De Rondvraag: Naar welke game blijf je terugkeren voor een replay?

Dit is een lastige, want ik speel games meestal tot ik de platinum heb gehaald. Natuurlijk alleen bij de games die echt de moeite waard zijn en die iets toevoegen aan de verzameling van platinums. Meestal heb je dan het grootste gedeelte van wat de game te bieden heeft al gezien; al zijn er natuurlijk uitzonderingen door updates en nieuwe DLC’s. Om sommige platinums te behalen moet je soms aardig wat tijd investeren en daarna staat de volgende game uit de backlog of de volgende review al klaar om opgepakt te worden. Eigenlijk heb ik te weinig tijd om hiervan te kunnen genieten, maar toch zijn er uitzonderingen.

De game waar ik het meest naar bleef terugkeren was Enter the Gungeon. Deze game heeft zoveel modifiers, wapens, vijanden, eindbazen en items dat elke run uniek is. Door de verschillende mogelijke wapen- en perkcombinaties wordt de run een eitje, onverwacht pittig of gewoon niet te doen. Het is alweer een tijdje geleden, vanwege voornoemde redenen, maar Enter the Gungeon blijft de moeite waard, zelfs als je de platinum al hebt. Het is nog steeds interessant om te kijken of je nog steeds alle bazen kunt verslaan zonder geraakt te worden of weer een nieuwe combinatie van wapens en items weet te vinden waardoor je korte metten met de vijanden maakt. Gelukkig is er een nieuw deel in de maak. Alleen wel in 3D, dus laten we hopen dat het nieuwe deel net zo verslavend en gevuld is als het origineel.

Eigenlijk speel ik niet zo heel vaak games opnieuw, maar als er toch een reeks is die me (om de zoveel tijd) wel eens weet te verleiden tot een replay, dan is het Uncharted. De epische avonturen van schattenjager Nathan Drake en co. zijn misschien niet perfect, maar entertainend zijn ze zeker wel! En aangezien er nog steeds geen nieuws is over een potentieel volgend deel, moeten we het voorlopig maar met replays van de vorige delen doen!

Elke game uit de reeks is entertainend op zichzelf en je kan over elk deel wel wat zeggen. Nummertjes 2 en 4 zijn mijn persoonlijke favorieten, maar een replay van de andere delen zeg ik ook geen ‘nee’ tegen. Op reis gaan met Nathan Drake naar allerlei kanten van de wereld om daar één of andere schat te vinden (en onderweg een legertje soldaten af te knallen): het blijft gewoon leuk! Deze games zijn telkens ook niet bijster lang (gemiddeld zo’n tien uur lang), dus een replay tussendoor neemt niet extreem veel tijd in beslag. Maar goed: na een lange openwereld RPG heb je soms eens nood aan een snel avontuur vol adrenaline en dan zijn deze games zeker leuk om (nog) eens te beleven!

Ik denk dat ik verre van de enige ben die Skyrim gaat noemen. Toen deze game uitkwam, was ik 13 jaar oud en ontzettend enthousiast geraakt door alle posts op internet die de game aan het hypen waren. Zodoende heb ik hem ook gekocht, al was ik toen nog niet echt van het gamen (Sims, Heroes of Might and Magic en Mario even buiten beschouwing gelaten). In het begin moest ik er echt even inkomen; het was immers mijn eerste RPG. Maar met name toen ik mijn eerste vriendje kreeg, die er ook superenthousiast over was, begon ik steeds meer te snappen hoe builds werkten (wat ook niet superbelangrijk is in Skyrim, maar dat terzijde).

De afgelopen 15 jaar blijf ik Skyrim toch altijd weer even opstarten. Meestal neem ik me voor om een volledig andere speelstijl uit te proberen dan de vorige keer, maar met matig resultaat. Het leukste aan de game is toch het rondkloten en verschillende mods uitproberen. En juist dat maakt dat ik altijd weer terugkeer naar Skyrim.

Als er één game is waar ik steeds weer naar terugkeer, dan is het Stardew Valley. Er is gewoon iets aan die game dat me keer op keer terug weet te trekken. Inmiddels heb ik Stardew Valley drie keer gekocht: voor pc, Nintendo Switch en mobiel. Verspreid over die platformen heb ik inmiddels ruim 400 uur in de game gestoken. Toch staat er nog altijd één groot doel op mijn lijstje: alle achievements behalen in de Steam-versie. Dat is alleen een flinke uitdaging en zeker niet iets wat je zomaar even afrondt.

Er is gewoon iets ontzettend rustgevends aan een cozy farming sim waarin je volledig je eigen tempo bepaalt. Je kunt doen waar je zin in hebt, zonder tijdsdruk of andere verplichtingen. Pelican Town voelt daardoor inmiddels bijna als een tweede thuis. Ook de muziek verdient een speciale vermelding. Elk nummer van de soundtrack sluit perfect aan bij het seizoen of de locatie waarin je je bevindt en brengt de prachtige pixelartwereld nog meer tot leven. Vooral Tropicala, het zomerthema, bezorgt me iedere keer weer dat heerlijke zomergevoel zodra het begint te spelen. Maar als ik heel eerlijk ben, is er nóg een reden waarom ik steeds opnieuw aan een nieuwe save begin: ik krijg elke keer opnieuw de kans om met Sebastian te trouwen!

Dat is toch eens in de zoveel maanden mijn feelgood-game Trials Rising. Deze titel is vaker naar voren gekomen in mijn antwoorden op de rondvraag, dus dat zal voor sommigen geen verrassing zijn. De periode waarin deze game uitkwam, 2019, was voor mij geen gemakkelijke tijd. In die tijd verschool ik mij vaak achter mijn PlayStation op mijn bed en haalde ik hier uren aan plezier en afleiding uit. Ik kan de campaign-tracks inmiddels dromen en heb ze gerust honderden keren opnieuw uitgereden, puur om die felbegeerde platinum- of diamond medal te behalen. Dat is toch een van de weinige dingen waar ik wél geduld voor heb.

Toch ben ik hierin een vreemde eend in de bijt. Mijn brein accepteert alleen canon-content en gaat minder goed op player-made tracks. Ik heb maar weinig uren besteed aan de door spelers gemaakte tracks, terwijl daar juist een oneindige hoeveelheid aan speelplezier voor het oprapen ligt. Bij vrijwel iedere game kan ik mij alleen focussen op wat bij de officiële game hoort en heb ik moeite om ook maar iets te spelen wat daarbuiten valt. Het grappige is dat ik voor een select groepje games hier wél uitzondering op maak, net als bij mijn mentale drang om iedere beschikbare achievement te moeten behalen. Soms twijfel ik toch aan de gezondheid van mijn bovenkamer.