Minecraft Dungeons II review - Een prima bezigheid tijdens het kletsen

Sommige games zijn gemaakt om je volledig op te sluiten in hun wereld, terwijl andere vooral dienen als excuus om met vrienden op Discord te hangen en te yappen. Minecraft Dungeons II valt duidelijk in die tweede groep. Je kunt ondertussen over je werk, je weekend, je liefdesleven of complete onzin praten, terwijl je met z'n vieren door een wereld vol Creepers en Illagers hakt. Dat was ook mijn ervaring toen ik samen met Bram en Hannah de wereld van Minecraft Dungeons II in trok. De game vraagt niet om volledige concentratie en dat maakt hem lekker makkelijk om op te pakken. Toch is er genoeg loot, combat en samenwerking om je steeds weer een volgende missie te laten starten, al gaat het niet altijd van harte.

First we mine, then we craft. Let's Minecraft Dungeons!

Wie de eerste Minecraft Dungeons heeft gespeeld, voelt zich in het vervolg meteen thuis. Minecraft Dungeons II lijkt namelijk in de basis heel erg op zijn voorganger. De combat is nog steeds simpel, de loot blijft centraal staan en de game gooit je weer een flinke hoeveelheid bekende Minecraft-wezens voor de voeten. Dat is geen groot probleem, want de formule werkte in het eerste deel ook al prima. Je hebt een melee-wapen zoals een zwaard, dolk of bijl en daarnaast een boog of kruisboog voor aanvallen op afstand. Je beschikt over een beperkt aantal pijlen, die na verloop van tijd vanzelf worden aangevuld. Daar bovenop krijg je drie Artefacts waarmee je speciale vaardigheden kunt gebruiken. Zo kun je bijvoorbeeld gifwolken maken, met een staf vuurballen afschieten of een schild neerzetten dat jou en je groep beschermt.

De systemen zijn makkelijk te begrijpen en je hoeft geen uitgebreide build te plannen om plezier te hebben. Dat maakt Minecraft Dungeons II geschikt voor spelers die niet dagelijks een action-RPG spelen of überhaupt veel gamen. Tegelijkertijd zit er genoeg loot in de game om voor spelers die graag aan hun uitrusting sleutelen iets te doen te hebben. Naast je wapens en Artefacts draag je een helm, bovenkleding, broek en schoenen. Gear heeft verschillende rariteiten, van normaal en Rare tot Special en Unique. Hoe hoger de rariteit, des te meer en betere passives een voorwerp kan hebben. Het doel is dan ook simpel, je zoekt steeds betere gear om sterker te worden. Zodra je de Blacksmith hebt vrijgespeeld, wordt dat systeem een stuk prettiger, want je kunt bestaand materiaal upgraden en zelfs passives opnieuw rollen. Daardoor hoef je niet iedere keer afscheid te nemen van een wapen dat je eigenlijk leuk vindt.

Een open wereld vol bekende gezichten

Het grootste verschil met het eerste deel zit in de manier waarop je door de wereld gaat. Minecraft Dungeons II speelt zich af op één grote open map, in plaats van een hub waaruit je losse dungeons selecteert. Je volgt het verhaal en reist van de ene plek naar de andere terwijl je quests uitvoert. Onderweg kom je stadjes tegen die als veilige havens dienen. Hier vind je merchants waar je nieuwe gear kunt kopen en dus een Blacksmith die je uitrusting kan verbeteren. Ook is er een Enchanter die je gear van extra vaardigheden kan voorzien met Enchanted Books die je tijdens je avontuur vindt. Daarnaast zijn er sidequests, dungeons en Rifts naar de Sift. Die dungeons en Rifts zijn kleinere, afgebakende gebieden waar je vooral voor de loot naartoe gaat.

