[i]Save je game, zoek een rustig plekje op en als je interesse hebt hier is deel 2 in een serie waarin ik graag brainstorm over onze hobby: games.
Deze keer de vraag of we falen hebben afgeleerd.
Net als vorige keer, lange tekst. 🤣
Veel plezier. [/i]
—————————
Gamers.
Je hebt ze in alle kleuren, maten en smaken. Of je nu een gamer bent die iedere seconde van de dag kwade vogels eieren laat redden van groen gekleurde varkenshoofdjes, of iemand die zichzelf graag pijnigt met een baas als Sword Saint Isshin uit Sekiro: Shadows Die Twice; we delen allemaal dezelfde passie.
Namelijk iets virtueels beleven dat ons even uit het dagelijkse leven haalt.
Die twee voorbeelden zijn natuurlijk extreem verschillend. Toch worden ze allebei regelmatig bekritiseerd. Angry Birds zou geen “echte game” zijn en Soulslikes zouden juist veel te hardcore zijn.
Ik zit zelf een beetje tussen die twee werelden in. Wat me wel opvalt, is dat de groep die Soulslikes speelt de meer ontspannen speelstijl van andere gamers vaak bekritiseert.
En daar ben ik over gaan nadenken.
Misschien hebben ze ergens wel een punt.
Hear me out.
Games zijn, op een paar uitzonderingen zoals Soulslikes na, eigenlijk niet moeilijker geworden. Sterker nog: veel games zijn juist makkelijker geworden. De uitdaging zit tegenwoordig vaak meer in de lengte dan in de daadwerkelijke moeilijkheid.
Een voorbeeld.
In The Witcher 3 onderzocht ik een toren die plotseling was verschenen en het leven van de lokale bevolking ontregelde. Daar liep ik tegen een paar vijanden aan die eigenlijk een veel hoger level hadden.
Ja, het kostte me wat tijd en een paar keer opnieuw beginnen, maar uiteindelijk bleek het vooral een kwestie van slimmer spelen. Niet makkelijker, maar bedachtzamer.
En dat merk ik eigenlijk in de hele game.
Neem je de tijd, dan kom je er meestal wel.
Dat is overigens nog steeds een game met een zekere uitdaging, maar je moet het uiteindelijk zelf doen.
Veel moderne games zijn echter wel erg vergevingsgezind.
Vroeger waren games juist kort, maar ontzettend moeilijk. Soms moest je ze zelfs twee keer uitspelen voordat je het echte einde zag (Ghosts ’n Goblins is daar misschien wel het bekendste voorbeeld van).
Toch voelde het destijds alsof falen onze eigen schuld was. We probeerden het gewoon opnieuw.
Net zoals Soulslike-spelers dat tegenwoordig doen.
Spoelen we de tijd door naar nu, dan zie je dat veel games allerlei hulpmiddelen aanbieden zodra je een paar keer faalt.
* De computer speelt een stuk van het level voor je.
* Je krijgt extra power-ups.
* Je krijgt tijdelijk onkwetsbaarheid.
* En ga zo maar door.
Waarom zijn we zo terughoudend geworden tegenover moeilijke games?
En nee, dat bedoel ik niet als verwijt. Ik vraag het me echt af.
Wat is er veranderd waardoor zoveel gamers liever kiezen voor een meer casual ervaring?
Is dat eigenlijk wel onze schuld?
Of hebben ontwikkelaars games bewust toegankelijker gemaakt, zodat een veel grotere doelgroep ze koopt?
Dat klinkt misschien cynisch, maar commercieel is het natuurlijk heel logisch.
Ik denk zelf dat dat een belangrijke reden is.
Gamers zijn volgens mij niet vanzelf bang geworden voor een baas waar je tienduizend keer op stukloopt. We krijgen simpelweg steeds minder van dat soort games voorgeschoteld, omdat uitgevers liever dertig miljoen casual spelers bereiken dan één miljoen liefhebbers van een nichegenre.
Zakelijk snap ik dat helemaal.
Maar soms mis ik die jonge knul die met een controller, twee actieknoppen en een vierpuntsdruktoets urenlang bleef proberen een game uit te spelen.
Deels omdat de game gehuurd was en hij dat weekend moest lukken.
Maar ook omdat dat simpelweg was wat gamers deden.
Nu merk ik dat ik soms al baal als ik langer dan drie pogingen over een baas doe.
Soms is de jonge Maurice in mij teleurgesteld dat hij die Soulslike-mentaliteit niet meer heeft.
Misschien zijn gamers niet zozeer bang geworden voor moeilijke games…
Misschien zijn we er gewoon aan ontwend geraakt.
En dat vind ik ergens best jammer.
