Save point #3: van schoolplein naar zoekbalk.

“Ik weet nog dat iemand op het schoolplein vertelde dat je bloed te zien kreeg in Mortal Kombat als je een muntje op de SNES-cartridge plakte.”

Maar waarom geloofden we dat eigenlijk?

Nou, in een tijd vóór het grote internet werkte dat nu eenmaal zo.

Pietje wist waar de laatste Heart Container in The Legend of Zelda: A Link to the Past zat. Antoine wist in welke volgorde je Mega Man 3 het beste kon spelen. En Floortje wist welk personage het sterkst was in de westerse versie van Super Mario Bros. 2.

Zo gingen die verhalen rond.

We hoorden iets, probeerden het uit en geloofden het… of juist niet. Soms bleek het waar te zijn.

En soms, zoals de beroemde Mortal Kombat-“muntjescheat”, was het gewoon begonnen als een 1 aprilgrap die een eigen leven was gaan leiden.

Tegenwoordig bestaan dat soort verhalen eigenlijk nauwelijks meer.

Een grap verzinnen om een groep gamers iets uit te laten proberen? Binnen een uur heeft iemand het getest en weet het hele internet dat het nep is.

Vroeger gebeurde dat uiteindelijk ook, maar dan pas na een paar weken.

Bovendien waren we veel goedgeloviger als het om techniek ging.

Want wie wist nou echt dat een extra muntje op een cartridge helemaal niets zou doen?

Ik in ieder geval niet.

Ik was elf toen die game uitkwam en mijn ouders vonden het blijkbaar prima dat ik Mortal Kombat speelde.

Dus wat wist ik ervan?

Ik heb heel wat muntjes op cartridges geplakt.

Toch haalt de techniek van tegenwoordig ook iets weg van wat gamen vroeger zo bijzonder maakte.

Mysterie.

Het niet weten.

Het ontdekken.

Het uitproberen.

Het doorzetten.

Ik heb het daarbij niet over moeilijkheidsgraad, maar over gemak.

Destijds hoorde je iets van je beste vriend. Je las een tip in een tijdschrift. Op het schoolplein ging een gerucht rond. Of, misschien nog wel mooier, je belde de Nintendo Hotline en kreeg een spelconsulent aan de lijn die je een Fatality uitlegde of vertelde waar die ene Warp Zone zat.

Nu werkt het anders.

Kom je ergens niet uit, dan open je YouTube, Twitch of Google. Binnen een paar minuten heb je meestal precies gevonden wat je zoekt.

Sterker nog, op de dag dat een game uitkomt staan de eerste walkthroughs, eindbazen en geheime locaties vaak al online.

Zelfs voor de echte Soulslike-speler wordt de uitdaging daardoor net iets kleiner. Je kunt immers precies zien hoe iemand anders een baas verslaat en die tactiek vervolgens zelf toepassen.

Begrijp me niet verkeerd.

Ik veroordeel dat helemaal niet.

Ik doe het zelf ook. En eerlijk is eerlijk: soms is het gewoon leuk om iemand anders een game te zien spelen.

Maar wat ik soms mis, is de romantiek van het zelf ontdekken.

Of die mysterieuze tips die je achter in het lokaal tijdens de biologieles kreeg toegeschoven.

Een briefje met een nieuwe Fatality.

Een geheime doorgang.

Of een gerucht waarvan niemand wist of het eigenlijk wel klopte.

Het ging namelijk niet alleen om de cheat of de tip.

Het ging om hoe je eraan kwam.

Via je vrienden. Op het schoolplein. In een tijdschrift. Via een telefoontje naar de Nintendo Hotline. Of via dat ene briefje dat tijdens de biologieles stiekem werd doorgeschoven.

Het ontdekken van games was niet alleen een individuele ervaring, maar ook iets sociaals.

We ontdekten games samen.

We beleven games tegenwoordig heel anders.

We spelen ze niet alleen, maar consumeren ook eindeloos video’s, streams en guides om vervolgens weer verder te spelen.

Dat is ontzettend handig.

Maar misschien zijn we onderweg ook iets kwijtgeraakt.

Het ontdekken van games is veel individueler geworden. Niet langer een tip van een vriend of een gerucht op het schoolplein, maar informatie die via YouTube, Twitch of een wiki rechtstreeks bij je terechtkomt.

Efficiënter? Absoluut.

Maar misschien ook een beetje minder romantisch

Of is dat gewoon nostalgie die spreekt?

Wat denken jullie?

Heeft het internet games een deel van hun mysterie ontnomen?

Of heeft het juist een heel nieuw soort mysterie gecreëerd?

Ik ben benieuwd hoe jullie daarover denken.