Dit is je jaarlijkse reminder dat 1 april eraan komt. Let dus goed op en geloof niet alles wat je leest. Maar goed, het is ook wel eens fijn om verrast te worden en in een lachbui uit te barsten. Komedie is een hele kunst. Er komt veel bij kijken. Timing, context, charisma en meer zijn cruciaal om iemand goed te laten gniffelen. In gaming zijn heuse comedy-games een stuk zeldzamer dan de film-variant, maar toch wordt er veel gelachen binnen de redactie. Vandaar dat ze jou eens vertellen wat hun favoriete comedy-games zijn!
Alhoewel ik niet zo heel vaak games speel die als primair doel hebben mij aan het lachen te brengen, wil ik hier wel even de spotlight zetten op één van de meest absurde/hilarische games die ik ken: Lollipop Chainsaw. In deze knotsgekke actiegame van Suda51 speel je als cheerleader Juliet, die toevallig ook nog eens een professioneel zombiedoder is. Haar vriendje, Nick, wordt tijdens de zombie-apocalyps gebeten door een ondode klootzak. Om de transformatie te stoppen, zaagt ze zijn hoofd eraf met een kettingzaag en draagt ze het mee aan haar heup. Om even te verduidelijken: Nicks hoofd ‘leeft’ nog en kan nog praten, ondanks dat hij dus zijn lichaam is kwijtgespeeld. Ons dynamisch zombie-dodend duo is geboren!
Het eerste hoofdstuk van Lollipop Chainsaw is op zich al knettergek, maar de rest van de game is dat zeker ook! Met je kettingzaag in de hand, zaag je door hordes en hordes aan zombies heen, terwijl de ene slechte one-liner na de andere op je afgevuurd wordt. Ook de setpieces kan je allesbehalve serieus nemen: het ene moment vecht je tegen een ondode gemuteerde kip, het andere moment maai je zombies omver vanop een oogstmachine terwijl You spin me round door de luidsprekers knalt. Je kan het je zo gek niet bedenken! De van de pot gerukte humor in deze game zal niet iedereen kunnen bekoren en de gameplay is misschien wat clunky, maar dit avontuur heeft mij toch meermaals goed laten lachen!
Lollige games zijn er in grote getalen en de lolligste ervan bepalen resulteert vaak in een opsomming van de gedoodverfde favorieten. South Park: The Stick of Truth en The Fractured But Whole zullen gegarandeerd bij een hoop mensen naar boven poppen. De slappe humor van de Borderlands-games levert 2K waarschijnlijk ook een nominatie op, terwijl Deep Silver die nominatie eigenlijk ook wel verdient met Saints Row. En wie kan de flauwe slapstick van Goat Simulator nou vergeten? De keuze is reuze.
Toch gaat mijn stem naar een relatief onbekende franchise, namelijk McPixel. Deze save-the-day dude blijft maar ludieke manieren bedenken om de dag binnen twintig seconden te redden, wat resulteert in de meest onzinnige acties. Van het pissen op een bom om deze te onschadelijk te maken tot het force-feeden van een gelijksoortig explosief omdat een maagwand kennelijk perfect in staat is om een blast radius drastisch te verkleinen, McPixel krijgt het voor elkaar om de een na de andere crisis situatie te ontmantelen. Het is de domste gamereeks die ik ooit heb gespeeld, maar oh oh oh wat is het leuk.
Humor is voor mij toch altijd een belangrijk onderdeel in games. Een wat recentere game waar ik echt hardop om kon lachen, is Priest Simulator: Vampire Show. In dit Poolse indie-pareltje kruip je in de huid van vampier Orlok, die door een liftmalfunctie vanuit de hel in een klein dorp in Polen terechtkomt en meteen wordt geëxorciseerd door Torpedo, een gokverslaafde sokpoppriester. Hierdoor verliest hij zijn krachten en moet hij, onder chantage van de priester, allemaal suffe klusjes uitvoeren om die terug te krijgen.
De game zit vol metal en Trailer Park Boys referenties. Om je wapens te upgraden moet je black-metal-cassettebandjes verzamelen en de autoradio bestaat volledig uit Poolse deathmetal. Door drugs en alcohol te consumeren, farm je XP voor het achievement “I am the liquor” en een andere quest heet simpelweg “F*ck off, I got work to do” (als je vaker een uitstapje hebt gemaakt naar Sunnyvale Trailer Park, snap je het wel). Dat de game compleet in de stijl van een mockumentary is, maakt de referenties alleen maar leuker. Nee, de game is niet voor iedereen. Maar als je van suffe en absurde humor houdt, is dit zeker een aanrader.
