Etrange Overlord review - Feestje in de hel

‘Wat heb ik net gespeeld?’ is zowat het eerste wat in mij opkwam toen de credits van Etrange Overlord over mijn tv-scherm rolden. Deze nieuwe game van Sohei Niikawa, de geestelijke vader van de Disgaea-franchise, was... een ervaring. Ik ben sowieso altijd wel te vinden voor games die iets uniek willen doen en Etrange Overlord is hier een prachtvoorbeeld van. Of je de term ‘uniek’ in dit geval als een compliment of een belediging moet zien… ik weet het zelf ook nog niet zo goed, al leun ik eerder richting die eerste categorie. In deze review zal ik proberen het vreemde kluwen te ontrafelen dat Etrange Overlord heet!

Een helse tocht

Etrange Overlord gaat van start met de executie van een zekere Étrange von Rosenburg onder de guillotine. Gezellig. Deze adellijke dame was verloofd met de prins van het Edelstein koninkrijk, maar door omstandigheden is er een dikke streep getrokken door dat huwelijk. Étrange werd namelijk valselijk beschuldigd van de moord op de koning, die eigenlijk om het leven is gebracht door de slinkse Angelina, die nu gaat trouwen met de prins. Je hoort het al: het soapopera-gehalte ligt hier best wel hoog. Terwijl Angelina haar staatsgreep verderzet, belandt Étrange in de hel, waar ze toch even moet wennen aan haar nieuwe accommodaties. Geen luxe, geen bekendheid en vooral: geen taartjes en snoepjes. Tijd om daar verandering in te brengen!

Étrange begint aan een soort veroveringstocht van de hel, waarbij ze gaandeweg allerlei demonen voor haar laat werken om uiteindelijk een goed leven te kunnen leiden in deze ongemakkelijke omstandigheden. Het plot klinkt heerlijk random in de oren (en dat is het ook wel), al is dit niet altijd per sé een pluspunt. Laat ik één ding duidelijk stellen: je mag het verhaal absoluut niet al te serieus nemen. Er zit nul logica in de gebeurtenissen, de personages zijn allemaal karikaturen en je wordt bedolven onder de ene flauwe grap na de andere. Je zou dan wel kunnen zeggen dat het verhaal ‘objectief’ gezien slecht is, maar om één of andere reden ben ik hier niet helemaal mee akkoord.

Ken je het ‘zo-flauw-dat-het-goed-wordt’ principe? Wel, dit is daar een schoolvoorbeeld van: het verhaal wéét van zichzelf dat het geen steek houdt en de personages doen ook nooit alsof ze meer zijn dan een kartonnen bord. Akkoord, de grappen landen niet altijd, maar het verhaal heeft zo wel z’n entertainmentwaarde. Mag het nog wat vreemder voor je worden? Zo nu en dan verandert deze game ook in een musical, waarbij de personages even hun zorgen van zich afzingen. Waarom? Joost mag het weten! Deze stukjes duren niet zo lang en zijn een beetje awkward. Je krijgt ook geen ‘volwaardige’ liedjes: eerder een paar random zinnen die om één of andere reden gezongen moeten worden. Een beetje potsierlijk en onnodig, als je het mij vraagt.

Aan de lopende band

De combat van Étrange Overlord kan je eigenlijk op dezelfde manier omschrijven als het verhaal: random chaos. Hoe gaat het in z’n werk? Wel, je stelt een party samen van maximum vier personages (in sommige levels zijn dat er minder en kan je niet kiezen door verhaalredenen) met elk hun eigen speelstijl. Enfin, ‘speelstijl’ is misschien wat veel gezegd, want uiteindelijk komt het allemaal wat op hetzelfde neer. Je hebt personages die vanop een afstand spelen (met magie of pijl en boog), je hebt personages die beroep doen op brute kracht en dan heb je de ‘technische’ groep die er zo wat tussenin ligt. Zo is er een butler met een zweep, een soldaat met een machinegeweer dat krom schiet en meer! In het level zelf kan je, met één druk op de knop, wisselen tussen de gekozen personages.

