Schrödinger's Call review - Een ondergewaardeerde indiegem

Stel je voor: de wereld staat op het punt te vergaan. Je knippert met je ogen, en de mensheid is volledig weggevaagd. Ondertussen staat de telefoon roodgloeiend te loeien, want alle onafgemaakte zaken komen plots op jouw bordje te liggen. Pijn, verdriet, woede en vooral erg veel spijt zijn slechts een handjevol emoties die mensen ervaren gedurende hun laatste adem. Hoe lekker zou het zijn om die even ongeneerd te ventileren naar iemand aan de andere kant van de lijn? Dat is de opzet van Schrödinger’s Call, een onverwacht goede indiegame die mij tijdens de reviewperiode recht in de ziel heeft weten te raken.

Ring, ring, ring

Planeet Aarde en al haar inwoners zijn in gevaar. De maan staat op het punt neer te storten op Aarde, waardoor er een einde komt aan al het bestaan. Dat is geen potentiële uitkomst, dit is een gegeven. Over slechts 21 nanoseconden is het klaar, finito, basta, onontkoombaar. Ook jij bent hier slachtoffer van en verkeert, net als vele andere zielen, in Limbo, een wereld tussen leven en dood.

Mary, de hoofdrolspeelster, is de allerlaatste ‘Confidant’. Deze dienstverleners bevinden zich in saaie kamers, voorzien van een schriftje, een ouderwetse draaischijftelefoon en een zwarte kat. De Confidant wordt bijgestaan door diezelfde kat, die de toepasselijke naam ‘Toby Notoby Hamlet’ draagt, wat uiteraard verwijst naar de existentiële uitspraak uit Shakespeare's Hamlet: To Be or Not to Be.

Aan het einde bezit je enkel herinneringen

Het kleine meisje weet niets van haar verleden en ook niets over haar rol als laatste Confidant. Gelukkig helpt Hamlet je uit de brand. Jij dient namelijk de telefoon aan te nemen wanneer deze begint te rinkelen. Aan de andere kant van de lijn hangen mensen die vastzitten in Limbo, veelal dankzij onafgemaakte zaken. Het is aan jou om deze geesten gerust te stellen en ze zo vredig naar het hiernamaals te begeleiden.

Dat doen we in een visual novel-setting, voorzien van wat gameplayelementen. Zo dienen we al luisterend naar de personen aan de andere kant van de lijn aantekeningen te maken. Dit begint relatief eenvoudig, maar eist later in de game de nodige oplettendheid. Je dient hen namelijk gerust te stellen zodat ze je meer vertellen over wat ze zich nog kunnen herinneren. De mensen aan de andere kant van de lijn kunnen zich namelijk ook vrij weinig herinneren, maar samen dienen jullie tot een conclusie te komen.

Die conclusies grijpen je doorgaans rechtstreeks bij de strot. Schrödinger’s Call zit namelijk doorspekt met emotie. Niet op een suffe wijze, maar op een hele directe manier die weet in te slaan als een bom. Ik meen het oprecht wanneer ik zeg dat het eerste hoofdstuk een sterke emotie wist op te roepen. De onderwerpen snijden doorgaans heftige zaken aan, maar daar moet je dus wel op voorbereid zijn. Schrödinger’s Call confronteert je namelijk met de harde waarheid. Het is aan jou of je klaar bent om die waarheid onder ogen te komen.

Creatieve hersenspinsels

In een visual novel is het echter ook noodzakelijk dat de bijbehorende aspecten, zoals graphics en audio, goed aansluiten op het verhaal dat zich langzamerhand ontvouwt. Schrödinger’s Call kent een zeer eigenzinnige artstyle. Het is overduidelijk dat ontwikkelaar Acrobatic Chirimenjako bijzonder bedachtzaam te werk is gegaan. De game kenmerkt zich door een handgetekende, haast penillustratieachtige stijl. Het zijn echter vooral de personages die uitblinken.

Aan de andere kant van de lijn zie je namelijk geen mensen, maar dieren verschijnen. Ieder voorzien van een eigen persoonlijkheid en karakteristieke trekjes. De denkwijze hierachter klinkt vrij logisch. Mary ziet de personen namelijk niet; ze hoort ze alleen. Het is Mary’s gedachtegang die de personages kleur en vorm geeft. Dat is ook de reden waarom personages in eerste instantie wazig zijn en continu lijken te vervormen. Het personage vormt zich immers naar aanleiding van de kennis die je gedurende de gesprekken opdoet.

Goed design, maar slaat op momenten door

Visueel is de game heerlijk om te zien, en gelukkig sluit de audio hier uitstekend op aan. Doorgaans wordt de game ondersteund door een rustgevende melodie, maar wanneer de emotie een hoogtepunt bereikt, schiet de BPM omhoog en komen de zwaardere instrumenten tevoorschijn. Een uitstekend staaltje design wat mij betreft.

Toch slaan de grafische stilering op momenten door. Schrödinger’s Call maakt regelmatig gebruik van intense grafische effecten, knipperende beelden en kleurexplosies. Dit is mij te veel van het goede, waardoor ik met regelmaat even weg moest kijken om zo een flinke migraine aan het einde van de avond te vermijden.