Crushed In Time review - Een knap staaltje tijdrekkerij

Naar mijn gevoel was vroeger alles beter. Dertig jaar geleden stond ik na een nachtje doorhalen niet op met het gevoel dat ik door de man met de hamer ben afgetuigd. Films hadden nog een plot, uitzonderingen daargelaten. En het point & click genre, tja, dat genre leverde destijds gewoon bangers. Soms wens ik dat ik terug kan naar die tijd om mijn jongere zelf ervan te overtuigen dat ik er meer waardering voor moet opbrengen. Want laten we eerlijk zijn, tegenwoordig maakt men ze niet meer zoals vroeger. Point & click is passé. Toch? Nou… misschien toch niet. Ontwikkelaar Draw Me A Pixel doet met een time travel-based Crushed In Time namelijk een verwoede poging om op ludieke wijze het point & click genre uit het slop te ‘plukken’. Maar is het je verleden, tegenwoordige of toekomstige tijd waard? Start the clock, het is tijd voor de Crushed In Time review.

Een korte briefing

Wat zou jij doen met een smeekbede per brief wanneer je de afzender ervan niet kent? Voor de TikTok-generatie: een brief is een soort DM maar dan op papier, die een postbode in je brievenbus slide. Menig ICT-er zou je anno 2026 adviseren om deze overduidelijke phishing poging linea recta in je prullenbak te mieteren. Maar wat als je er zo geïntrigeerd door raakt, dat je koste wat het kost wilt achterhalen wie die onbekende afzender is en waarom uitgerekend jij de koene held moet gaan spelen. Dan zit er maar één ding op en dat is je detective-pet opzetten, zelfs als je met zo’n Sherlock Holmes hoofddeksel op je cranium gruwelijk voor lul staat op TikTok. Of je gaat viral.

Afijn, wie dus ook zo’n Sherlock Holmes hoofddeksel bezit is… Sherlock Holmes, en laat het juist zijn trouwe assistent Watson zijn die in Crushed in Time zo’n brief bezorgd krijgt. Wat blijkt namelijk, één van de hoofdpersonages - Emma Files - is tijdens het ontwikkelprocess van Crushed in Time vermist geraakt en het duo Holmes en Watson beschikken - zonder het op dat moment te weten - over de vaardigheden om haar terug in de game te krijgen. Daarvoor moeten ze wel even contact leggen met de nieuwe bewoner van Emma’s residentie; een aparte knaap genaamd Emmett Placeholder wiens tijdreis thingamajig een integrale rol speelt in Emma’s terugkeer naar Crushed In Time. Dat dit zeer chaotische scenario’s gaat opleveren zie je al van verre aankomen. #noshitsherlock

Pluk & Play

Mocht je jezelf al achter de oren krabben bij het lezen van deze synopsis, wees gewaarschuwd. Het wordt nog gekker. Crushed in Time is namelijk niet je standaard point & click game. Hoewel het trial & error-gehalte in Crushed In Time on par is met die van menig genregenoot, weet Draw Me A Pixel deze vooral te creëren zonder een waslijst aan gameplay mechanics te introduceren. Sterker nog, Crushed in Time beschikt theoretisch gezien maar over één handeling: plukken. In plaats van klikken op een item om de mogelijke interactieopties op je scherm te krijgen, moet je letterlijk aan elk item plukken om er wat mee te doen. Moet een lade open? Plukken. Wil je een voorwerp van A naar B verplaatsen? Knijp vast, trek eraan en plof, voor je het weet katapulteer je het door de set heen.

In beginsel levert dat best interessante gameplay op, vooral omdat Draw Me A Pixel niet schroomt om constant de ‘fourth wall’ ermee te doorbreken. Menig commando om Sherlock Holmes aan de wandel te krijgen resulteert in een “Did you just slap me, Watson?” respons, wat vooral werkt omdat de devs van Holmes een veel te zelfverzekerde, maar eigenlijk onnozele protagonist maken die tweede viool speelt in Watsons onderzoek. Daarnaast wekt het een prima implementatie van physics-based puzzels op. In plaats van het standaard inventory-gedreven systeem van conventionele point & click games, plaatst Crushed In Time een voorwerp bijna altijd in de buurt van de oplossing, waarbij het uiteindelijk een kwestie van schieten of uitrekken (en in het ergste geval hints raadplegen) wordt om een key item aan de puzzel te linken.

Wanneer de rek eruit gaat…

Toch kleeft er ook een keerzijde aan deze enkele vorm van gameplay-interactie. Timed events vereisen een bepaalde vorm van accuratesse, waar de controls soms wel eens te pietluttig voor kunnen aanvoelen. Een puzzel keer op keer opnieuw moeten proberen, omdat je net je target mist, waardoor je weer bij nul moet beginnen, is naar verloop van tijd best frustrerend. Ook bestaat de kans dat de klad er uiteindelijk een beetje in raakt, iets wat Draw Me A Pixel constant probeert te vermijden door flink te husselen met scenario’s. Daarvoor moet ik de devs overigens wel een flinke handvol vers geplukte veren in de rectum schuiven, want wanneer het op de diversiteit aan speelomgevingen aankomt, overtreft Crushed In Time alle verwachtingen. Dat het ontwikkelteam zo diep in het plot duikt dat onze protagonisten letterlijk uit de game worden geslingerd en op het scrum bord van de devs belanden, waar ze zichzelf in doodle vorm een weg door Post-Its en whiteboard marker moeten banen, is ergens ingenieus. Net als de implementatie van alternatieve dimensies en de uitdagingen die daarbij komen kijken.

Maar wanneer puntje bij paaltje komt is het wel een beetje een herhalingsoefening van bekende zetten en in enkele gevallen voelt Crushed In Time hierdoor een beetje uitgerekt aan. Vooral een specifiek scenario - waarvan ik niet al te veel wil spoilen, maar waar ik wel van kan zeggen dat je er jezelf gruwelijk aan gaat ergeren als je een allergie voor Rayman’s Rabbids hebt - voelde naar mijn mening aan als te veel van het goede. Dat ik na zeven uur digitaal gepluk aan items de credits zag rollen, vond ik dan ook prima. Het was leuk geweest en Draw Me A Pixel heeft me prima weten te vermaken met diens humor en kwinkslagen, maar het had geen uur langer moeten duren.