DIVE or DIE - Children of Rain review - Een sprong in het diepe

Een tijdje geleden was ik voor onze rubriek de Verlanglijst op zoek naar interessante indiegames. De lokroep van DIVE or DIE: Children of Rain kon ik niet negeren en daardoor keek ik smachtend uit naar de releasedatum. Unieke roguelikes moeten namelijk gevierd worden en ik ben van mening dat DIVE or DIE tot die groep behoort. Hoe vaak krijg je de kans om in een oceaan vol Eldritch-wezens te duiken om een of andere god tevreden te stellen? Op papier weet het alle vakjes voor mij aan te tikken en in deze review mag ik je vertellen of dat uiteindelijk een goede score oplevert.

Aan water geen gebrek

Terwijl we in Nederland te maken hebben met hoge temperaturen en droogte, dondert de regen met geweld naar beneden in DIVE or DIE. Dat klinkt heerlijk verfrissend, zij het niet dat een of ander Eldritch-monster genaamd de Rainmaker het veroorzaakt. De zwarte regen valt al jarenlang en daardoor is het zeeniveau gestegen. Dorpen en steden liggen nu op de bodem van de zee, waardoor het vinden van materialen en voedsel lastig is. Tot overmaat van ramp kun je niet veilig door de regen lopen. Je mentale status verandert zodanig dat je gek wordt en het lichaam zich begint te vervormen. Het handjevol overlevenden die je kent wonen op een bergtop, die nog net uit het water steekt. De kapitein is gestorven en daardoor is het aan jou om de gebouwen te repareren en de bewoners veilig te houden.

En dat wordt geen gemakkelijke taak, want de gevaren in het water zijn absoluut niet je enige probleem. De Rainmaker heeft zich vertoond en daardoor is de volgende vloedgolf alweer onderweg. Eentje die met gemak het kamp gaat wegspoelen. De vervormde gozer Jack weet gelukkig hoe je dit moet voorkomen. Het enige wat je hoeft te doen, is het vinden van acht afgodsbeeldjes en deze offeren aan de Rainmaker. Met een beetje hoop en vertrouwen weet dat de Rainmaker gunstig te stemmen en overleef je langer dan de veertig dagen die je nog hebt. De aftellende klok kun je als een beperking ervaren, maar er zijn meerdere opties om extra dagen toe te voegen. En zelfs als je een eerste run volledig verliest, krijg je toegang tot nieuwe moeilijkheidsgraden en extra instellingen. Zo kun je ook besluiten om te starten met zestig dagen.

Je doet niet alles in je eentje

Het kamp is de plek waar je na elke duik naar terugkeert en dat is niet voor niets. De mensen daar hebben voedsel en hoop nodig, en dat bereik je door kannen voedsel en keepsakes op te duiken. Hoeveel mensen er wonen, ligt aan de upgrades en de expedities die je erop uitstuurt. Je moet niet te veel monden om te voeden hebben, maar als je iemand koppelt aan een gebouw krijg je de nodige bonussen. Zo kun je iemand laten vissen voor extra voedsel en kun je dankzij de vuurtorenwachter mensen op expeditie naar de eilanden sturen. In de werkplaats maak je dan weer gereedschappen, verbanddozen en andere handige items voor het duiken. Het kamp is hierdoor een belangrijk onderdeel van de strategie en biedt de nodige upgrades. Alle gebouwen zijn te verbeteren en de mensen die er werken, levelen ook op.

Het is aan jou om te bepalen of iemand permanent in een gebouw blijft of dat je toch voor veelzijdigheid kiest. Met een level-up bepaal je niet alleen het zuurstofgehalte en de gezondheidsbalk, maar kies je ook uit perks. Met die perks kan iemand zich specialiseren in het vissen of het bemannen van de bibliotheek. Je kunt er echter ook voor kiezen om ze meer schade te laten aanrichten of sneller te laten zwemmen. Het kamp levert geen spanning op, maar enige vorm van stress is wel aanwezig. In het begin kun je nog geen verkeerde beslissingen nemen, maar later is het belangrijk om bepaalde gebouwen op tijd te upgraden. Of juist om de specifieke materialen te vinden voor het upgraden van je duikpak. Om je een handje te helpen kun je een recept voor een upgrade vastpinnen, zodat je tijdens een duik kunt zien welke materialen je echt moet oprapen.

Kennis zorgt voor aanpassing

In het diepe duiken zonder enige vorm van kennis of voorbereiding levert de nodige spanning op. Je moet zelf de gebieden ontdekken en onthouden waar bepaalde materialen te vinden zijn. Er gaat niemand je hand vasthouden en in het begin is dat even puzzelen. Met je zuurstofmeter krijg je genoeg vrijheid om rustig te duiken, maar je moet uiteindelijk genoeg zuurstof overhouden voor de weg terug omhoog. Vooral in het begin had ik moeite om het maximale uit een duik te halen, maar je inventory speelt hierbij ook een rol. Je rugzak heeft een maximaal gewicht en als die vol is, kun je niets meer oprapen. Je kunt dan de keuze maken om nog even op verkenning te gaan of gewoon om veilig naar het kamp terug te keren.

