Beast of Reincarnation review - Sterke wolf in een zwakke roedel

Een post-apocalyptische wereld vol Blight, een mysterieuze Sealer en een wolf die je door een verwoeste wereld helpt. Beast of Reincarnation heeft op papier genoeg ingrediënten voor een sterke actie-RPG. De game heeft dan ook momenten waarop alles mooi samenkomt. Toch weet de game in z'n geheel mij niet te pakken. Als echte Game Freak-kenner probeerde ik met een open mind in deze game te stappen en me niet te laten leiden door mijn ervaringen met de meer recente Pokémon-games van dezelfde ontwikkelaar. Toch kon ik tijdens het tijdens mijn speeluren met Beast of Reincarnation niet helpen om steeds te denken: ah, classic Game Freak.

Een wereld vol Blight

Beast of Reincarnation speelt zich af in het jaar 4026, tweeduizend jaar nadat onze huidige wereld is verdwenen. De mensheid heeft zich teruggetrokken in verschillende kolonies, terwijl de natuur grotendeels is aangetast door de Blight. Flora en fauna veranderen hierdoor in gevaarlijke wezens die bekendstaan als Malefacts. Tegelijkertijd leven mensen samen met robots, de zogenoemde Golems, en is organisch materiaal zoals planten en fruit een kostbaar goed geworden. De grootste dreiging komt van de Beast of Reincarnation, een bijna goddelijke entiteit die verantwoordelijk is voor de ondergang van de menselijke beschaving. Eens in de honderd jaar keert het wezen terug om de mensheid definitief uit te roeien. Om dat te voorkomen worden Sealers ingezet, mensen die de kracht van de Blight kunnen gebruiken om de Malefacts te bestrijden. Emma is zo'n Sealer en woont aan het begin van het verhaal in de buurt van de Ogouchi Settlement, waar ze door anderen wordt gezien als een soort paria, omdat ze door de Blight is aangetast.

In 4026 komt er nieuws vanuit de Capital dat er in het oosten een Sealer is verschenen die meerdere Blight-strains kan gebruiken. Dat is bijzonder, want deze verschillende soorten krachten kunnen normaal gesproken niet naast elkaar bestaan. De Administrator geeft Emma daarom de opdracht om op zoek te gaan naar de Beast of Reincarnation. Wanneer de Ogouchi Settlement wordt aangevallen door een Malefact, lijkt haar avontuur meteen in een stroomversnelling te komen. Emma wordt daarbij gered door Koo, een wolf die zelf door de Blight is besmet, maar niet in een hersenloze Malefact is veranderd. Na hun eerste confrontatie ontstaat er een bijzondere band tussen de twee. Koo geeft Emma een nieuwe Blight-strain en samen ontwikkelen ze zelfs een telepathische verbinding en speciale Bloom Arts. Vanaf dat moment reizen ze samen door verschillende regio's, waar Emma het opneemt tegen de Nushi, krachtige wezens die ieder hun eigen gebied vervuilen met Blight. Het idee achter die reis is op papier interessant, maar de manier waarop het verhaal ermee omgaat is helaas een stuk minder sterk.

Een verhaal dat zichzelf in de weg zit

Het verhaal van Beast of Reincarnation wordt verteld over dertien hoofdstukken. Daarbij springt de game geregeld heen en weer tussen Emma's huidige strijd tegen de Nushi, haar verleden en haar uiteindelijke bestemming. Dat kan op papier een goede manier zijn om een mysterie op te bouwen. In de praktijk zorgt het vooral voor verwarring. De game houdt veel informatie bewust achter en probeert daarmee bepaalde onthullingen te bewaren voor het einde en grootser te maken dan ze eigenlijk zijn. Het probleem is dat veel van die informatie pas heel laat wordt gegeven. Daardoor heb ik lange tijd het gevoel gehad dat ik vooral van het ene moment naar het andere werd gesleurd zonder goed te weten waarom.

Dat is jammer, want onder die vreemde structuur zit wel degelijk een interessant verhaal. Er is een duidelijke reden waarom sommige personages zich gedragen zoals ze doen en waarom bepaalde gebeurtenissen op een bepaalde manier worden gepresenteerd. Het probleem is dat de game dit niet op een natuurlijke manier aan de speler laat zien. Veel personages komen hierdoor afstandelijk of emotieloos over. Pas veel later wordt duidelijk waarom dat zo is, maar tegen die tijd heeft de game al een groot deel van de kans gemist om je bij deze personages te betrekken. Ook zijn er veel gesprekken die weinig toevoegen aan het verhaal of de personages. De game roept je bovendien vaak terug naar de basis om met teamgenoten te praten en hun band verder op te bouwen. Dat kan prima werken in een JRPG, maar hier voelt het vaak als een onderbreking van je avontuur. Beast of Reincarnation is dan ook veel meer een actie-JRPG dan een soulslike, ondanks dat de game in promotiemateriaal wel een beetje als zodanig werd gepresenteerd, met zelfs extra nadruk op uitdagende combat waarbij je aanvalspatronen van vijanden moet leren. Wie een soort Sekiro-ervaring verwacht, kan daardoor van een koude kermis thuiskomen.