De wereld zelf is een van de sterkere kanten van de game. Veel vijanden zijn bekende Minecraft-mobs en het blijft leuk om ze in een andere context tegen te komen. De Sift voegt daar nieuwe wezens aan toe, waardoor de game niet alleen maar oude bekenden uit de kast trekt. De nieuwe dimensie vormt ook een leuke link met de bredere Minecraft-wereld, zeker voor spelers die de lore en worldbuilding van Minecraft interessant vinden. Het verhaal draait namelijk om een groep Illagers die in een Ancient City een portaal ontdekt. Dat portaal leidt naar de Sift, een speciale dimensie vol nieuwe wezens die de Illagers willen gebruiken voor een invasie op de Villagers. Het is geen verhaal waar ik op het puntje van mijn stoel van zat, maar het past wel goed binnen de wereld van Minecraft en mensen die de main game spelen, zullen er veel dingen herkennen. De Sift zelf is bovendien interessant omdat deze dimensie nu ook als nieuwe dimensie voor Minecraft wordt geïntroduceerd.

Een verhaal dat vooral lekker op de achtergrond loopt als een Chicken Jockey

Het verhaal van Minecraft Dungeons II is niet de reden waarom je deze game blijft spelen. Het is vooral een kapstok voor je volgende missie. Dat hoeft geen probleem te zijn, want de game weet genoeg context te geven om je van het ene gebied naar het andere te sturen. De quests houden het avontuur op gang en zorgen ervoor dat je niet doelloos over de map loopt. Het verhaal wordt verteld door middel van cutscenes waarin je eigen personage ook een rol speelt. Speel je met vrienden, dan verschijnen hun personages daar ook in. Dat is een leuke toevoeging, omdat je eigen groep daardoor echt onderdeel van het avontuur voelt. Aan het begin van je avontuur kun je je eigen personage aanmaken en kiezen uit een aantal skins. Hier is het wel jammer dat er geen echte character creator in deze game zit. Je kunt echt alleen kiezen uit een aantal vooraf bepaalde skins, waarvan je er een aantal alleen kunt krijgen als je upgrade naar de duurdere variant van de game. Helaas zijn die cutscenes daarnaast technisch ook niet altijd even sterk. Ze draaien op een lagere framerate en de spelerpersonages worden niet altijd goed weergegeven.

Tijdens mijn speelsessie met Bram ging dat bijvoorbeeld geregeld mis. In sommige cutscenes zag ik mijn eigen personage, maar daarnaast dat van Bram twee keer in beeld. Dat is geen ramp, maar het ziet er wel knullig uit. Gelukkig probeert Minecraft Dungeons II zijn verhaal niet groter te maken dan het is. De game weet dat spelers hier vooral komen voor de actie en het spelen in co-op. De hoofdmissie is daardoor makkelijk te volgen en vraagt weinig van je aandacht. Dat past ook goed bij het soort game dat Minecraft Dungeons II wil zijn. Je kunt rustig een gesprek op Discord voeren zonder bang te zijn dat je na vijf minuten geen idee meer hebt wat er gebeurt. De sidequests die je naast het hoofdverhaal kunt doen, helpen vooral om je gear en Enchanted Books aan te vullen. Qua gameplay of extra worldbuilding zijn die sidequests echter niet heel bijzonder en voelen ze vooral als filler met repetitieve lay-outs en onopmerkelijke doelstellingen.

Pak die controller er maar bij

Op papier klinkt de besturing van Minecraft Dungeons II op pc logisch, maar in de praktijk had ik er flink moeite mee. Ik ben gewend om met WASD te lopen en de muis te gebruiken om rond te kijken en te richten. In deze game werkt dat anders en worden de toetsen alleen gebruikt voor het gebruiken van vaardigheden, dodgen en springen. Je beweegt je personage vooral met de muis, wat in het begin erg vreemd voelt. Voor mij was de game daardoor bijna niet te doen met toetsenbord en muis. Met een controller speelt het een stuk prettiger en die zou ik dan ook sterk aanraden. Zelfs met een controller blijft de besturing echter niet altijd lekker aanvoelen. Het geheel voelt soms wat janky, waardoor acties minder precies zijn dan je zou willen.

