Game review: Bubsy 4D review - Een halfbakken reboot

Een verhaal waar geen wol van te spinnen is

In Bubsy 4D volgen we de cynische lynx Bubsy tijdens een intergalactisch avontuur. Zijn oude vijanden, de Woolies, hebben alle schapen op aarde ontvoerd. Aanvankelijk heeft Bubsy hier niets mee te maken, maar wanneer de ontvoerde schapen hun kidnappers weten te overmeesteren en Woolie-technologie in handen krijgen, escaleert de situatie. De schapen keren terug om de Golden Fleece van Bubsy te stelen, wat ze met weinig moeite voor elkaar weten te krijgen. Samen met een handjevol vrienden en familieleden reist Bubsy langs verschillende planeten om zijn kostbare bezittingen terug te halen.

Dit klinkt niet bepaald als de opzet voor een meeslepend verhaal en na een paar uur spelen werd al snel duidelijk dat dit ook nooit de ambitie van de ontwikkelaar is geweest. Het voelt alsof Fabraz spelers bewust niet wil afleiden met een complex narratief, zodat alle aandacht naar de gameplay en het snelle platformen gaat. Ik heb dan niet zo’n mooie vacht als Bubsy, maar mijn nekharen gingen overeind staan van de nietszeggende dialogen. Af en toe wist Bubsy's cynische humor nog een kleine glimlach op te wekken, maar meestal voelde het alsof ik door een boek van mijn kinderen zat te bladeren. Een platformer hoeft natuurlijk geen diepgaand verhaal te hebben, maar eerdere games binnen het genre hebben bewezen dat een simpel verhaal ook goed uitgevoerd kan worden. Juist voor een uitgesproken personage als Bubsy voelt dit als een gemiste kans.

Een speeltuin zonder karakter

Tijdens je avontuur bezoek je meerdere planeten waar je een handjevol levels kunt voltooien. Het doel is telkens hetzelfde: een snelle tijd neerzetten, collectibles verzamelen en genoeg wol bijeen schrapen om nieuwe skins en moves vrij te spelen. Dat afvinken van doelen geeft in eerste instantie een bevredigend gevoel omdat je constant kleine dopamine-shots voorgeschoteld krijgt. Toch slaat die voldoening al snel om in verveling door het gebrek aan variatie in de opdrachten en levels. De levels bestaan voornamelijk uit water en wolken om de omgevingen op te vullen. De verschillende gebieden zien eruit alsof er een zooitje assets bij elkaar zijn geraapt en willekeurig door de map zijn verspreid. Ik had met regelmaat het gevoel alsof ik door een basale level-editor heenliep.

Dat is jammer, want de basis van het leveldesign laat zien dat er enorm veel potentie in zat. De game dwingt je namelijk regelmatig om gebruik te maken van je volledige moveset door tussen muren omhoog te klimmen, over gigantische knikkerbanen te rollen of onder tijdsdruk een platforming-sectie te voltooien. Op die momenten zie je even hoe leuk Bubsy 4D had kunnen zijn, maar het geheel mist de overtuigingskracht om dat gevoel vast te houden.

De moveset van Bubsy is uiteindelijk het enige onderdeel dat deze game enigszins charme geeft. Zeker als je van speedrunnen houdt; een mechaniek dat diep verweven zit in Bubsy 4D. Je kunt de levels gewoon uitspelen, maar de echte uitdaging zit in het verbeteren van je tijden en je plek claimen op de leaderboards. Hiervoor krijg je een uitgebreide verzameling aan moves tot je beschikking die je gaandeweg kunt uitbreiden met de verzamelde wol. Zo kan Bubsy veranderen in een haarbal om razendsnel door de levels te rollen of stuiteren, je kan gebruikmaken van snelle dashes en het is mogelijk om door de lucht gliden of wall-jumps uitvoeren om een hoog gebouw te beklimmen. Het uitvogelen van de snelste route door de levels leverde me uiteindelijk het meeste plezier op. Er zijn oneindig veel mogelijkheden om honderdsten van seconden van je tijd af te schaven, waardoor het movementsysteem meer diepgang biedt dan je in eerste instantie zou verwachten. Toch ontbreekt er een echte motivatie om tientallen uren in een speedrun te investeren, omdat je er behalve een hogere plek op de leaderboards niets aan overhoudt.

