DEMONS' NIGHT FEVER review - Heeft niet gegamemogged

Toen DEMON’S NIGHT FEVER werd aangekondigd, klonk het veelbelovend: door medestanders te besturen en ze tactisch uit te schakelen, richt je niet alleen veel schade aan, maar word je ook na elk gevecht sterker. Dit, in combinatie met absurde humor en een Japanse over-the-topsfeer, maakte dat ik uitkeek naar deze game. Komt DEMON’S NIGHT FEVER zijn belofte na? Of zou je na het spelen van deze game liever zelf deel uitmaken van de opgeblazen pionnen? Je leest het in deze review.

How do you do, fellow kids?

De letterlijke duivel, Giga Super Deathums, werd veranderd in een hulpeloze baby. Om zijn krachten terug te winnen, heeft hij een programma gecodeerd dat hem bij zijn wederopstanding moet helpen. Hier heeft hij echter hulp bij nodig, waardoor hij terechtkomt bij Killshiro Katanaka, een jongeman die de wereld veracht en tevens nog nooit het bed met iemand heeft gedeeld. Door zijn haat voor alles en iedereen is hij de perfecte volgeling om het duistere plan van Giga Super Deathums uit te voeren.

Het verhaal is best prima en heeft zeker zijn grappige momenten. Toch voelt de humor flink geforceerd. Dit komt met name doordat er grappen en uitdrukkingen in zitten die nét iets te veel van deze tijd zijn. Een voorbeeld hiervan is dat Killshiro in zijn Kill Note het woord killmaxxen gebruikt. De toevoeging -maxxen wordt de afgelopen tijd vaak op het internet gebruikt om aan te geven dat je de maximale capaciteit uit een activiteit haalt. Natuurlijk kun je in media gebruikmaken van dit soort memes, maar door ze zo nadrukkelijk in de dialogen te verwerken en het hele woord tot de grap te maken, verlies je een stukje tijdloosheid. Hierdoor voelt de game over een paar maanden of jaar mogelijk alweer gedateerd aan. Daarnaast richt de humor zich op een specifieke leeftijgdsgroep: Gen Z.

Of ik met mijn geboortejaar 1998 nog bij deze generatie hoor, is een discussiepunt. Wat ik wel merkte, is dat ik net te oud ben om een groot deel van de grappen over incels, alpha wolves en geslachtsdelen écht grappig te vinden. Juist dit werpt de vraag op: voor wie is deze game nou echt? De game combineert strategie met internetslophumor; twee tegenpolen als het gaat om de breincapaciteit die je moet gebruiken. Natuurlijk kun je stellen dat de humoristische dialogen juist bedoeld zijn om achterover te leunen na een potje aanvallen plannen, maar ik merkte dat mijn lichaam juist gespannener werd van de cringe dan van de vraag of ik het volgende gevecht zou overleven.

Maak je handen maar vies

Het belangrijkste onderdeel van de gameplay is het Peon Exploitation System. Je gaat op plundertocht en ontvoert verschillende poppetjes met verschillende vaardigheden. Deze helpen je tijdens gevechten. Ze kunnen zelf wat schade aanrichten, maar functioneren voornamelijk als levende projectielen. De meeste impact maak je door ze in de buurt van een tegenstander te plaatsen en vervolgens op te blazen. Tijdens gevechten kun je extra pionnen oproepen als je er al te veel het hiernamaals in hebt gejaagd. Dit kan natuurlijk alleen als je er ook genoeg hebt ontvoerd. Zijn je pionnen op? Dan is het een verloren zaak.

Om sterker te worden en ‘perverse points’ te verzamelen, die je nodig hebt om gevechten te starten, bega je ‘misdeeds’. Je kunt hiervoor steeds uit vijf opties kiezen: cruelty, malice, wrath, guile en obsession. Elk van deze vijf verbetert verschillende stats, waardoor je sterker wordt. Daarnaast is er ook een skilltreesysteem. Hierin kun je met ‘perverse points’ upgrades kopen, zoals een bonus waardoor pionnen met een bepaalde tag meer schade aanrichten.

Tijdens de gameplay zelf word je flink bij het handje genomen om alles tot in detail uit te leggen. Toch ontbreekt er uitleg over bepaalde zaken. In plaats van je pionnen te doden en zo schade aan te richten, kun je ook zelf aanvallen. In de meeste gevallen heeft dit echter geen effect. Ik probeerde op te zoeken waar dit aan lag, maar kon hierover geen verdere uitleg vinden. Hierdoor gaan sommige zetten als het ware verloren, omdat er van tevoren geen schadeberekening wordt getoond en je dit zelf ook niet goed kunt inschatten. Hetzelfde gebeurde in sommige gevechten met pionnen die ik opblies, zonder dat dit vervolgens enig effect had.

Daarnaast is het ook niet gemakkelijk om te zien wat de invloedssfeer van de pionnen is. Hiervoor moet je direct naar de kill-sectie gaan of via behoorlijk wat stappen een map oproepen. Ik had liever gezien dat je je muis boven een pion kon houden om meteen te zien in welke gebieden deze schade kan aanrichten. Het is misschien een klein detail, maar het maakt de gameplay toch wat omslachtiger.

Felle kleuren met een valse noot

Visueel vond ik de game sterk. De anime-stijl past natuurlijk razend goed bij een JRPG, maar sluit ook goed aan bij het verhaal zelf. De tekeningen bevatten redelijk veel details en het contrast tussen donkere en felle kleuren past stilistisch goed bij het excentrieke verhaal over een duivelse kat en zijn lakeien.

Het stemacteerwerk is helaas niet meer dan middelmatig te noemen. Sommigen doen het beter dan anderen, maar wat met name opviel was dat de geluidskwaliteit niet altijd even goed werkt. Dit was ook al te horen in de trailer, die eigenlijk zo gelikt mogelijk hoort te klinken. Het voelt alsof verschillende amateurs zijn benaderd om mee te werken aan de game. Dit geldt trouwens voor de Engelse versie. Gezien ik geen Japans kan, vind ik het bij die versie wat moeilijker te beoordelen. De game heeft daarnaast ook een intronummer dat qua geluidskwaliteit een stuk professioneler klinkt en de typische sfeer van een anime-intro weet te vangen.

DEMONS’ NIGHT FEVER draagt een flink prijskaartje van 40 euro. Voor dit bedrag krijg je simpelweg te weinig. De game is niet erg lang en bouwt uiteindelijk voort op het opnieuw spelen van de verschillende levels. Dit zou een prima principe kunnen zijn, maar met name vanwege de flinke prijs verwacht ik simpelweg meer. Het feit dat de audio ook ondergemiddeld is, versterkt mijn gevoel dat deze game zijn prijskaart niet waard is.