Sekiro met een wolf

De combat vormt gelukkig een van de sterkere onderdelen van Beast of Reincarnation. In het begin zijn Emma's aanvalsmogelijkheden vrij beperkt, maar naarmate je verder komt, ontgrendel je nieuwe vaardigheden en krijg je meer opties tijdens gevechten. Daardoor groeit het systeem langzaam uit tot iets dat best lekker speelt. De vergelijking met Sekiro ligt voor de hand, vooral door het belang van pareren en het ritme van sommige gevechten. Toch gaat die vergelijking maar tot op zekere hoogte op, want Beast of Reincarnation wil veel meer zijn dan een pure actiegame. Emma heeft verschillende stats en vaardigheden die je kunt ontwikkelen, waardoor je wordt aangemoedigd om na te denken over je build. Je kunt dus niet zonder meer al je punten in aanvalskracht stoppen en verwachten dat alles vanzelf gaat. Dat vind ik een goede keuze, omdat het systeem je zo een beetje dwingt om na te denken over welke speelstijl je wilt gebruiken.

De grootste toevoeging aan de combat is Koo. De wolf is niet alleen een trouwe metgezel tijdens het verhaal, maar speelt ook een actieve rol tijdens gevechten. Je kunt hem opdrachten geven om aanvallen uit te voeren en zijn vaardigheden maken deel uit van je totale moveset. Je kunt hem opdracht geven om vijanden aan te vallen, maar hij kan bijvoorbeeld ook aan crowd control doen, verschillende elementen gebruiken, of Emma genezen. Het probleem is dat je Koo grotendeels zelf moet aansturen, waardoor je steeds een soort slow motion activeert terwijl vijanden, zij het heel langzaam, gewoon blijven aanvallen. Dat haalt voor mij wel de flow uit de gevechten. De combat voelt daardoor soms strak en prettig, maar op andere momenten juist rommelig.

Nushi zonder tanden

De bosses zijn daarentegen misschien wel mijn grootste teleurstelling. Beast of Reincarnation bouwt ieder gebied dat je bezoekt op naar een confrontatie met een Nushi, dus je verwacht dat deze gevechten de hoogtepunten van je reis worden. Helaas weten veel van deze ontmoetingen die verwachting niet waar te maken. Verschillende bosses hebben technisch gezien een tweede fase, zoals in een soulslike, maar veranderen daarbij nauwelijks van aanvalspatroon. Je verwacht dat de strijd opeens een stuk moeilijker wordt, maar meestal blijft het gevecht vrijwel hetzelfde. Daardoor ontbreekt het gevoel dat je tijdens een bossfight echt moet leren en aanpassen. De uitdaging is dan ook veel kleiner dan ik vooraf had verwacht.

Dat wordt nog duidelijker doordat sommige bosses meerdere keren terugkomen. Sommige confrontaties worden twee of zelfs drie keer gebruikt. Een herhaling kan werken wanneer een boss nieuwe aanvallen krijgt of wanneer de omstandigheden veranderen. Hier gebeurt dat maar beperkt. Ik snap dat je een terugkerende antagonist in je verhaal hebt, die je meerdere keren tegenkomt gedurende je reis (denk aan de Rival trainer in Game Freak's Pokémon-games), maar in Beast of Reincarnation gebeurt het met meerdere vijanden. Hierdoor voelen bepaalde gevechten eerder als een manier om een hoofdstuk langer te maken dan als een logisch onderdeel van Emma's reis.

Een mooie wereld, zonder reden om rond te kijken

De wereld van Beast of Reincarnation heeft een ander probleem. De gebieden zijn groot en het verplaatsen door de wereld werkt juist erg goed. De movement tech is een van mijn favoriete onderdelen van de game. Naarmate Emma meer vaardigheden krijgt, voelt het steeds beter om met haar door de omgeving te bewegen. Je kunt door haar haren te gebruiken als een grappling hook of een brug snel van A naar B reizen en ook verticaal door de wereld bewegen zonder dat dit onnodig ingewikkeld wordt. Dat zorgt voor een prettig tempo tijdens het reizen. Het is dan ook jammer dat de game je maar weinig redenen geeft om echt van dat systeem gebruik te maken.