Niet alleen omdat games daardoor toegankelijker worden ( en dan heb ik het nadrukkelijk niet over toegankelijkheidsopties zoals minder flitsen of kleurinstellingen, want dat vind ik een fantastische ontwikkeling) maar ook omdat steeds minder mensen de oudere, moeilijke klassiekers zullen spelen.
Zelf merk ik namelijk ook dat ik eerder kies voor een makkelijkere retrogame dan voor een Ghosts ’n Goblins.
Wat denken jullie?
Zijn games daadwerkelijk makkelijker geworden?
En is dat onze eigen keuze, of zijn we langzaam die kant op gestuurd door ontwikkelaars en uitgevers?
Of zie ik het veel te negatief en valt het eigenlijk allemaal best mee?
Eén ding weet ik wel.
Ik hoor mezelf regelmatig zeggen dat ik geen tijd heb voor moeilijke games.
Maar misschien houd ik mezelf wel voor de gek.
Misschien ben ik er gewoon een beetje bang voor geworden.
Leuk gedaan Maurice! Ik ben zelf een liefhebber van moeilijke games (een try-hard volgens Rudy) en ik heb ooit een kort pittig stuk geschreven over moeilijkheidsgraden in games en wat ze (voor mij) daadwerkelijk betekenen: https://gameliner.nl/artikelen/stel-je-niet-aan-en-speel-die-game-op-hard-nightmare-of-legendary/51745
Nu moet ik toegeven dat ik mijn menig wel iets heb bijgesteld sinds ik diverse comments op de site heb gelezen. Het is niet voor iedereen even vanzelfsprekend om extra uren te spenderen wanneer de vrije tijd kostbaar is. Dus ongeacht waar je staat op het gebied van moeilijkheidsgraad: mijn empathie heb je!
Ik heb er gewoonweg geen geduld voor, en daar baal ik echt van. Ik vind de meeste Soulslikes namelijk erg mooi en interessant om te zien. Life of P, Elden Ring; prachtige werelden waar ik graag in zou rond banjeren. Maar als ik een week bezig ben om een straatje te doorkruisen en als het dan eindelijk gelukt is, er weer een paar weerwolven op je duiken waar ik weer dagen mee bezig ben om ze af te knallen (ik heb het over Bloodborne, mijn eerste en ook meteen laatste Soulslike), dan vind ik het eerder frustrerend dan dat ik er plezier aan beleef.
Zelfde met bv. Cuphead, echt een waanzinnige game, maar het is voor mij gewoon niet te doen. Ik word er echt straal nerveus van😅.
Dan kun je zeggen: “Je geeft te snel op!”, maar ik mis dan het plezier. Dus nee, ik vind games zeker niet makkelijker geworden. Ik had juist liever gehad dat de Soulslikes van de laatste tijd moeilijkheidsgraden hadden gehad, dan had ik er tenminste ook nog plezier aan beleefd.
Geef mij maar Mario, Zelda, GOW, Resident Evil of Metroid-esque games. Die zijn voor mijn doen goed gebalanceerd. Uitdagend maar niet onverslaanbaar (voor mij dan🤣).
Mooie post. Zelf denk ik dat aan de hoge moeilijkheidsgraad van games drie voornaamste factoren ten grondslag liggen:
1. Veel games destijds waren ports van arcadegames. En arcadegames werden bewust heel moeilijk gemaakt, zodat je vaak doodging en dus meer kwartjes aan het spel besteedde. Fake difficulty was dan ook aan de orde van de dag. Echter, die arcadementaliteit was na de arcadetijd natuurlijk niet zomaar afgeleerd, ook niet bij originele spellen. Wat je immers gewend bent, is waar je vaak op verder bouwt.
2. Games konden destijds niet zo groot worden gemaakt als nu. Om de gamer dus toch een lange speelduur te garanderen, was moeilijkheid een belangrijk instrument daartoe. Want of je nu een half uur een hele wereld doorkruist of een half uur het eerste heuveltje probeert te beklimmen, in beide gevallen heb je een half uur plezier. Ook kon men nog niet zulke complexe games maken als nu, dus maakte men het spel simpelweg complexer met meer moeilijkheid.
3. De balans tussen moeilijk en eerlijk was men vooral in de jaren tachtig nog heel erg aan het uitvogelen. Er waren geen miljoenen gamers met gedetailleerde ervaring in het spelen van games en geen uitgebreide testgroepen die alle bugs konden uitpluizen. Veel developers moesten dus nog flink experimenteren. Daarbij had men ook toen al nog weleens te maken met onmogelijke deadlines, zodat spellen soms ronduit onspeelbaar op de markt kwamen. Patches en updates bestonden nog niet, dus wat werd gereleased was waar je het mee moest doen.
