Opinion: Hyperde hype: GTA V-rede

Het zal weinig mensen ontgaan zijn dat vorige week een 'computerspelletje' is verschenen waar nogal veel gamers alsmede gewone stervelingen wekenlang natte dromen van hadden. Zelfs mensen die als verstokte Amish zonder enige vorm van moderne elektronica door het leven gaan en waarvan het meest futuristische object in hun leven de bonuskaart is van de AH, zullen bij het inladen van hun bruine brood, kaas en pakken zuivel vast wel een mede-supermarktbezoeker iets hebben horen zeggen in de trend van: Ouwe, die nieuwe GTA vijfje is zwaar eindbaas, ouwe. Ga meer schooltje skippen om te gamen, je weet zelf.

Hypes leveren bij mij altijd lichte tot zware irritatie op, vanwege dat vooral de meeste mensen dan blind iets tof vinden omdat iedereen het tof vindt en het zo hoort. Elke rationele op- of aanmerking die men heeft op het desbetreffende overgehypte product resulteert in een invasion of the body snatchers krijshysterie om je heen waarbij je met pek en veren wordt gestropt aan de hoogste boom met je met rasse schreden verdwijnende voorplantingsorganen. Het is daarom ook dat ik, en veel vrienden met mij, de neiging heb om alles wat populair is of wordt juist slecht te vinden, zelfs wanneer het eerst wel mijn smaak was. Omgekeerde dus van een hippe collega die laatst niet naar een nummer wilde luisteren, omdat het geen popi-nummer was wat in de top 40 staat.

Iedereen heeft dus zijn eigen vorm van lekker bekrompen zijn. Daarom is het misschien goed om eerst gewoon iets te proberen, en voor jezelf kijken wat je ervan vindt. En wat blijkt: Grand Theft Auto V is naar mijn eigen smaak en mening een juweeltje. Zo zie je maar, niet elke hype is een hoop poep in een oversized marketingpak gehesen, maar soms ook een prachtig twinkelende smaragd in een grote bonte pimpjas. En dat zowel intellectuele hipster-boekenlezers als lompe wannabe-gangster-jochies met IQ-kamertemperatuur ervan kunnen genieten, brengt ons als mensheid wellicht allemaal juist meer bij elkaar. GTA V-rede.