over the hill review - een hobbelige offroadtrip

Geef mij iets met wielen en ik ben er al snel tevreden mee. Het maakt mij dan ook niet zozeer uit of ik vol gas door de bochten moet driften of dat ik op mijn dooie gemakje een gebied kan verkennen. Dat laatste is wat Funselektor Labs Inc. met zijn nieuwste game voor ogen heeft. Aangezien Rudy altijd zegt dat ik ook mijn hoogtepunt voorbij ben, was ik kennelijk de aangewezen persoon om over the hill te reviewen. En geloof het of niet, maar dit is een van de meest gewishliste indiegames op Steam momenteel. Volgens de ontwikkelaar zelf is dit een zeer rustgevende game die je echt dat vakantiegevoel kan geven. Hoewel het verkennen van de gebieden door de unieke en stijlvolle omgevingen op sommige momenten inderdaad best zen aanvoelde, vliegt over the hill toch bij tijd en wijlen uit de bocht.

Op zoek naar het vakantiegevoel

Een uitgebreide introductie behoeft over the hill eigenlijk niet, want als er één game is waarvoor de slogan what you see is what you get geldt, dan is het over the hill wel. Deze game is bedoeld om van de gebaande paden af te wijken en lekker op verkenning te gaan in één van de vijf gebieden die verspreid zijn over twee landen. In de wereld kun je allerlei dingen ondernemen, maar het is vooral de bedoeling dat je op je gemak de omgeving in je opneemt. In eerste instantie kun je dat met slechts één auto doen, maar gaandeweg kun je er heel veel meer vrijspelen.

Over de hele wereld zijn er namelijk allerlei taken verspreid. Deze klusjes variëren van het volgen van lastig te berijden paden of het slepen van een gestrand voertuig naar een specifieke locatie tot het op Assassin's Creed-achtige wijze aanschouwen van je omgeving vanaf een uitkijkpunt. Daarnaast is elk level ook bezaaid met houten kistjes die je moet zien te vinden. Het openen van deze kisten levert je niet alleen pebbles op - de valuta in over the hill - maar geeft je ook toegang tot nieuwe cosmetische items om je voertuig mee te pimpen.

Met je verzamelde pebbles kun je onder meer je motor, banden en bodemplaat upgraden waardoor het rijden wat draaglijker zou moeten worden. Dat klinkt nuttig, zeker gezien het ruige terrein waarin je je begeeft, maar in de praktijk merk je nauwelijks verschil. Daardoor voelen de upgrades eerder als een weinig lonende investering dan als een waardevolle verbetering. Bovendien neem je de upgrades niet mee wanneer je van auto wisselt, waardoor de verhouding tussen de inspanning die je moet leveren om een upgrade te krijgen en het voordeel dat je ervoor terugkrijgt behoorlijk scheef is.

Frustratie komt in de hoogste versnelling

Terwijl je door bosrijke gebieden, woestijnachtige zandheuvels of besneeuwde bergtoppen aan het banjeren bent, word je vergezeld door heerlijke rustgevende muziek. Oké, ik verwacht niet dat je de soundtrack van over the hill direct aan je Spotify-speellijst toevoegt, maar het draagt zeker in positieve mate bij aan de sfeer die Funselektor Labs Inc. met deze game wil uitdragen. De sfeervolle muziek in combinatie met de stijlvolle visuele presentatie van over the hill maakt het rijden op sommige momenten echt een feestje.

En ik schrijf bewust over momenten, want die rust waar je door de overprikkelende echte wereld zo naar verlangt, maakt met enige regelmaat plaats voor pure frustratie. Dat heeft te maken met een aantal factoren. De eerste is dat de points of interest op de map in verreweg de meeste gevallen op nagenoeg onbereikbare gebieden zijn geplaatst. Het is echt wel mogelijk om er te komen, maar je komt geregeld klem te zitten tussen rotsen, moet terug omdat je de verkeerde route hebt gekozen of rijdt tegen een muur op. En dan zijn er nog de talloze keren dat je naar beneden kukelt omdat je net wegglijdt. Al die frustraties verdrijven het rustgevende gevoel met speels gemak.

Een ander heikel punt is het aantal bugs in de game. Ik speelde deze game met Hannah en Claudia en we hebben alle drie momenten gehad dat we door een bug of glitch helemaal vast kwamen te zitten en niet meer verder konden. Denk daarbij aan een scherm dat volledig bruin wordt of aan momenten waarop je na het spawnen vastzit in een rots. Er is beloofd dat dit wordt opgelost, dus hopelijk is dat snel het geval, maar het was dusdanig vervelend dat ik het toch benoem. En dat is echt jammer, want in de basis heeft over the hill echt wel de potentie om een uitstekende cozy game te zijn.

Multiplayer voelde nog nooit zo eenzaam

Ontwikkelaar Funselektor is altijd heel duidelijk geweest over het idee achter over the hill. Het is een game die echt is bedoeld om zelf te ontdekken en die in principe gemaakt is om in singleplayer te spelen. Toch is ervoor gekozen om een multiplayer toe te voegen aan deze game. Dus heb ik Claudia en Hannah opgetrommeld en zijn wij vol goede moed ook samen deze game een aantal keer gaan spelen. Al snel kwamen we tot het besef dat de multiplayer eigenlijk niets toevoegt. Er zit in principe niets in de game verscholen dat het de moeite waard maakt om in multiplayer te gaan spelen. Uiteindelijk kwam het erop neer dat we alle drie onze eigen weg gingen en elkaar bij hoge uitzondering af en toe tegenkwamen.

Oké, als je voor de zoveelste keer op je zij of ondersteboven ligt, dan is het wel fijn dat iemand anders je even uit die benarde positie kan bevrijden. Maar in feite kun je dat ook zelf. Door wat pebbles te besteden kun je de toolkit van je voertuig upgraden waarmee je ankerpunten en een krik kunt meenemen om jezelf weer op vier banden te krijgen. Bovendien moet degene van wie jij de hulp verlangt maar net toevallig in de buurt zijn. Dat is helemaal niet vanzelfsprekend, want over the hill kenmerkt zich door erg grote maps. In totaal zijn er vijf van en de ene is nog groter dan de ander. Veelal ben je sneller af door te respawnen bij een camp in de buurt en de route opnieuw af te leggen.

Tot slot kun je tijdens het rijden op ieder gewenst moment ook je camera erbij pakken om de omgeving te fotograferen. Dit zorgt wel voor die fijne momenten van rust waar de game voor bedoeld is. Ook vind je in ieder level verschillende dieren die je op de gevoelige plaat kunt vastleggen. Met een beetje mazzel kun je zelfs legendarische dieren vinden. Welke dieren je tegenkomt, hangt af van het level waarin je je bevindt. Het is immers logisch dat je een hert niet snel in de Algerijnse woestijn tegenkomt. In het beboste Canada daarentegen is die kans al een stuk groter.