Jarenlang schuurde het. Jarenlang zag ik lijstjes voorbijkomen met de beste Zelda-games en steeds werd ik eraan herinnerd dat ik ‘één van de beste 3D-Zelda’s’ nooit heb uitgespeeld. Ondanks dat ik het meerdere keren heb geprobeerd toen ik jonger was. Het lukte gewoon niet om er doorheen te komen. Ik moest het nog eens proberen. Dit keer wel de HD-versie voor de Wii U, die ik onlangs in ruil voor een oude Gameboy Color en twee biljetten van tien euro op de retrobeurs in Tilburg aanschafte. Door opnieuw te beginnen aan de reis van The Wind Waker kwam ik tot antwoorden en tot begrip voor de jongere versie van mezelf.
Laat ik positief beginnen. De HD-versie van The Wind Waker ziet er ontzettend mooi uit. Het cell-shaded jasje kan anno 2026 prima en hoewel de spellen van tegenwoordig veel meer detail en een veel vollere wereld bieden, biedt The Wind Waker meer dan genoeg voor het oog. Het oor wordt ook voldoende verwend: het eindeloze loopje in Forsaken Fortress of de prachtige muziek op Dragon Roost Island zorgen er bijna voor dat je af en toe met een gebalde vuist in de lucht ‘yeah’ door de huiskamer roept. Dit maakt een mens blij.
Als grootliefhebber van Zelda-games werd ik ook ontzettend blij van alle dungeons in het spel. Stuk voor stuk zijn ze een genot om te spelen. Het is misschien ouderwets, maar ik ga er wel lekker op dat je steeds een nieuw gebruiksvoorwerp krijgt, die vervolgens centraal staat tijdens de daaropvolgende puzzels. De dungeons hebben een lekkere flow en zorgen ervoor dat je nauwelijks doorhebt dat de tijd voorbijvliegt.
Het was voor mij eigenlijk een feest van herkenning, want hoewel ik het spel nooit eerder uitspeelde, kwam ik tot de conclusie dat ik het best wel ver had geschopt. De HD-versie heeft enkele (voor sommige mensen) storende gameplay-elementen verholpen. Zo herinner ik me dat ik vooral het varen ongelofelijk vervelend vond. News flash: dat vind ik nog steeds, maar gelukkig kan in de HD-versie de pijn verzacht worden door een sneller zeil te verkrijgen. Het leuke hieraan is dat de wind ook automatisch meedraait als je boot is uitgerust met dit zeil. Scheelt een hoop gewindwake met dat stokkie…
Na verloop van tijd werd het duidelijk waar ik vroeger afgehaakt ben: bij het zoeken naar de Triforce shards. Hoewel ze het (als ik het wereldwijde web mag geloven) in de HD-versie een stuk gemakkelijker hebben gemaakt, had ik nog steeds het gevoel dat ik van het kastje naar de muur werd gestuurd tijdens deze exercitie. Daarbij vond ik de instructies vaak erg cryptisch en dat is voor iemand die sowieso graag zoveel mogelijk doorklikt bij dialogen funest. Ja, ik snap wel dat ik vroeger afhaakte. Als tiener had ik nog minder geduld dan nu en als het dan ook nog eens lastiger is.
Al met al ben ik blij dat ik dit avontuur heb uitgespeeld, want ondanks het varen en ondanks het wat trage, voor het gevoel tijdrekkende, laatste gedeelte van de game is The Wind Waker gewoon een top game. Ik heb er enorm van genoten, maar het is bij lange na niet mijn favoriete Zelda-game.
Gekoppeld aan
Gebruikersreview
4/5
Review van Luigi1985. Dit is geen officiele Gameliner-review.
Na a link to the past voor de snes is windwaker mijn favo zelda. Het spel heeft zo’n heerlijke vibe.
Tof dat je na al die jaren ookkan genieten.
Ik hoop dat gevoel te gaan krijgen met de komende remake van ocarina. Nooit een n46 gehad en heb het pas veel later meerdere keren geprobeerd. Ik wil er van houden maar het speelt voor geen meter en is zo lelijk
Ha, mooi verhaal! Leuk dat je hem uiteindelijk toch een keer heb uitgespeeld!
Alhoewel dit ook niet de Zelda is die bij mij op 1 staat heb ik deze op mijn Gamecube meerdere keren uitgespeeld! Goed om te horen dat er een paar quality-of-life dingen zijn toegevoegd. Vooral dat gedraai van die wind met dat stokje vond ik ook irritant.
Ik denk dat ik de HD variant ook een keer ga spelen!
Top game.
Mijn eerste 3d Zelda. Want ik had geen N64.
En ik was en ben nog altijd onder de indruk van de kleurrijke cell shaded gfx. En de mooie muziek die je kunt horen.
Ook vond ik de grootte van de bazen indrukwekkend destijds.
Ik heb het varen nooit als een probleem ervaren. Ik vond dat wel lekker ontspannen.
Ook was dat behorende tot het verhaal kon Nintendo zo ook mooi zorgen dat er geen laadtijden waren.
Voor mij denk ik wel de beste 3D Zelda. Ook al zijn veel anderen wel heel erg dichtbij.
Maar alles voelde goed. De besturing was strak, de gfx goed. De personages mooi uitgewerkt.
En ja het enige echte nadeel van deze game is die Triforce shards.
Dat zoeken daarheen was echt veel te moeilijk. Ik heb daarom de game nooit uitgespeeld.
Ook omdat een vriend van mij wel voorbij die stukken kwam en wij samen de laatste stukken van de game op zijn Cube speelden dus ik had geen noodzaak om door te zetten.
Maar toch dit is voor mij een voorbeeld wat Zelda moet zijn.