Veel verbeterd, weinig benut

Gelukkig voelt het speedrunnen een stuk beter aan dan in het omstreden Bubsy 3D. De besturing heeft een volledige rework gehad en voelt eindelijk intuïtief aan. Bubsy laat zich daadwerkelijk goed besturen zonder dat het aanvoelt alsof je constant met jezelf in conclaaf bent. Het brede scala aan moves is gemakkelijk uit te voeren met de shoulder-buttons op de controller of een simpele knoppencombinatie. Om een succesvolle speedrun uit te voeren, wordt van je verwacht dat je meerdere moves in korte tijd achter elkaar kunt uitvoeren, waar dit systeem je de volledige controle in geeft. Ook het frustrerende camerasysteem van Bubsy 3D heeft plaatsgemaakt voor een moderne camerabesturing die simpelweg doet wat ervan verwacht mag worden. De grootste frustratiepunten uit de PlayStation 1-game heeft Fabraz er in ieder geval uitgesloopt.

De aanwezige gevechten in Bubsy 4D zijn daarentegen allesbehalve noemenswaardig. De meeste moves die je vrijspeelt focussen zich op beweging en snelheid, wat duidelijk maakt dat de combat een ondergeschoven kindje was voor de ontwikkelaar. Een gemiste kans, want een hoop van de problemen uit de eerdere game zijn de wereld uit. Vijanden kom je wel tegen, maar ze vormen amper een bedreiging en leggen vaak al het loodje na één simpele aanval. Van echte uitdaging op dit gebied is geen sprake. Vooral tijdens mijn eerste baasgevecht barstte ik bijna in lachen uit om hoe oppervlakkig de combat aanvoelt. De gevechten missen iedere vorm van diepgang en voelen vooral aan als filler-content om wat variatie toe te voegen. Het vervelendste is nog dat je deze saaie baasgevechten telkens weer moet doorstaan wanneer je een level opnieuw wilt spelen voor collectibles of een snellere tijd. Op het moment dat ik hierachter kwam, verloor ik dan ook direct de motivatie om mijn tijden te verbeteren en alle collectibles te verzamelen. Tijd voor het volgende level.

Mist het oog voor detail

De kritiek op Bubsy 3D draaide destijds niet alleen om de gameplay, maar ook om de low-poly graphics. Bubsy 4D oogt gelukkig iets beter, maar weet geen indruk te maken. Fabraz heeft gekozen voor een kleurrijke, cartooneske stijl die goed aansluit bij het imago van de game, maar de asset-stijl mist detail en de eerdergenoemde lege levels doen de visuele ervaring geen goed. Als de werelden er levendiger uitzagen, had het gebrek aan detail waarschijnlijk minder zwaar gewogen. Nu versterken de visuele tekortkomingen elkaar juist. Bubsy 4D ziet er niet slecht uit, maar weet nergens echt te overtuigen.

Ook op audiovlak schiet Bubsy 4D tekort. De achtergrondmuziek in de levels wordt al snel eentonig en begint uiteindelijk zelfs irritant te worden. Daar bovenop komen de constante geluiden en oneliners van Bubsy zelf. Vrijwel iedere actie wordt vergezeld door dezelfde kleine pool aan geluidseffecten, waardoor je telkens dezelfde vervelende kreten hoort terugkomen. Ik kan me niet herinneren dat ik me hieraan heb gestoord in andere games, dus Bubsy weet het redelijk bont te maken. De flauwe oneliners heb je uiteindelijk ook wel gehoord. Juist in een platformgame, waar muziek en geluid een cruciaal onderdeel zijn van de algehele sfeer, slaat Fabraz de plank mis.