Aanvallen doe je door op de aanvalsknop te drukken. That’s it. Geen fancy combo’s of ingewikkelde processen. Oh ja, je kan ook ontwijken door op een ander knopje te drukken. Tja, de gameplay is in de kern eigenlijk héél simplistisch, maar op zich is dat niet verkeerd. De variatie komt er door de doelen in de verschillende levels: soms moet je gewoon breinloos vijanden afmaken, andere keren moet je strategische punten veroveren, of er zijn ook levels waar je specifieke items moet verzamelen en veilig naar je basis moet brengen. Uiteraard duurt het niet lang vooraleer die levels overspoeld worden met hordes aan demonische gedrochten, gevolgd door heel veel visuele effecten als je een spervuur aan aanvallen op hen loslaat.

Om toch enige diepgang in het systeem te steken, zijn er ook de zogenaamde ‘lanes’. Dit zijn eigenlijk een soort lopende banden die doorheen de levels kronkelen, waar geregeld items op verschijnen. Als je die oppikt, krijg je bonussen, zoals aanvalsversterkers of een schild dat schade neutraliseert, maar ook bommen en speciale aanvallen voor nóg meer chaos en kleurtjes op je scherm. Ook hier zit ik wat in een tweestrijd: de gameplay is totaal niet diepgaand, maar tegelijk ligt het pick-up-and-play gehalte heel hoog en verslavend is het ook. Je moet dus wel even je brein op nul zetten en niet te veel nadenken, maar als je in die mindset zit, dan is dit eigenlijk best fun om te spelen!

Exploreren met een vliegend fort

Al vrij snel in het verhaal speel je een rijdend/vliegend fort vrij, dat dienstdoet als je uitvalsbasis. Hiermee rij je door de wereldmap, waar je de verschillende levels vindt. Naast de hoofdmissies, zijn er ook nog enkele optionele zijmissies, al zijn deze eigenlijk gewoon luchtige cutscènes tussen de verschillende personages. Geen extra gevechten dus. De meeste zijn wel leuk om eens te bekijken, want de dynamiek tussen de cast zit wel goed. Je speelt er bovendien ook wat extra beloningen door vrij, dus ik raad je aan ze wel op te zoeken tussen al de chaos van de hoofdmissies door.

Over beloningen gesproken: deze gebruik je, in je fort, om allerlei dingen mee te doen. Grondstoffen kunnen gebruikt worden om je wapens mee te versterken, de items op de lopende banden beter te maken of om mee te koken. Met de juiste ingrediënten maak je een culinair hoogstandje, dat dan extra bonussen geeft in het volgende level dat je speelt. Levels kunnen opnieuw gespeeld worden om specifieke grondstoffen te grinden, iets wat je zeker zal moeten doen als je elk aspect tot het hoogste level wilt brengen. Als je alles wilt gezien en gedaan hebben wat deze game te bieden heeft, dan zal je zo’n 15 uur zoet zijn. Niet zo heel lang dus voor een JRPG, maar in dit geval is dat niet zo erg. Ik kan me inbeelden dat een ‘abstracte’ game zoals deze kan gaan vervelen als je er te lang mee bezig bent, dus qua speellengte is dit eigenlijk ideaal.

Bekende gezichten

Vooraleer ik mijn review afrond, wil ik nog even één specifieke persoon in de bloemetjes zetten: Shinichirou Otsuka. Deze man was verantwoordelijk voor de designs van de personages en misschien ken je hem wel van zijn eerder werk. Hij ontwierp namelijk de personages uit de inmiddels toch wel heel populaire Re: Zero light novel/anime!

Ook hier is de gehele cast heel leuk en kleurrijk ontworpen, in zijn herkenbare stijl uiteraard. De (gezichts)animaties ogen wat simplistisch en gek, maar dit draagt bij aan die abstracte humor die de hele game doordrenkt. De cast bestaat dan misschien exclusief uit wandelende stereotypen, op visueel vlak zien ze er dan wel kleurrijk en uniek uit!