Preview: Hands-on met Silent Hill: Townfall

Er zijn maar weinig gamefranchises die zo'n enorme comeback hebben gemaakt als Silent Hill. Jarenlang hoorde je er niks over en ineens klapt Konami er een remake uit. Maar ook nieuwe takes op het concept, wat hier en daar wel op wat weerstand heeft gestuit. Zo viel de Oosterse setting van Silent Hill f niet bij iedereen even lekker in de smaak, ondanks dat het wel echt het bekende DNA met zich meedroeg. Met Silent Hill: Townfall gaan we weer fijn terug naar de Westerse setting, maar wel naar een ander perspectief, in een ander dorp en met een nieuwe protagonist, welke dan ook nog eens door een buitenstaander (Screen Burn) wordt ontwikkeld. Zo veel nieuws in één Silent Hill, is dat niet bijzonder riskant? Na anderhalf uur hands-on denk ik hier wel antwoord op te kunnen verschaffen.

Een nieuwe 'homecoming'

Allereerst wil ik toch nog eventjes een lans breken voor Silent Hill f. Hoewel ik begrijp dat er mensen zijn die moeite hebben met deze game en in het bijzonder de gekozen setting en de shift naar meer actie, wens ik ook even aan te stippen dat het argument van "het is geen Silent Hill want het speelt zich niet af in Silent Hill" niet per definitie klopt. Hoewel de franchise is vernoemd naar het fictieve mistige dorp, draait Silent Hill meer om de boodschap die het wil overbrengen dan de plaats waarin men dat tracht te doen. Silent Hill is wat dat betreft geen locatie. Het is een gevoel.

Met Silent Hill: Townfall tracht Konami deze claim te verstevigen. Ook deze keer speelt het zich namelijk niet af in het dorp Silent Hill, maar in St. Amelia, waar het overigens net zo mistig is. St. Amelia is voor ons spelers een nieuwe plek om te verkennen, maar voor protagonist Simon Ordell is het een terugkeer. Na een oproep om naar St. Amelia te komen om wat zaken af te wikkelen, treffen we Simon aan in een staat die al de nodige vraagtekens bij de speler oproept. Want waarom treffen we hem aan met een infuus in de ene arm en een ziekenhuis ID om de andere? En waarom lijken een hoop van de mysterieuze gebeurtenissen allemaal om hem te draaien? Eén ding is direct duidelijk; Simon Ordell heeft issues en gedurende de speelduur van Silent Hill: Townfall gaat Screen Burn deze issues zeer geleidelijk en op behoorlijk obscure manieren voorsorteren. En dat, jongens en meisjes, is dus Silent Hill pur sang.

Nieuw perspectief = nieuwe opties

Dat Screen Burn - een studio die voorheen door het leven ging als No Code - dat in first-person perspectief wenst te doen, is ook nieuw, maar het werkt in dit geval perfect. Screen Burn is geen vreemde wanneer het om first-person psychologische horror gaat, wat het in het verleden met het ingenieuze Stories Untold al aantoonde, en met Silent Hill: Townfall combineert het die first-person horror expertise zeer effectief met kenmerkende Silent Hill metaforen. Wie namelijk Silent Hill zegt, zegt ook 'storende radio' en om die klassieke mechanic maximaal in first-person perspectief te utiliseren, trekt Screen Burn een nieuw stukje draagbare elektronica uit het arsenaal: een CRTV, oftewel een pocket-sized televisie.

Tijdens mijn speelsessie werd goed duidelijk hoe effectief deze nieuwe kijk op een bekende mechanic uitpakt. De CRTV is niet alleen een paranormale proximity scanner - welke nu naast ruis dus ook kan laten zien waar de dreiging loopt zodra je de frequenties hebt gelockt - maar ook een geïntegreerde manier om dieper in de lore van Townfall te duiken en een inventieve manier om puzzels voor te schotelen. Want geloof me, als Silent Hill: Townfall je iets gaat laten doen, dan is het puzzelen tot je er scheel van ziet. Als je dat dus mistte in Silent Hill f, dan mag je de borst weer nat maken.

There was a clue in there...

Nu ga ik je vertellen wat Konami tegen mij zei voordat ik aan mijn sessie begon: "De puzzels variëren van uitdagend tot ronduit obscuur, dus het is geen schande dat je vastloopt". Daaraan bleek geen woord gelogen, wat ook bleek uit de statistieken tijdens de gamescom speelsessies van Silent Hill: Townfall. Slechts een handvol mensen wist in negentig minuten de demo te voltooien, terwijl het overgrote merendeel zich vastbeet in een puzzel waarbij de hints zo lastig te interpreteren waren, dat het belletje pas ging rinkelen na uitleg van de correcte interpretatiemethode. Dat je CRTV je letterlijk alle visuele hints geeft, betekent absoluut niet dat deze hints het direct makkelijker voor je maken. Integendeel.

Waarschijnlijk gaat dat dan ook iets zijn waar spelers zich op kunnen gaan stukbijten en wat de totale speelduur wel eens significant kan gaan beïnvloeden. Tijdens geen enkele spelsessie gedurende mijn lange lijst aan gamescom afspraken heb ik een hands-on sessie gehad waarin spelers aan het einde ervan op zo veel verschillende punten in een demo eindigde, en dat terwijl de demo bijzonder lineair was. Ik ben dan ook benieuwd hoe Screen Burn in het eindproduct gaat proberen te voorkomen dat spelers uit frustratie afhaken. Maar goed, daarop krijgen we over een week of drie antwoord, wanneer Silent Hill: Townfall verschijnt.

Voorlopig oordeel van Patrick Meurs

Na negentig minuten te hebben rond gestiefeld door het mistige St. Amelia moet ik bekennen dat Silent Hill: Townfall ondanks diens perspectief en setting wel als een authentieke Silent Hill ervaring aanvoelt, waarbij Konami zich overduidelijk weer ietsjes distantieert van de actie-richting die men met Silent Hill f insloeg. Alles draait weer om dat uncanny onderbuikgevoel dat onlosmakelijk verbonden is met de franchise, waarbij ontwikkelaar Screen Burn gretig gebruikmaakt van diens first-person expertise om die kenmerkende vibe naar een nieuw perspectief te vertolken.

Sowieso verdient Screen Burn een hoop lof voor diens innovativiteit en de durf om te experimenteren met de bekende Silent Hill metaforen, zoals het vervangen van de bekende radio met een draagbaar CRT-schermpje. De extra mogelijkheden die het hiermee genereert zouden weleens een nieuwe standaard kunnen worden voor de Silent Hill franchise, al heeft deze nieuwe mechanic me ook geleerd dat visuele clues soms voor meer restless dreams kunnen gaan zorgen dan gedacht.