Xenoblade Chronicles X op Switch 2 vervolgt Nintendo’s inconsistentie

Sommige mensen beweren het reilen en zeilen van Nintendo als met een glazen bol te kunnen voorspellen. In februari, juni en september vertoont de Japanse gamegigant een Nintendo Direct-presentatie. Elke dinsdag komt er een nieuwe soundtrack op Nintendo Music, en zo niet, dan staat er die week waarschijnlijk een aankondiging klaar. De grootste releases verschijnen in het laatste kwartaal. Kwalitatief krijg je altijd een hoogwaardig product waarbij gameplay voorop staat. Die glazen bol had al een paar krassen, maar begint nu echt te barsten. Nintendo loopt vaker uit de pas. En dat zien we nu opnieuw. Xenoblade Chronicles X: Definitive Edition op Switch 2 maakt Nintendo's inconsistentie consistenter. Volg je het nog? Laat me het je uitleggen.

X-treme teleurstelling

Xenoblade Chronicles X werd bij de release elf jaar geleden geprezen als een dijk van een actie-RPG en grafisch wonder op de Wii U. Een generatie later werd de wereld van Mira opnieuw opgehemeld, ook in onze Xenoblade Chronicles X review op Switch. Het zwarte schaap van de serie kreeg niet alleen een tweede leven, maar door de vondst van een 60-fps-modus in de code leek ook een derde niet ver weg. Onze glazen bol wond er geen doekjes om. Een Switch 2-update, zoals meerdere oudere Nintendo-games ontvingen, zat in de pijplijn.

Die update is nu hier. Met resoluties tot 4K en beeldverversing tot 60 fps hebben spelers op papier voor de prijs van een luxe koffie de scherpste en soepelste Xenoblade-game ooit in handen. En wat speelt die game lekker weg met zestig beeldjes per seconde. Maar wat de waarzeggers niet hadden voorspeld, waren de problemen die de Switch 2-editie teweegbracht. De game staat gameplaytechnisch nog even sterk in zijn schoenen, maar laat nu op visueel vlak steken vallen, vooral in de handheldmodus. Flikkerende oppervlakten. Vage texturen. Algehele visuele ruis. Een bijwerking van de gebruikte AI-upscalingtechniek, aldus de experts.

Ik legde de Switch- en Switch 2-versies naast elkaar op mijn Switch Lite en Switch 2 voor een vergelijking. Conclusie? De Switch-versie ziet er in bewegende beelden beter uit, ondanks de lagere resolutie. Oei. En zowel Xenoblade-fans als Nintendo erkennen het probleem, gezien de Xenoblade X-terugbetalingen op Switch 2. Toch maar langs de Starbucks met die vijf euro.

Geen touw aan vast te knopen

Met die vijf euro komen we aan bij de kern van deze feature. Nintendo’s prijsstelling, communicatie en games zijn sinds het Switch-2-tijdperk zo inconsistent als wat. En de optelsom van die factoren zien we voornamelijk terug bij Nintendo Switch 2-edities. Het concept leek zo simpel. Een update met enkel grafische en performance-upgrades is een kosteloze traktatie voor de fans. Wanneer er iets meer moeite in een update gaat en ontwikkelaars bijvoorbeeld texturen aanpassen of kleine features toevoegen, betaal je een tientje. Voegt de Japanse gamegigant een grote gameplayexpansie toe, dan tik je twintig euro af. En natuurlijk moeten alle Switch 2-edities over een hogere resolutie en/of framerate beschikken. Toch?

Nou, niet dus. De Switch 2-update van Super Mario Party Jamboree voegde voor twintig euro een expansie toe en knapte die visueel op, maar liet de hoofdgame links liggen. Animal Crossing-fans betaalden vijf euro voor een magere visuele upgrade en zeer gelimiteerde muisbesturing die minder waarde bood dan de gratis update die Nintendo tegelijkertijd uitbracht. Over die gratis updates gesproken, Donkey Kong Country Returns HD ontving wel een kosteloze Switch 2-patch die de game fundamenteel verbeterde, visueel oppoetste, een nieuwe modus bood en een speelbaar personage toevoegde. Een zeer welkome verrassing, maar incoherent. Zeker nu Nintendo een paar weken later voor Xenoblade Chronicles X een betaalde Switch 2 Edition uitbrengt; eentje die alleen de resolutie en framerate omhooggooit, en daar technisch compleet de plank mee misslaat. Consistent inconsistent.

Het ergste? De consument is de dupe. Het wordt er voor ons allemaal niet makkelijker op. Nu Nintendo’s ‘dynamische prijsstelling’ van kracht is, is niet alleen iedere game duurder geworden, maar lopen de prijzen ook nog eens meer uiteen. Nietsvermoedende ouders weten in hun planning niet waar ze aan toe zijn met first-party Switch (2)-prijzen die variëren van veertig tot negentig euro. Met volwaardige gamecards, gamekeycards en downloadcodes in de schappen is het nóg onduidelijker waar je nu echt voor betaalt. Om nog maar te zwijgen over het communicatiefiasco rondom Virtual Game Cards, waarvan zelfs doorgewinterde gamers nog steeds niet alle details begrijpen. Nintendo, wees alsjeblieft duidelijk. Wees consistent.

De grootste samenhangende factor in Nintendo’s reilen en zeilen op het moment is de mate van inconsistentie. Inconsistentie gaat gepaard met verandering, en bij het vinden van de winnende formule kan verandering leiden tot groei. Maar daarvoor moet de grote N eerst de boel weer op orde krijgen en een structuur vinden die helderheid en vertrouwen zaait. Mijn suggestie? Breng een rode draad aan in de prijsstelling en communicatie, patch de Switch 2-editie van Xenoblade Chronicles X en pluk de vruchten van het vertrouwen dat je schept. Oh, en als het even kan, poets dan ook even de andere Xenoblade-games op een fatsoenlijke wijze op. Deze fenomenale serie verdient het.