We hadden dus niet echt veel keuze. Ik vraag me dan ook af of moeilijke games destijds nog zo populair geweest waren geweest, als we zoals nu wel de keuze hadden gehad. Ik denk dat je ook toen al dezelfde tweedeling in de gamers community zoals nu zou krijgen: een kleinere groep voor de moeilijke games, een brede groep voor de toegankelijke.
Leuk onderwerp. Ik moet denken aan Ninja Gaiden en aan Mega Man 2 op de NES. Die eerste leende ik vaak en kon ik nooit uitspelen, die tweede had ik zelf en heb ik denk ik pas laat in mijn tienerjaren voor het eerst uitgespeeld. Vroeger kreeg je dat allemaal niet mee, die hypes. En omdat je jong was en omdat er geen internet was. Je speelde gewoon en je ging ervoor.
Ik heb heel lang heel veel games uitgespeeld op normal (alleen RE4 heb ik op alle levels uitgespeeld tussendoor), laten we zeggen tussen de NES en de PS4 totdat ik The Last of Us voor de tweede keer ging spelen. Toen ging ik een stapje hoger en omdat ik die game zo tof vond (ja, ook de gameplay) heb ik die daarna nog een paar keer uitgespeeld, ook op de moeilijkste graad. Daarna ben ik BloodBorne gaan spelen en daar leerde ik dat moeilijke games niet zo'n probleem zijn. Gewoon doorzetten. Dat deed ik ook met Dark Souls 3, Elden Ring, Cuphead en Celeste bijvoorbeeld. Bij die laatste ben ik iets van 11.000 keer dood gegaan ofzo, maar het is me wel gelukt. Het geeft een soort voldoening als het lukt, maar dat komt omdat je weet dat het eerlijk is. Het is te doen. Het zijn geen bugs slechte controls die je de schuld kan geven.
Ik ben me aan het omscholen tot docent en we leren vaak over de zone van de naaste ontwikkeling. Dat betekent dat je je stof zo moet aanbieden dat de leerlingen niet het idee hebben dat het te makkelijk is (verveling), maar ook niet te moeilijk (frustratie). Ze moeten denken: ik kan het nu nog niet, maar ik weet zeker dat ik het wel ga kunnen. Dat zie ik dan ook wel terug in dit soort moeilijke games.
Ik merk bijvoorbeeld bij games als Horizon Forbidden West, of recentelijk nog Pragmata, dat als ik die games op het normale niveau speel, ik steeds hetzelfde trucje blijf uithalen, omdat het werkt. Ik werd nauwelijks gedwongen om andere manieren te bedenken. Dat zorgt dan op den duur voor verveling. Pragmata viel dat uiteindelijk wel mee, want dat was een korte game, maar bij Horizon was ik er echt wel klaar mee op een gegeven moment. Dus doe mij maar lekker een moeilijke game.
Wat tijd betreft kan ik me wel vinden hoor, want ik heb nu weinig tijd en de laatste maanden heb ik al mijn tijd in Silksong gestopt en dat is niet ideaal als je steeds maar een half uurtje ofzo kan spelen. Dit soort games lenen zich wel meer voor lange speelsessies.
En zijn zijn er nog games als Mario en Donkey Kong bijvoorbeeld, die ik door de jaren heen wel simpeler heb zien worden, maar die games hebben wel een bepaalde flow waardoor het toch gewoon heel erg leuk blijft. Ik denk dat het vooral door de afwisseling in de levels komt.
Games zijn vooral ook veel breder geworden. Grote games met grote werelden bestonden toen simpelweg niet.
Ik denk dat door alle ervaringen van de games industrie alles ook veel gebalanceerder is en beter uitgedacht. Ik vind het bijvoorbeeld leuk om moeilijke bazen te verslaan, ook al kost dat vele pogingen, maar ik vind het niet leuk om het half uur wat naar de betreffende baas leidt ook telkens opnieuw te doen. Dat zie je tegenwoordig gelukkig steeds minder.
Ten tijde van de NES had je ook geen savegames, alleen passwords. Die luxe hebben we nu gelukkig wel.
Spellen huren zie je tegenwoordig natuurlijk ook niet meer. Vroeger mocht ik altijd in de videotheek in de vakanties een spel huren en daar probeerde je natuurlijk wel alles uit te halen! 😁
En soms is het wel te erg om casuals of kinderen te helpen. Ik speel mijn hele leven al graag Mario, maar als ik na een paar keer af gaan tegenwoordig aangeboden krijg om hulp te krijgen ben ik wel beledigd.
Ik voed zelf mijn kinderen zo op dat ze ook alles zelf leren, ze maken dus ook nooit gebruik van dergelijke opties.
Ik ben wel benieuwd of de nieuwere generaties net zo 'goed' in gamen worden als wij.