Hope in the City review - Kan ik deze game wel reviewen?
Toen Hope in the City werd aangekondigd, wist ik al dat ik deze even in de gaten moest houden. Een tienermeisje dat er zelf op uit gaat om een misdrijf op te lossen? Sign me up! Ik heb hem nu gespeeld en hij had me meer in de greep dan ik ooit had gedacht. Maar om een heel andere reden dan ik ooit bij een andere game ben tegengekomen. Wat precies? Dat lees je in deze review.

Eindexamens zijn er niks bij
Wanneer de 17-jarige Hope thuiskomt van school, blijken haar ouders verdwenen en is het appartement volledig overhoopgehaald. Wat is er gebeurd? En waar zijn haar ouders? Nieuwsgierig gaat ze op onderzoek uit en probeert ze verschillende aanwijzingen met elkaar te combineren om tot de juiste conclusies te komen. Om niets te vergeten, legt ze haar bevindingen vast in haar schetsboek. Elk detail telt en niet iedereen spreekt de waarheid. Kan Hope het mysterie ontrafelen en weer met haar ouders worden herenigd?
De game maakt gebruik van een duidelijke, eigen, maar simpele stijl. In de close-ups werkte dit erg goed, maar tijdens het verkennen van de wereld kwam het toch net iets minder goed tot zijn recht. De stijl is namelijk minder goed zichtbaar, waardoor je niet langer het gevoel hebt dat er sprake is van een persoonlijke stijl, maar eerder naar wat verouderde graphics kijkt. De game is ook voorzien van stemacteerwerk, wat met name tijdens emotionele scènes veel impact heeft. Niet elke acteur is even goed, maar Hope weet gelukkig te overtuigen.

Sterk verhaal, maar dan...
Maar hoe vindt Hope nou haar ouders? Door je omgeving te onderzoeken en met mensen te praten, verzamel je ‘gedachten’, die Hope keurig in haar schetsboek vastlegt. Twee bij elkaar passende gedachten kunnen gecombineerd worden tot nieuwe ‘inzichten’. Deze kunnen later ook weer met elkaar of met gedachten verbonden worden om ten slotte een doorbraak te bereiken. Het combineren van aanwijzingen is het kerngameplayelement. Het is echter altijd vrij voor de hand liggend wat met elkaar verbonden moet worden. Zoek je een uitdagende detectivegame, dan is Hope in the City niets voor jou. Het narratieve aspect heeft hier duidelijk de overhand.
Het verhaal weet de spanning er goed in te houden. Tot een half uur voor het einde van deze redelijk korte game (ik had 2,5 uur nodig voor de hele verhaallijn) wist ik echt niet waar het heen ging. In mijn hoofd bedacht ik allerlei scenario's, maar tot een logische conclusie kwam ik niet. Dat zorgde er wel echt voor dat ik door wilde blijven spelen om het geheim te ontrafelen. Daarna werd het vrij duidelijk en werd ik voor een moreel dilemma gesteld dat ik nooit eerder in een game heb meegemaakt. De vraag ‘Kan ik deze game wel reviewen?’ kwam dan al snel bij me op. Waarom? Dat zal ik verder uitleggen, maar het stuk zal een hoop spoilers bevatten.