De dodge roll is daar een goed voorbeeld van. De timing voelt soms net niet goed en het lijkt alsof de invincibility frames niet helemaal kloppen, waardoor je een aanval ontwijkt en toch geraakt wordt. Ook het springen kan voor vreemde situaties zorgen. Sta je te dicht bij een rand en probeer je van een platform af te springen, dan kan je personage gaan rubberbanden. Je lijkt dan van de rand af te willen lopen, maar de game laat je niet goed vallen. Het resultaat is dat je soms tegen de rand blijft hangen alsof je personage daar met een onzichtbaar bungeekoord naar beneden is gevallen en op en neer stuitert. Daar komt nog bij dat de vaste isometrische camera je soms ook tegenwerkt. Een boom of huisje kan precies op de verkeerde plek staan, waardoor je niet goed ziet waar een vijand of je eigen personage zich bevindt. De gele outline rond een getargete vijand helpt wel wat, maar bij grote groepen mobs en meerdere spelers die tegelijk hun vaardigheden gebruiken, blijft het scherm soms een chaos.

I Yearned For The Mines, maar samen spelen maakt veel goed

Waar Minecraft Dungeons II echt tot leven komt, is in co-op. De game ondersteunt cross-platform play en je kunt vrij eenvoudig met een party code samen spelen. Ook drop-in multiplayer wordt ondersteund, waardoor iemand later nog kan aansluiten bij een reeds lopende sessie. Dat past perfect bij de opzet van de game. Je kunt met vrienden een avond beginnen met het idee om één missie te doen en vervolgens een paar uur later nog steeds bezig zijn. De simpele gameplay helpt daar ook bij. Je hoeft niet constant te overleggen over builds of ingewikkelde tactieken. Je kunt gewoon een gebied binnenlopen, alles wat beweegt in elkaar slaan en kijken welke loot eruit valt.

Dat betekent niet dat de multiplayer altijd soepel verloopt. Tijdens mijn sessies met Bram en Hannah liep de game meerdere keren vast. Vooral tijdens onze tweede sessie kregen we regelmatig crashes naar desktop. Er was ook een probleem waarbij we de game niet goed konden starten wanneer we vooraf al samen een party aanmaakten. De oplossing bleek opvallend simpel, eerst de game starten, daarna de wereld binnengaan en pas vervolgens de party maken. Dat werkte wel, maar het is natuurlijk geen situatie die je als speler zou moeten uitzoeken. Het zijn dit soort problemen die de ervaring onnodig frustrerend maken. De basis van de co-op werkt namelijk goed en de game is duidelijk gemaakt met samenspelen in gedachten. Het zou zonde zijn als technische problemen spelers ervan weerhouden om samen op avontuur te gaan. Wellicht dat de servers wat stabieler draaien als de game eenmaal uit is, maar zoveel crashes en technische problemen in één avond heb ik eigenlijk in lange tijd niet meer meegemaakt.

Voor de sfeer, maar niet voor de framerate

Visueel weet Minecraft Dungeons II goed wat het wil zijn. De game ziet eruit als Minecraft, maar gebruikt de stijl om een wereld te maken die meer detail heeft dan de standaard Minecraft-wereld. De omgevingen zijn sfeervol en de verschillende gebieden voelen duidelijk van elkaar onderscheiden. Ook de nieuwe dimensie Sift heeft een eigen uitstraling, waardoor je merkt dat je een heel andere dimensie binnenstapt. De bekende Minecraft-wezens zijn ook in deze game weer aanwezig en geven de wereld meteen een vertrouwd gevoel. De audio draagt veel bij aan deze sfeer. De muziek weet op de juiste momenten van toon te veranderen en ondersteunt zowel rustige stukken als grote gevechten. Daardoor voelt het avontuur als een geheel, ondanks de vrij simpele structuur.

De eindbazen zijn op dit gebied een van de tofste onderdelen. Hun designs passen goed bij de wereld en ook hun rol binnen het verhaal voelt logisch. Ze zijn niet alleen grote vijanden met een grotere levensbalk. Hun aanvalspatronen zorgen ervoor dat je tijdens het gevecht moet blijven bewegen en opletten. Daardoor voelen deze confrontaties wat uitdagender dan de normale gevechten. Dat is fijn, want de rest van de game is vrij makkelijk op te pakken en kent weinig uitdaging.