Preview: There Are No Ghosts at The Grand - Best geestig!

Heb jij - net als ik - ook de aandachtspanne van een fruitvlieg? Dan zal je het volgende vast herkennen. Ik heb over het algemeen niet genoeg geduld voor - laten we zeggen - een house flipper sim. Uren aan een stuk de boel renoveren, het boeit me niet genoeg om er hele dagdelen aan te spenderen. Daarnaast ben ik ook zo'n type die cutscenes al gauw skipt omdat het allemaal te saai en langdradig wordt. Laat me gewoon wat doen of zo, zoals paranormale entiteiten naar de bertverderrie blaffen. Wat dat betreft lijkt Friday Sundae met de perfecte game op de proppen te komen, gezien There Are No Ghosts at The Grand me zo'n beetje in al mijn ADHD needs lijkt te voorzien. Wil je weten waarom? Check dan vooral in bij de preview van There Are No Ghosts at The Grand.

Innovatie/Renovatie

Lang verhaal heel kort: There Are No Ghosts at the Grand klampt zich niet vast aan één genre, maar meerdere. Tegen beter weten in - of misschien uit rebellie - bewandelt Friday Sundae een pad dat tegenwoordig door zeer weinig ontwikkelaars wordt gekozen. Het pad der gedurfde innovatie, in dit geval in de vorm van genre-fluïditeit. There Are No Ghosts at the Grand is namelijk geen pure renovatie sim, noch is het een paranormale shooter pur sang. Het is een guitige mix van beide en de toevoeging van musical-elementen maakt van het geheel een bijzonder kleurrijke ervaring. Afijn, laten we eerst eens uiteenzetten hoe de genres worden vertegenwoordigd.

Beginnend bij de renovatie sim, in gang gezet door de erfenis van Chris David. Na het overlijden van zijn vader erft Chris niet zomaar een doos vol prullaria met een waarde van een paar euro, maar een hotel genaamd The Grand. Er is alleen een probleem: The Grand is een grote puinbak en kan wel wat liefde gebruiken. Uitgerust met een vernuftig stukje tooling (welke en passant fungeert als een vlot gebekte Schotse companion) steken we al vlug de handen uit de mouwen om te stralen, zuigen, spuiten, en ga zo maar door. In de door mij gespeelde demo van There Are No Ghosts at The Grand werd al snel duidelijk dat deze mechanic een pijler in de gameplay vormt, maar niet exclusief is.

Cats

Er zijn namelijk dingen gaande rondom het hotel en geruchten gaan dat het weleens dingen van paranormale aard zouden kunnen zijn. Klinkklare onzin natuurlijk. De naam van de game zou het al moeten weggeven. Maar wat als? Stel dat de verhalen kloppen en Chris letterlijk maar dertig dagen de tijd heeft om The Grand te renoveren voordat onverklaarbare gebeurtenissen zijn leven ondersteboven gaan zetten, dan is het misschien niet verkeerd om jezelf toch iets ruimdenkender op te stellen en op onderzoek uit te gaan. Gelukkig krijg je daar al snel hulp bij, al betekent dat wel dat je de deuren van The Grand even moet sluiten om - bijgestaan door een pratende kat - een nabijgelegen eiland te bezoeken.

Mocht je na het lezen van de woorden ‘pratende kat’ het idee krijgen dat There Are No Ghosts at The Grand weleens een dolle bedoeling kan gaan worden, dan zou je daar zomaar eens gelijk in kunnen gaan krijgen. Vooropgesteld dat Friday Sundae vanaf minuut één niet onder stoelen of banken steekt dat There Are No Ghosts at The Grand vooral een luchtig format hanteert, verstevigt de studio deze gekozen richting met de toevoeging van interactieve musical intermezzo’s om de normaliter saaie transities van scenario A naar scenario B wat op te leuken. Hoewel ik mezelf in totaal maar drie keer heb gewaagd aan een musical-ervaring (een keer op de basisschool en twee keer als toeschouwer bij Chicago en West Side Story) moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat het in There Are No Ghosts at The Grand verrassend goed werkt. Het vult op ludieke wijze potentiële leegtes in, zonder dat het grandioos verstoort.

Paranormaalste zaak van de wereld

Toch probeert There Are No Ghosts at The Grand van tijd tot tijd de luchtigheid wat af te wisselen met iets serieuzere gameplay, wat zich in de demo manifesteerde middels een nachtelijk avontuur in een bunker waar overduidelijk minder olijke gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Na het opknappen van een provisorische verblijfsruimte en het plaatsen van wat meubilair na keuze, ontluiken paranormale schimmen zich voor je ogen. Pas na het correct terugplaatsen van key objects geeft elke schim inzage in de duistere geheimen van het eiland, waarna stukje bij beetje de puzzelstukjes rondom de geruchtmakende “Ghosts at The Grand” op hun plek beginnen te vallen.

Zonder erbij totaal te verzanden in all-out ghost warfare introduceert Friday Sundae als een soort muzikale apotheose het laatste nut van de Schotse companion: zelfverdediging. De demo van There Are No Ghosts at The Grand “ain’t over ‘till the fat lady sings” en in dit geval wordt de spreekwoordelijke volumineuze dame vertegenwoordigd door arachnide entiteiten die overduidelijk minder goed gezind zijn ingesteld. Gedurende dit slotakkoord laat Friday Sundae ons al rennend en schietend de weg naar veiligheid zoeken, waarna de ontwikkelaar vriendelijk bedankt voor het spelen. Mijn persoonlijke antwoord daarop: Graag gedaan!

Voorlopig oordeel van Patrick Meurs

Hoewel het even aanklooien was met de grafische settings om de framerate correct te krijgen (de demo vindt v-sync en alle gekozen frame limits boven de 60 fps kennelijk niet zo leuk) heb ik me kostelijk vermaakt met There Are No Ghosts at The Grand. Normaliter ben ik niet iemand die zich helemaal kan verliezen in een sim of een musical - laat staan allebei - maar Friday Sundae weet het op de een of andere manier voor elkaar te krijgen om alles netjes te doseren. There Are No Ghosts at The Grand is precies jolig genoeg om het luchtig te houden maar schiet er uiteindelijk niet te ver in door. Tenminste, voor zover ik de demo als maatstaf mag aanhouden. Laten we in ieder geval hopen dat men dit gekozen pad blijft bewandelen, zelfs als de mainstream minded gamers hier misschien hun vraagtekens bij zetten.