The 7th Guest Remake review - Een review van het elfde uur

Huize Stauf, we meet again. Iets minder dan drie jaar geleden zette ik ook al voet over je dorpel, wat destijds een bitterzoet gevoel bij me creëerde. Aan de ene kant was ik blij dat je na al die tijd - dertig jaar om exact te zijn - weer bewoonbaar werd verklaard. Aan de andere kant vond ik je maar lastig te betreden in de virtuele realiteit. Je controls waren povertjes en je laadschermen waren al helemaal niet om over naar huis te schrijven. Dat je me nu weer een invitatie stuurt om nogmaals je mysteries op te lossen, roept dan ook een vraag bij me op: heb je in die tweeëneenhalf jaar nog gerenoveerd? De enige manier om daarachter te komen is een revisit voor de ietwat late ‘remade’ review van The 7th Guest Remake.

"Back for more?"

Laten we maar meteen Staufs open deur intrappen. De omvang van verandering is sterk afhankelijk van je laatste aanvaring met onze poppenmaker Henry. Wie sinds 1993 niet meer bij hem op bezoek is geweest, omdat je geen VR headset hebt, stapt een fonkelnieuw pand binnen. Wie drie jaar geleden nog dat pand bezocht in VR, stapt letterlijk hetzelfde huis in. Strikt genomen is The 7th Guest Remake dan ook geen hagelnieuwe game, maar een port van de VR-versie. Mocht je willen weten hoe ik die bezichtiging in 2023 ervoer, dan refereer ik je met liefde naar de review van The 7th Guest VR.

Afijn, port of niet, een uitnodiging van Henry Stauf sla ik over het algemeen niet af. Al is het maar om eigenhandig te ervaren of ontwikkelaar Vertigo Games in de non-VR versie enkele pijnpunten van de VR-versie heeft weten weg te poetsen. Daarover kan ik best kort zijn. Ja, de non-VR versie schotelt geen immersion breaking zwarte laadschermen voor en met de besturing had ik deze keer iets minder moeite, al is het niet zo dat controls in The 7th Guest helemaal perfect zijn. Ergens is dat begrijpelijk, vooral wanneer het bij je begint door te dringen dat Vertigo Games de VR-controls vrijwel een-op-een heeft overgezet, wat in een non-VR-game soms de logica tart. Items oppikken om ze te bestuderen - of ze nu nut hebben of niet - eindigt in The 7th Guest Remake in laten vallen of weggooien. Netjes terugzetten waar je iets gepakt hebt is voor normies.

"We'll all be dead by the time you've graphically updated this"

Die VR nukken manifesteren zich overigens op meerdere opvallende manieren. Hoewel niet iedereen het even vervelend zal vinden, stoorde ik me er toch aan dat men na twee jaar ontwikkeltijd niet de moeite heeft genomen om voor zoiets futiels als hurken een animatie te bedenken of om textures ietsjes meer naar de huidige standaard te trekken. Dat animaties in VR het risico op motion sickness behoorlijk verhogen is een gegeven, dus het gebrek eraan in virtual reality is begrijpelijk. Maar dit is een remake voor de pc- en console-ervaring, waarin zulke teleport-style animaties wat goedkoop overkomen.

Hetzelfde geldt dus voor de graphics, die niet per definitie slecht zijn, maar die ook niet bepaald mindblowing zijn voor een pc/console game in 2026. Vooral tijdens het bekijken van interactieve voorwerpen valt op dat het menig item ontbreekt aan high resolution textures, al heeft men er gelukkig wel zorg voor gedragen dat tekst te allen tijde goed leesbaar is, of het nou nut heeft voor de puzzels of niet. Dit alles bij elkaar genomen wekt de indruk dat The 7th Guest Remake een enigszins luie port van de VR-versie is, die bij mij de vraag opwekt waarom die bijna drie jaar op zich heeft laten wachten. Maar goed, dat is uiteindelijk alleen een gevoel dat bij spelers die de VR-versie volledig hebben doorlopen, kan opleven.

Misschien toch de RSVP waard

Wie namelijk blanco in The 7th Guest Remake stapt en totaal geen voorkennis heeft van de VR versie - maar misschien wel het origineel uit 1993 - heeft genoeg in het verschiet om vrolijk van te worden, zoals ik al aangaf in mijn review van The 7th Guest VR. Puzzels zitten strak in elkaar en laten de hersenen veelvuldig kraken, waarbij het gehoon van gastheer Stauf de nodige olie op het frustratievuur gooit wanneer je overduidelijk moeite hebt met het oplossen ervan. De live-action holografische gasten die tussen de bedrijven door het plot voor je neus uitrollen, weten dat met verve te doen, ondanks het feit dat vrijwel elke dialoog ontiegelijk dik wordt aangezet. Maar goed, het blijft hiermee wel trouw aan het jaren ‘90 ham acting en het is juist die charme die Vertigo Games bijzonder goed heeft weten te vertalen, zelfs als het anno 2026 voor sommigen een beetje cringy overkomt.

Maar goed, dat is een noodzakelijk offer als je een nachtje in Huize Stauf wil doorbrengen en achter zijn diepste geheimen wil komen. In 1993 smulde menig point & click horror fan ervan en ook nu biedt het genoeg entertainment om de huidige generatie weer een paar uur van de straat te houden, zolang men niet te veel verwacht van de horror. Want laten we eerlijk zijn: van een skelet in de kast en bezeten portretten schrikt tegenwoordig helemaal niemand meer. Maar sfeer brengt het in The 7th Guest Remake wel en dat is in dit geval wat telt. Het engste van alles is misschien nog wel dat Stauf wel wat weg heeft van onze voormalige premier Dick Schoof. Stauf, Schoof? Terugdenkend aan dat kabinet is al een horrorshow op zich.