Er zijn geen sidequests waarin je onverwachte personages tegenkomt of kleine verhalen ontdekt die aan worldbuilding doen. Ook kom je niet opeens interessante dingen tegen wanneer je van het hoofdpad afwijkt. Verkenning levert vooral materialen voor upgrades op. Dat maakt het moeilijk om enthousiast te worden wanneer je een nieuw gebied binnenloopt. Je loopt eigenlijk steeds van de ene quest marker naar de andere en je wordt hierbij zelfs door een blauwe gloed begeleid. De wereld voelt daardoor meer als een grote ruimte rondom de hoofdroute dan als een plek waarin je zelf iets kunt ontdekken. Koo probeert daar nog wat leven in te brengen. Iedere keer dat hij iets in de omgeving ontdekt, blaft hij en geeft Emma daar een reactie op. Het probleem is dat dit honderden keren achter elkaar gebeurt en die interactie verloopt altijd op dezelfde manier. Wanneer Koo voor de zoveelste keer naar een kist of vijand blaft die ik zelf al lang had gezien, begint het eerder te irriteren dan te helpen. Je kunt Koo echter wel aaien en snacks geven om een betere band met hem op te bouwen, dus +1 voor dat.

Techniek is je grootste vijand

Naast de inhoudelijke problemen heeft Beast of Reincarnation ook een paar technische en praktische zaken die tijdens het spelen flink opvallen. De camera is daar het beste voorbeeld van. De standaard camerapositie staat eigenlijk te dicht op Emma. Dat is op zichzelf al niet ideaal, maar tijdens gevechten tegen de Nushi wordt het probleem veel groter. Grote bosses kunnen een groot deel van het scherm vullen, terwijl groepen vijanden ervoor zorgen dat je nauwelijks goed kunt zien wat er om je heen gebeurt. Met de lock-on functie vliegt de camera soms ook van hot naar her, als een vijand besluit naar de andere kant van de arena te springen. Ook gebeurt het regelmatig dat de camera niet achter Emma blijft, maar er soms een boom of een rots tussen haar en de camera staat, waardoor je dus ook niet ziet wat er om je heen gebeurt. Er is bovendien geen FOV-slider waarmee je dit kunt oplossen. De camera voelt daardoor regelmatig alsof hij tegen je werkt in plaats van je te helpen.

Ook de besturing heeft een paar merkwaardige keuzes. Springen en interactie gebruiken bijvoorbeeld dezelfde knop. Daardoor spring je soms wanneer je iets wilt oppakken en interacteer je soms wanneer je juist wilt springen. Dingen die vijanden droppen, moet je daarnaast ook nog eens zelf oppakken middels de interactie-knop. Naarmate je langer speelt, begint dat behoorlijk te irriteren. Er is ook een optie om te kiezen welke layout de face buttons van je controller heeft: PlayStation-, Xbox- of Nintendo-knoppen, maar bij mij bleven de prompts op Xbox-knoppen staan terwijl ik een PlayStation-controller gebruikte en dat in de instellingen ook netjes om had gezet. Dat zorgde in het begin voor de nodige verwarring. Gelukkig werkt de game technisch gezien verder goed op pc. Ik heb tijdens mijn speelsessie geen grote performanceproblemen ervaren. Ik heb alle instellingen op de hoogste stand gezet en mijn pc (RTX 5080, i7-14700KF, 32GB DDR5) kon dat prima aan. Visueel is het resultaat wel wisselend, want sommige omgevingen zien er mooi uit terwijl andere gebieden duidelijke textureproblemen hebben en wat extra polish hadden kunnen gebruiken.

Een kleine maar belangrijke tip voor pc-spelers is om de cutscenes niet op de standaard cinematic-optie te zetten als je systeem het aankan. Die instelling zet de beelden vast op 24 frames per seconde, waardoor de scènes schokkerig ogen. Toen ik de cutscenes op native zette, verdwenen die problemen voor mij. Ook de soundtrack wist mij niet echt te overtuigen. De muziek is niet slecht, maar bij een game met deze wereld en sfeer had ik meer verwacht. Er is weinig variatie en sommige nummers beginnen na verloop van tijd wat te veel te herhalen. Het zijn geen problemen die de game onspeelbaar maken, maar ze zorgen er wel voor dat Beast of Reincarnation minder sterk aanvoelt dan het had kunnen zijn.