Als het op gamen aankomt, kies ik meestal voor titels met een wat serieuzere toon. Een goede woordgrap of grappige dialogen kan ik zeker waarderen, maar vaak staan verhaal en roleplaying bij mij voorop. Toch is er één game waarvoor ik al mijn voorkeuren aan de kant heb geschoven, puur voor de chaos die je kunt aanrichten. Ik heb het natuurlijk over Untitled Goose Game, misschien wel de grootste verrassing van 2019. Het concept is simpel: je bent een gans, je honkt en je maakt het leven van dorpsbewoners zo lastig mogelijk. Het is absurd, maar juist daardoor zo geweldig. Ik heb me kapot gelachen om de capriolen die je kunt uithalen. Van een kind achterna jagen tot het stiekem saboteren van dagelijkse bezigheden, alles draait om kleine, ondeugende momenten.
Daarnaast draagt de simpele, bijna minimalistische kunststijl bij aan de charme. Alles oogt rustig en vriendelijk, wat het contrast met jouw gedrag als gans alleen maar grappiger maakt. Untitled Goose Game is misschien niet de meest diepgaande game die ik ooit heb gespeeld, maar het is wel een van de meest pure vormen van speelplezier die ik heb ervaren. Soms is het gewoon heerlijk om even alles los te laten en als een chaotische gans door een dorp te honken.
Er zijn veel games die in mij opkomen als ik denk aan de grappigste momenten. De oneliners van Leon uit Resident Evil 4 mompel ik nog dagelijks, de dwergen met hun kinderachtige grappen uit Deep Rock Galactic blijven hilarisch en The Stanley Parable blijft in mijn geheugen gegrift als een komisch ervaring; om nog maar te zwijgen over de fysieke komedie in games, zoals Human Fall Flat. Maar een comedy-game uitkiezen is toch net andere koek. Een game wiens humor zo centraal staat, dat het bijna onderdeel is van het subgenre.
Dan moet ik toch voor Journey to the Savage Planet kiezen. Deze game wist mij destijds zo te verrassen met diens sarcastische houding, goed geschreven dialogen en hilarische reclameclipjes. Het nam absoluut geen blad voor de mond en was niet bang onze kapitalistische, egocentrische consumptiemaatschappij even goed de waarheid te vertellen. Het kwam met gestrekt been in en dat kan ik wel waarderen; zeker als het om absurde moppen tappen gaat. Revenge of the Savage Planet deed daarna ook nog een prima poging, maar het origineel blijft extra plakken wegens zijn leuke grappen en grollen.
Mijn favoriete comedy-game is Thank Goodness You're Here. Eigenlijk is het nauwelijks een game te noemen, aangezien de gameplay vooral bestaat uit wat simpele point-and-click-momenten en verder weinig om het lijf heeft. Ook is het een korte ervaring die je in zo’n twee uur uitspeelt. Er zijn geen objectives, scores, game-over-states of een echt gevoel van progressie, maar dat doet totaal niets af aan de pret.
De game is namelijk zó briljant geschreven dat ik er nog vaak met een glimlach aan terugdenk. De absurditeit, gecombineerd met typisch Britse humor en een hilarisch dialect, zorgt voor een unieke mix die je zelden in games tegenkomt. Het is wel een kwestie van smaak: als deze vorm van humor je niet ligt, ga je hier waarschijnlijk weinig plezier uit halen. Voor mij werkte het in ieder geval perfect. Ik heb tijdens mijn eerste playthrough meerdere keren hardop gelachen.
Mijn favoriete comedygame is High on Life. Als groot fan van de humor uit Rick and Morty past deze game perfect in mijn straatje. De satirische voicelines vliegen je om de oren en ik lag regelmatig dubbel van het absurde verhaal dat de game je voorschotelt. De humor in High on Life balanceert op het randje van wat tegenwoordig nog sociaal acceptabel is, en daar kan ik enorm van genieten. Hou je van scherpe en absurde humor, dan is dit echt een titel die je gespeeld moet hebben.
Wat de ervaring nog leuker maakt, zijn de creatieve designs van de vijanden en wapens. Zoals je misschien wel weet, kunnen de wapens in High on Life praten. Ze spuwen de meest bizarre en hilarische teksten uit die perfect passen bij hun uiterlijk en karakter. De game zit vol herkenbare momenten waarin bepaalde typen mensen heerijk op de hak worden genomen. High on Life is één groot lachfestijn voor iedereen die het leven niet al te serieus wil nemen.
Morgen is het natuurlijk zo ver, de allerleukste dag van het jaar: 1 april. Voor mij een dag met een dubbel gevoel, want hoewel ik de beste was in mensen voor de gek houden, geloofde daardoor niemand mij vroeger wanneer ik zei dat ik de dag erna jarig was. Das echt! Enfin. De leukste comedy in een game gaat wat mij betreft naar GTA V. Van de main story tot de sidemissions en de random encounters. De wereld in GTA is een grote comedy-sandbox en jij als speler bent de regisseur.