Met elke duik reset de map zich, waardoor mineralen na één a twee dagen weer op dezelfde locatie te vinden zijn. De blokkeringen in de vorm van zeewier of houten balken keren met elke duik weer terug. Zolang je telkens je mes op zak hebt, is er weinig aan de hand en het helpt je om te achterhalen waar je aan het zwemmen bent. Het is eenvoudig om de weg kwijt te raken, vooral als je vijandige wezens tegenkomt. Deze komen met een snelvaart op je af, terwijl je rustig met je geweer moet richten. Vooral in het begin voelt het schieten onhandig aan, maar je went aan de traagheid. Toch hadden ze het richten en schieten wat meer kunnen stroomlijnen. Het belang van een duik zit hem niet alleen in het vinden van de idols of materialen. Je moet ook op zoek naar verschillende handleidingen en recepten, om zo je spullen te verbeteren. Doe je dat niet, dan kun je net zoals in een Metroidvania niet verder.

En dat is onderdeel van de charme, want daardoor moet je even goed nadenken. Ik bleef een stukje van een gebied negeren, omdat ik bang was voor een monster. Uiteindelijk kwam ik erachter dat in die specifieke gang die vis nog helemaal niet rondzwemt. Een stomme fout die je gerust meerdere dagen kost. Het mooie aan het progressiesysteem is dat elk gebied belangrijk blijft. Bepaalde grondstoffen heb je bijvoorbeeld nodig om ammunitie te maken. Daarnaast kun je een gebied zegenen, waardoor de vijanden sterker worden. Als beloning worden bepaalde grondstoffen gezegend. Alles komt echter met een prijs en die prijs mag je zelf uitzoeken. Met elke duik doe je dus kennis op en dat is ook toepasbaar op de lore. In het water kun je dagboekfragmenten vinden die meer informatie geven over een groep mensen die probeerde te overleven. De idols die je opraapt tonen dan weer herinneringen en als je alles bij elkaar optelt, dan kun je het verhaal zelf samenstellen.

De druk wordt opgevoerd

Laat ik je eens meenemen in mijn eerste poging om langer dan veertig dagen te overleven. Ik was lekker bezig totdat het noodlot volledig toesloeg. Een van mijn beste duikers stierf omdat haar mentale toestand een crisispunt bereikte en ze door hyperventileren al haar zuurstof verloor. Ondertussen werd de volgende duiker opgegeten door een gigantische vis en de derde stierf door de stralen van de maan. Tja, als er een event wordt aangeduid en het gevaarlijk oogt, dan is het ook daadwerkelijk gevaarlijk. Een dag lekker in je nederzetting rondhangen klinkt dan een stuk aantrekkelijker en is soms de beste keuze.

Vooral de enge vissen zorgde voor een hoge hartslag. Door de onheilspellende muziek en donkere gangen, waardoor je weinig zicht hebt, wordt de spanning opgevoerd. Als er dan ook nog eens een spinachtige op je af komt hollen, waarbij je zijn pootjes in de verte al hoort bonken op het koraal, dan schiet de stress omhoog. Met al die sterfgevallen en het feit dat ik niet genoeg keepsakes kon vinden om het moraal hoog te houden, ging het al snel bergafwaarts. Sommige bewoners werden gek, terwijl andere vooral depressief werden. Daarmee verliezen ze per direct hun nuttigheid, want krankzinnigheid zorgt ervoor dat je zuurstofmeter als een idioot keldert en de depressieve mensen kunnen niet werken. Ze zijn daardoor totaal niet bruikbaar en ze kunnen ook nog eens voor chaos zorgen in het kamp. Het aftellen van de dagen ging ondertussen gewoon door, terwijl ik nog steeds één idool in mijn bezit had. 

Het omzeilen van de grote monsters vereist trial-and-error en daar zit nu eenmaal een limit aan. Dive or Die is een roguelike; wat betekent dat je gestorven duiker lekker rond dobbert. De angst om je beste duiker te verliezen is dus reëel, maar daar mag je jezelf niet aan vasthouden. Doe je dat wel dan maak je geen progressie en zul je na veertig dagen alsnog verliezen. En is dat erg? Niet als je besluit om opnieuw een poging te wagen. Het is aan jou om de map te onthouden en tips en tricks te ontdekken om zo een hogere kans op succes te hebben. Doordat de map met elke poging hetzelfde blijft, leer je elke keer weer meer over de wereld. Uiteindelijk verliest de game daardoor een gedeelte van de spanning, maar dat neemt niet weg dat je continue op je hoede moet zijn.