High On Life 2 is een gevalletje alles of niets; en om het maar topical te houden: Rit-all-in.

Een G3 killer en zijn fucktank

High On Life 2 is namelijk als een ADHD’er met Tourette. Het is druk, niet te missen en heeft een vocabulaire waar je jezelf soms voor schaamt. Er kan geen Ritalin tegenop en je moet minstens drie keer nadenken voordat je het introduceert aan je ouders. Maar net als de TikTok-hype van die ene Touretter die de hele tent de slappe lach bezorgt door non-stop een kruisje te slaan en een microfoon te kussen (Andrei Ungureanu heet ‘ie volgens mij), lach je jezelf kapot terwijl dat misschien niet door iedereen als prudent wordt bezien. Het is fout, maar tegelijkertijd oh zo goed. Men lijkt het er gewoon om te doen. Bij iemand die lijdt aan een van de eerder genoemde aandoeningen mag je dat nooit suggereren. Bij Squanch Games wel. Sterker nog, we weten het vrij zeker.

Mocht die zekerheid nog door iemand in twijfel worden getrokken, dan verdwijnt die twijfel binnen vijf minuten na het opstarten van High On Life 2. Introducties blijken redundant en in een quick cut recap/tutorial rijgt Squanch Games op geheel eigen wijze de basics van High On Life 2 aan elkaar, direct gooiend met slappe humor en f-bombs. Waar een ‘normale’ verhalende game de tijd neemt om je rustig in dat bekende warme bad te laten glijden, dumpt High On Life 2 je zonder waarschuwing in het kokend hete water. Maar goed, je bent wel wat gewend. Je bent per slot van rekening de modderfokking G3 killer en chaos is geruime tijd je leven geweest.

In High On Life 2 zet die chaos dan ook onverminderd voort, zelfs wanneer je sterrenstatus je dagen een andere invulling geeft. Met het G3 kartel uit de weg rest alleen nog de schnabbel route. Af en toe aanschuiven bij The Jimmy Show with Jimmy Jimmy, een beetje reclame maken voor Bounty Juice, een gelukkige winnaar palen na de finale van The Bachelor, onbedoeld een acteur afknallen. Dat soort handel. Het is sinds je grandioze overwinning in High On Life het enige wat je op de been houdt. Maar tijden veranderen en omstandigheden ook, vooral wanneer je zus wegens haar strijd tegen Rhea Farmaceuticals op de korrel wordt genomen door het bounty hunters gilde en je tijdens een ad-hoc familiereünie (lees: reddingspoging) het hele gilde in het harnas jaagt.

Drug, drugger, drugst

Goed, High On Life 2 is nog maar net opgestart en de chaos is al compleet. Van geroemd premiejager tot enemy of the state in vijf minuten tijd. Het is een voorbode van wat komen gaat. High On Life 2 houdt geen rekening met mensen die er weer even in moeten komen en knalt op standje 10 bij je naar binnen. Heerlijk. Squanch heeft met High On Life een precedent geschapen, weet dat je er zonder oponthoud meer van wil en serveert daarom geen amuse-bouche. Het weet dat je al bekend bent met Gatlians als Sweezy, Gus en Knifey en slaat daarom de introducties grotendeels over. In plaats daarvan steekt het meer tijd in het uitbreiden van je vocabulaire (mocht je nog op zoek zijn naar voorbeeld zinnen waarin het woord ‘fuck’ een prima filler word vormt) en het testen van je skateboard skills.

De laatstgenoemde is behoorlijk key gebleken voor de gehele ervaring in High On Life 2, welke in verhouding tot diens toch al vlotte voorganger een veel hogere pacing heeft. Lopen is en blijft een optie, maar Squanch stuurt de speler in High On Life 2 constant een Sunset Overdrive-achtig pad op, waarin woon-werkverkeer op je favo deck wordt gestimuleerd. Vrijwel elk beschikbaar district hangt aan elkaar van rails, of alles wat als een rail kan fungeren, ‘unleashing your inner Tony Hawk’ zodra je besluit om je RV (wat dus Recreational Vehical betekent en niet Rape Van) te verruilen voor een open wereld vol guitige NPC’s, collectibles en side quests. Zelfs tijdens combat - een vrij integraal onderdeel van de High On Life 2 gameplay loop - hoopt Squanch dat het de grinder in je naar boven haalt (niet de app, trouwens). Geeft dat extra uitdaging? Fuck yeah! Maakt het de actie onnodig lastig? Dat gelukkig dan weer niet.

