Yakuza Kiwami 3 & Dark Ties review - Ouderschap en rode mist

De Yakuza / Like a Dragon-franchise bestaat inmiddels twintig jaar, en dat is op zichzelf natuurlijk reden voor een feestje. De reeks heeft de afgelopen jaren een flinke inhaalslag gemaakt in het Westen, mede dankzij het uitstekende Yakuza 0, de twee Kiwami-remakes en de turn-based Like a Dragon-games.

Het verhaal van Kazuma Kiryu reikt echter verder dan dat en dus is daar Yakuza Kiwami 3 & Dark Ties. Dit is een volledige remake van het derde deel, inclusief een gloednieuwe spin-off die voortborduurt op dat verhaal. Maar is deze remake de moeite waard voor zowel fans als nieuwkomers? Ik zoek het voor je uit in deze Yakuza Kiwami 3 & Dark Ties Review, gespeeld op PlayStation 5.

Niets nieuws onder de rijzende zon

Yakuza staat bekend om zijn beat-’em-up-gameplay, uitbundige verhalen en ludieke side missions. Mocht je bang zijn dat Yakuza Kiwami 3 daar van afwijkt, dan kan ik je geruststellen. Nog altijd kruipen we in de huid van Kiryu Kazama, de vierde chairman van de Tojo Clan, beter bekend als de Dragon of Dojima.

Dit keer start ons avontuur in Okinawa, een relatief klein gebied waar Kiryu zorg draagt voor de kinderen van het Morning Glory-weeshuis. Vredig blijft het uiteraard niet lang, want al snel raken we verwikkeld in een conflict rondom grondbezit, interne Yakuza-ruzies en confrontaties met overheden en bouwbedrijven. Dat alles verpakt in overdreven cutscenes, snoeiharde actie en, op momenten, verrassend emotionele intermezzo’s.

Ouderschap in de hoofdrol

Kiwami 3 is volledig opnieuw opgebouwd. Dat betekent modernere gameplay, verbeterde visuals en snellere laadtijden. Hoewel de remake trouw blijft aan het origineel, schroomt Ryu Ga Gotoku er niet voor om de spotlight op momenten wat te verleggen. Zo ligt de focus ditmaal veel meer op het vaderschap. Kiryu is immers een zorgzame man, maar dat kwam nooit echt duidelijk naar voren in eerdere delen. In deze remake dus wel en dat was iets wat bij mij onverwacht hard binnenkwam.

De kinderen van Morning Glory fungeerden voorheen vooral als een soort achtergronddecor. Ze waren er wel, maar Yakuza draaide vooral om conflict. In deze remake kunnen we echter actief aan de slag in het weeshuis. Zo geven we de kinderen advies, helpen we ze met huiswerk en verbeteren we het weeshuis. Doe je dat goed, dan stijg je in de zogeheten “daddy ranking”, wat tijdens het opschrijven ietwat ongemakkelijk klinkt.

Yakuza 3 heeft nooit tot mijn favorieten weten te behoren, vooral omdat het verhaal sterk draaide om het stukje land van Morning Glory, terwijl ik daar persoonlijk weinig voor voelde. Dat verandert in deze remake extreem. Door het verbeteren van je ranking ga je persoonlijke gesprekken aan met de kinderen, leer je hun achtergrond kennen, waar ze mee worstelen én waar Kiryu zelf mee worstelt. Het moet je liggen, maar voor mij, als vader zijnde, werkte het enorm goed. Het geeft de game meer diepgang, emotionele lading en betekenis.

Lekker met de meiden

Nieuwe features zijn gelukkig niet enkel emotioneel van aard. Zo sluit Kiryu zich ditmaal aan bij de Haisai Girls, een motorbende die de Tokyo Nightmares uit Okinawa probeert te verjagen. De groep zoekt een leider en, verrassing, die rol is natuurlijk voor Kiryu weggelegd. Deze modus doet sterk denken aan de scheepsgevechten uit Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii. Je ronselt teamleden, levelt ze en zet ze in tijdens grootschalige gevechten. Het is een leuke toevoeging die vooral de speelduur verlengt. Op zichzelf is de gameplay niet baanbrekend, maar als side activity werkt het prima.

De laatste grote toevoeging is een nieuwe vechtstijl. De Ryukyu-stijl introduceert wapen-gebaseerde gevechten met onder andere speren, schilden en nunchucks. Deze stijl voelt verfrissend en werkt uitstekend naast de reguliere, opgepoetste Dragon of Dojima: Kiwami Style. Waar de klassieke stijl focust op één-tegen-één-gevechten, draait de Ryukyu-stijl vooral om crowd control. Daarnaast is deze volledig te levelen middels de uitgebreide skill tree en examens die je kunt afleggen in de dojo. Voor je het weet ben je een lean mean killing machine.

Dark Ties, kort maar krachtig

Deze review zou niet compleet zijn zonder aandacht voor Dark Ties, het nieuwe verhaal rondom Yoshitaka Mine, de grote tegenstander uit Yakuza 3. Het verhaal toont zijn opkomst binnen de Tojo Clan en geeft hem eindelijk de context die die eerder ontbrak. Het is een waardevolle toevoeging die het hoofdverhaal van Kiwami 3 aanzienlijk versterkt.

Helaas is Dark Ties anderzijds bijzonder kort. Met ongeveer vier uur speeltijd, verdeeld over drie chapters, komen de credits naar mijn gevoel veel te snel voorbij. Dat is jammer, want Mine is een interessant personage met een eigen Shoot-Boxing-vechtstijl.

Hoewel Mine over slechts één vechtstijl beschikt, voelt deze strak en gecontroleerd aan. Activeer je de Dark Awakening, dan ontketen je een korte maar brute powerburst waarin Mine’s innerlijke beest losbreekt. Het past perfect bij zijn lege, duistere karakter. Mine mist diep van binnen namelijk een bepaalde drive, en dat komt overduidelijk naar voren wanneer de rode mist zichtbaar wordt en Mine er op los begint te beuken.

Mine begeeft zich gedurende Dark Ties uitsluitend in Kamurocho. We zien hoe zijn samenwerking met Kanda ontstaat, hoe deze zich ontwikkelt en hoe Mine uiteindelijk Patriarch van zijn eigen tak binnen de Tojo Clan wordt. Vooral het middendeel is gameplaytechnisch interessant. Hoewel Dark Ties geen absurde substories kent, is er namelijk genoeg te doen.

Tojo Clan’s PR-machine

Kamurocho is doorgaans gevuld met de nodige wacko’s die we moeten helpen, maar in Dark Ties is daar geen sprake van. Toch zijn er de nodige onderdelen die tegen het ludieke aanschuren. Zo kunnen we deelnemen aan een ondergrondse arena, waar we à la Like a Dragon: Infinite Wealth door een doolhof vechten. Vermakelijk, maar niet vernieuwend. Interessanter is het damage control-systeem rondom Kanda. Door goede daden te verrichten en criminelen te bestrijden, verbeter je zijn reputatie.

Elke paar levels ontgrendel je Drink Links, eveneens bekend uit Like a Dragon: Infinite Wealth, waardoor Kanda eindelijk wat meer diepgang krijgt. Zijn motivaties worden duidelijker en hij wordt langzaam menselijker. Daarnaast versterkt het ook het karakter van Mine, want eindelijk zien waar de drive van het personage vandaan komt. In combinatie met het verhaal van Dark Ties geeft dit Kiwami 3 precies de emotionele lading die het origineel miste.