Ik kan me nog herinneren dat ik voor de allereerste keer switchte naar Trevor, die in zijn onderbroek wakker werd op een brug en de grandiose zin uitsprak: "I could swear this was a motel room." De cola zat vervolgens verspreid op mijn beeldscherm. Hoewel zulke situaties natuurlijk gescript zijn, was het ook fantastisch om met vrienden een avondje op de bank een eigen verhaal te maken dat steevast eindigde in complete chaos en een 5-sterren wanted level. Noem me simpel, noem het cliché, maar ik heb er jarenlang toch verdomd veel plezier mee gehad!
Laat ik één ding voorop stellen: ganzen zijn rotzakken. Ze hebben misschien een leuk uiterlijk, maar ze zijn niet te vertrouwen en maken je het leven zuur als je niet oppast. Dat maakt het wel weer interessant om de wereld vanuit het perspectief van zo'n beest te bekijken en dat is precies wat je doet in Untitled Goose Game. Je bent een gans en jouw enige doel is het leven van de dorpsbewoners zuur maken.
En dat maakt tot een verdomd vermakelijke game. Het is niet alleen het grappige concept wat Untitled Goose Game een van mijn favorieten maakt. De artstyle schittert in eenvoud, de dynamische soundtrack die meer up-tempo wordt zo gauw jij je ganzen streken toepast, maar ook weer terug gaat naar serene pianomelodieën wanneer de rust is wedergekeerd. Het is een erg grappige, maar ook zeer charmante ervaring.
Wat is jouw favoriete comedy-game? Ben je ook fan van grote watervogels of zoek jij je lachbuien elders? Laat het vooral weten!
Nieuws
Marathon is een maandje oud, maar hoelang zal deze game het nog volhouden met al die concurrentie op de markt? Als het aan de ontwikkelaar ligt: nog...
Nieuws
Duizend bommen en granaten! De nieuwste Mario Kart World-update biedt fixes, maar ook een explosieve gamemodus. De Bob-omb Blast Battle Mode keert terug.
Nieuws
In een interview noemt Crimson Desert stemacteur Alec Newman het opnameproces "aanzienlijk anders". Zo kreeg het verhaal pas na 2,5 jaar echt richting.
Nieuws
Voor slechts 5 piek een GTA IV Rockstar North Dev kit op de kop tikken? Het kan! 100GB aan GTA 4-assets, -halffabricaten en -bèta data verschijnt online!
Zo, nu voel ik me toch een beetje een boomer maar ik denk toch The Secret of Monkey Island (I've finished this game and all I got is this lousy t-shirt)
Wederom ook begonnen met Portal 2. Wheatley's momenten daar zijn ook goud, als je van droge humor houdt. Sterkte en zet 'm op morgen!
Telt die ook mee? Sunset overdrive was echt heel grappig en echt een verassende leuke game.
Human Fall Flat kan heel grappig zijn door hoe het speelt. Niet het verhaal maar de gameplay dus.
Ik weet nog dat we met de hele familie legendarische lachbuien hadden als we met vader meekeken terwijl hij de allereerste Leisure Suit Larry speelde. Ja, op MS-DOS. Ja, zo oud ben ik. De vele belachelijke manieren waarop je dood kon gaan, de reacties van Larry als je experimenteerde met de getypte commands die je hem moest geven, en natuurlijk de scène waarin je tevergeefs stiekem een condoom probeerde te kopen en die we nog steeds allemaal (gedeeltelijk) kunnen citeren.
Zelf heb ik ook veel gelachen met The Sims 1. Je zou het nu niet zeggen met de wat brave Sims 4, maar het eerste deel was veel chaotischer en sarcastischer van stijl. Niets geen handje vasthouden: als je daar in de problemen kwam, en dat kwam je, dan droeg de game daar met sadistisch genoegen graag nog flink wat extra bij. Maar het was vooral leuk om allerlei, wel, gematigd ethische experimenten met je sims uit te voeren. En je hebt The Sims natuurlijk niet echt gespeeld als je niet minimaal een sim hebt verzopen in een zwembad zonder ladder. Of met minimaal drie buurvrouwen of -mannen bent vreemdgegaan.
Een moderner voorbeeld is Super Mario Wonder. Het tweede level met de zingende piranha plants zette al de toon, maar heel het spel heb ik met een grote grijns gespeeld. Nou ja, op een paar frustrerend moeilijke levels na dan (het allerlaatste bonuslevel ga ik al niet eens proberen...). Nintendo wist met die wonderbloemen een excuus te bedenken om creatief eens helemaal all out te gaan en dat werkte. Dit spel laat je weer een beetje als een kind voelen en bracht bij mij de liefde voor gaming weer terug.
Ik heb vroeger regelmatig moeten lachen om de dialogue in Runescape, heerlijke droge Britse humor.
Dit was ook het eerste wat mij te binnen schoot. Ik heb RuneScape al lang niet meer gespeeld, maar in OSRS zijn de afgelopen jaren nog steeds erg grappige quests toegevoegd.