De mogelijke bijwerkingen zijn:

Wat het wel doet is de achilleshiel van High On Life 2 blootleggen. Lang verhaal kort: High On Life 2 chugs resources. De chaos, de snelheid waarin het op je oogballen wordt gekatapulteerd; het vergt veel van je systeem. Wie zich heeft verdiept in de systeemeisen kon die conclusie op voorhand al trekken. Een aanbevolen RTX 4080 GPU vertelt al een verhaal en in-game vertaalt dit zich tot concessies maken. Zelf spelend op een pc met een respectabele AMD Ryzen 7 9700X CPU, een RTX 4070 en meer dan voldoende RAM om de RAMpocalyps te kunnen overleven, moest ik onverbiddelijk kiezen tussen frames of crisp High preset 1440p graphics (niet eens 4K) en zelfs met alle DLSS opties die High On Life 2 rijk is, trok het meer computing power dan een gemiddeld data center. High On Life? High On Specs zul je bedoelen.

Die opties krijg je op de console dan weer niet, waar Squanch die keuze voor je maakt door een (relatief) steady 60fps te prioriteren. Dat komt daarentegen dan wel met het logische compromis: grafische downscaling. Zonder te zeggen dat High On Life 2 op console zo lelijk als de nacht is - want dat is het niet - vallen de visuele aspecten waar Squanch Games op heeft moeten bezuinigen wel op. Menselijke NPC’s krijgen wat meer last van butterface en ook textures zijn de dupe, wat vooral opvalt wanneer je niet als een ongeleid projectiel door de levels raast en de wereld niet wordt bedekt in motion blur of overspoeld door particle effects. En laten we eerlijk zijn, die momenten zullen bij de meeste van ons bijzonder schaars zijn. Daar zorgen je trusty Gatlians wel voor.

Gat gud, get rekt

Naast grove humor en blitse visuals zijn het namelijk wederom de Gatlians die de sfeer naar een ongekend niveau trekken. Dat we Kenny moeten missen - en oh wat missen we onze blauwe rakker - is wellicht onfortuinlijk, maar het roster wordt gaandeweg aangevuld met vers bloed om dat gemis ruimschoots te compenseren. Het onmiskenbare stemgeluid van Ralph Ineson geeft sjeu aan de assault rifle Sheath, het kibbelende stel Jan en Travis vormen samen perfect voer voor de dual-wielding pistolen en zelfs Bowey - de handboog die qua pacing ietwat buiten de boot valt - geeft kleur aan de gameplay en dialoog. Vooral dat laatste faciliteert een shooter experience die nimmer verveelt, terwijl Squanch en passant gehoor geeft aan de wens van spelers die het constante gelul van je knalijzers ‘too much’ vonden door Gatlian banter optioneel te verminderen. Ontkom je daar helemaal aan? Absoluut niet. Het is per slot van rekening een drijvende kracht achter het absurdisme in High On Life 2, maar als je even te getriggerd raakt, kun je die trigger dus een tikkeltje terugschroeven.

Waar je dan weer geen invloed op hebt is de rest van de hectiek in de plotontwikkeling, maar ook daarvan valt te zeggen dat het een noodzakelijk, nee , wenselijk kwaad is. Naast een open wereld waarin iedereen lijkt te reageren op alles wat je doet (of juist niet doet) - wat op zichzelf al hilarisch kan uitpakken - knalt High On Life 2 veelvuldig ongerijmde scenario’s voor je voeten, de een nog kunstzinniger aangevlogen dan de ander. Speelbare geëmuleerde retro games, N64 levels, een heuse Cluedo missie, zelfs een ‘messcherpe’ boss fight waarbij je hele optiemenu over de emmer dreigt te raken. Niks te gek voor Squanch Games, die overigens ook niet terugdeinst voor schaamteloze referenties en openlijk toegeeft dat het bijna schurkt aan copyright infringement. Het is veel, heel veel. En het slaat allemaal nergens op. Maar het is tegelijkertijd ook alles wat je van High On Life 2 verwacht en Squanch Games doet dan ook aan een ultieme vorm van fan service.