TANUKI: Pon's Summer review - Een zomer om niet te vergeten

Sommige games voelen als een warme zomerdag waarop je helemaal niets hoeft. Geen haast, geen problemen en vooral geen verplichtingen. TANUKI: Pon's Summer probeert precies dat gevoel op te roepen. Je speelt als Pon, een luie tanuki die met zijn BMX door een Japans dorp fietst om pakketjes te bezorgen en zijn vervallen shrine te herstellen voor het grote feest dat eraan komt. Wat begint als een simpel bijbaantje, verandert in een zomer vol bijzondere ontmoetingen en kleine avonturen. De game heeft een charmante uitstraling, maar weet de ontspannen gameplay ook gedurende de hele zomer interessant te blijven?

Een bijbaan met een hoger doel

In TANUKI: Pon's Summer kruip je in de vacht van Pon, een tanuki die zijn dagen het liefst slapend en gamend doorbrengt. Daar komt verandering in wanneer het Tanuki Matsuri voor de deur staat. Dit festival vindt eens in de vijftig jaar plaats en de shrine waar Pon woont, verkeert in slechte staat. Er is alleen één probleem: de spaarpot is leeg. Om genoeg geld bij elkaar te krijgen voor de renovatie van de shrine, neemt Pon een zomerbaantje aan bij het lokale postkantoor. Vanaf dat moment volg je een vast dagelijks ritme. Je fietst naar het postkantoor, haalt pakketjes op en bezorgt ze bij de bewoners.

De bezorgingen vormen de rode draad van de gameplay. Verschillende pakketjes moeten naar verschillende inwoners, die weer leiden tot kleine minigames en ontmoetingen. Zo help je onder andere een kok met het bereiden van sushi, tap je biertjes in een café en neem je deel aan een sumoworstelwedstrijd. Ook kun je met een grijpkraan spullen uit het water vissen of de drums oppakken tijdens een optreden. Deze minigames zorgen voor afwisseling tijdens de bezorgtochten en geven de bewoners ook wat meer persoonlijkheid. Ze zijn niet bijzonder diepgaand, maar passen goed bij het luchtige karakter van de game. Bovendien word je niet voortdurend met dezelfde activiteit opgezadeld, waardoor de opdrachten hun charme grotendeels behouden. Elke dag heen en weer gaan om alleen maar pakketjes te bezorgen, wordt na een tijdje wel repetitief.

Op de pedalen door het Japanse platteland

De BMX is het belangrijkste vervoersmiddel van Pon en vormt tegelijkertijd een van de opvallendste onderdelen van de gameplay. Het dorp bestaat uit verschillende wijken, smalle straatjes en landelijke gebieden die met elkaar verbonden zijn door wegen, heuvels en ramps waar je overheen kunt springen. Daardoor ben je regelmatig op twee wielen onderweg naar een nieuwe bestemming. Fietsen is meer dan alleen een manier om sneller bij het postkantoor of een bewoner te komen. Je kunt over hellingen springen, rails gebruiken om te grinden en in de lucht verschillende tricks uitvoeren. Hierdoor krijgt zelfs een eenvoudige bezorgtocht iets speels en word je aangemoedigd om onderweg de omgeving te verkennen.

De besturing vraagt wel wat gewenning. Met de linker stick beweeg en versnel je, terwijl je met RT en LT kunt boosten en remmen. In combinatie met de wat zweverige physics voelt het hierdoor soms niet heel soepel om op de BMX te rijden. Eenvoudige tricks zijn makkelijk uit te voeren, maar verschillende bewegingen aan elkaar rijgen voelt minder soepel. Dat wordt vooral merkbaar bij de moeilijkere uitdagingen, waarbij een nauwkeurige uitvoering belangrijk is.

Verspreid over de kaart vind je namelijk honderd BMX Challenges. Deze bestaan uit races, tijdschallenges en opdrachten waarbij je een bepaalde score of combo moet halen. Ze geven je een goede reden om van de gebaande paden af te wijken en de mogelijkheden van je fiets uit te proberen. De moeilijkheidsgraad van sommige combo-opdrachten kan echter wel voor wat frustratie zorgen. Wanneer de besturing niet helemaal doet wat je verwacht, wordt het lastiger om een hoge score te behalen. Dat is jammer, want juist bij dit soort uitdagingen wil je het gevoel hebben dat je eigen vaardigheid bepalend is voor het resultaat. Ook de mogelijkheden van de BMX blijven na verloop van tijd grotendeels hetzelfde. Je leert weinig nieuwe tricks en krijgt nauwelijks nieuwe opties om je fiets verder te ontwikkelen. Daardoor voelt het fietsen op den duur wat beperkt.

Een dorp vol vreemde snuiters

Waar TANUKI: Pon's Summer voor mij echt in uitblinkt, is de wereld en de cast. Het Japanse platteland vormt een sfeervolle achtergrond voor de avonturen van Pon. De verschillende wijken sluiten goed op elkaar aan en voelen als plekken die je graag verder wilt ontdekken. De grafische stijl is eenvoudig, maar juist daardoor krijgen de felle kleuren, dikke contouren en expressieve gezichten alle ruimte. De wereld heeft een eigen uitstraling die goed aansluit bij het speelse karakter van de game.

Ook de bewoners dragen sterk bij aan die charme. Je ontmoet een bont gezelschap aan personages, die allemaal hun eigen verhaal en problemen hebben. De dialogen zijn luchtig en bevatten genoeg humor om de gesprekken interessant te houden. Bovendien voelen de bewoners niet als simpele opdrachtenmachines. Naarmate je ze vaker ontmoet, leer je meer over hun leven en zie je hun verhalen zich ontwikkelen. Hierdoor krijgen de bezorgingen een persoonlijker karakter: je brengt niet zomaar een pakketje naar een adres, maar komt steeds een beetje meer te weten over de mensen die er wonen.

Een ander sterk punt is de soundtrack. Wanneer Pon te voet door het dorp loopt, hoor je rustige muziek die goed bij de landelijke omgeving past. De sfeer doet denken aan de ontspannen muziek uit cozy games. Zodra Pon op zijn BMX springt, verandert de soundtrack naar een stevigere J-rock versie met elektrische gitaren en een punkachtig randje. Stap je weer af, dan keert de rustige muziek naadloos terug. Deze muzikale overgang geeft het fietsen extra energie en zorgt ervoor dat de soundtrack actief bijdraagt aan de speelervaring. Ik moet wel zeggen dat de muziek, ook hier, na een tijdje repetitief begint te worden. Het was beter geweest als er een radiostationnetje zou zijn waar je verschillende tracks op kon horen.