Is dit een review of een voorlichtingscampagne?
De game heeft voornamelijk als doel om aandacht te vragen voor de achtervolging en de omgang met religieuze minderheden in de Volksrepubliek China. In het land zijn vijf religies officieel toegestaan. Alle religieuze activiteiten die hierbuiten vallen, worden niet gedoogd en het praktiseren ervan kan behoorlijke consequenties hebben. Mocht je willen weten hoe het precies zit, raad ik je ten zeerste aan om hier verder onderzoek naar te doen. Heb je de game uitgespeeld, dan wordt deze afgesloten met een interview met een man die het allemaal zelf heeft beleefd. Dit maakt de game niet simpelweg een mediaobject met een boodschap, maar een vorm van activisme. Dit is zeker iets wat ik nog nooit eerder heb ervaren na het spelen van een game, maar het geeft de boodschap wel een hele hoop extra kracht.
De organisatie die in deze game wordt genoemd, is Falun Gong, soms ook wel Falun Dafa genoemd. Sinds 1999 worden de aanhangers ervan in China sterk vervolgd. De nieuwe religieuze beweging werd opgericht in 1992 door Li Hongzhi. Misschien heb je ze weleens gezien op de Dam of in een park, waar ze mediteren en informatiestanden opzetten met spandoeken waarop ‘Truthfulness, Compassion, Tolerance’ staat. Het geloof wordt sterk beïnvloed door het boeddhisme en taoïsme, en het uitvoeren van oefeningen en meditatie staan centraal.
Prima, zou je denken. Helaas gaat er een hele hoop achter schuil. Leider Li Hongzhi stelde meerdere keren dat kinderen van gemengde afkomst geen plek hebben in de hemel en onderdeel uitmaken van een buitenaards complot, dat homoseksuelen geen bestaansrecht hebben en dat gaten in de ozonlaag door God werden geopend om vervuilde lucht eruit te laten. Oh, en hij heeft natuurlijk ook buitengewone krachten, zoals zweven en gedachtenlezen. Daarnaast wordt er sterk neergekeken op moderne en westerse geneeskunde. Hoewel meerdere aanhangers stellen dat iedereen medische hulp kan zoeken als diegene dat wil, hebben voormalige leden verteld dat hierop wordt neergekeken. Pijn over je heen laten komen is een onderdeel van je spirituele reis en een kans om je karma te zuiveren. Gaat je ziekte niet vanzelf over, dan word je vaak gezien als een slechte beoefenaar, aangezien Hongzhi stelt dat aandoeningen verdwijnen als men zich bij Falun Gong aansluit en de principes leert begrijpen.
Dit is ook een probleem voor de dansers van Shen Yun. Deze dansvoorstelling is de grootste inkomstenbron van Falun Gong. Kinderen worden hiervoor op het Falun Gong-terrein Dragon Springs in de staat New York opgeleid. Deze opleiding is gratis, behalve als ze besluiten het gezelschap te verlaten. Dan kunnen er opeens kosten van duizenden dollars bij komen kijken. De meeste dansers blijven daarom onbetaald optreden, met werkdagen van vijftien uur. En omdat medische hulp zoeken niet wordt aangemoedigd, dansen sommigen zelfs door met gebroken botten.
Zoals je wellicht kunt lezen, stoorde het me behoorlijk dat deze organisatie werd benoemd zonder enige achtergrondinformatie en uiteindelijk zelfs als onschuldig werd omschreven. Rechtvaardigt dit de vervolging? Natuurlijk niet. En Falun Gong is zeker niet de enige groep die hiermee te maken heeft. Maar Jason Loftus, oprichter van Lofty Sky Entertainment, richt zich al jaren uitsluitend op deze minderheidsgroep en laat andere groepen buiten beschouwing. Verder stelt hij in interviews dat alle negatieve informatie over Falun Gong desinformatie vanuit China is. Ironisch, gezien het feit dat de krant The Epoch Times, die wordt gerund door Falun Gong, in 2020 twee miljoen dollar heeft uitgegeven aan het verspreiden van desinformatie op Facebook om Donald Trump herkozen te krijgen.
Ik had me tot dit punt prima vermaakt met de game. Er worden ook zeker belangrijke onderwerpen aangekaart. De manier waarop hier echter mee werd omgegaan, liet bij mij een bittere nasmaak achter.

Het eindoordeel van Hannah Herzberg
Hope in the City is een geslaagde detectivegame. Het is duidelijk dat de ontwikkelaars een flinke passie hebben voor dit onderwerp en mensen bewust willen maken van de zaak. Ik wil niet ontkennen dat de game belangrijke thema’s aankaart. Thema’s die ook daadwerkelijk gehoord moeten worden. Toch vind ik het gevaarlijk om deze beweging als een onschuldige geloofsovertuiging neer te zetten. Ja, de aanhangers zijn onschuldige slachtoffers van een man die hun een beter leven beloofde, maar hen tegelijkertijd mentaal en in sommige gevallen financieel afhankelijk maakte. Falun Gong in zijn geheel echter niet. Het ontbreken van die nuance kan ertoe leiden dat spelers zelf op onderzoek uitgaan en zich in de leer gaan vinden. De negatieve kanten zijn namelijk niet altijd even gemakkelijk te achterhalen, mede doordat volgelingen hun best doen om Wikipedia-artikelen in hun voordeel aan te passen.
Noem me dramatisch, maar ook al sluit maar één persoon zich door het spelen van Hope in the City aan bij de, laten we het beestje bij de naam noemen, sekte, dan is dat er al één te veel. Hoe goed een game ook is, ik zal nooit iets aanraden wat potentiële negatieve gevolgen in het echte leven kan hebben. Hoewel ik me tot een zeker punt heb vermaakt met de game, kan ik hem daarom geen hogere score geven dan een 2,5.
- 2,5/5
- Aardig
Pluspunten
- Spannend
- Interessante visuele stijl
- Stemacteurs
- Interview aan het einde
Minpunten
- Schetst een sekte als onschuldige geloofsovertuiging
- Erg simpel
Zeg je singleplayer open-world RPG's, dan zeg je Hannah. Je kunt haar midden in de nacht wakker maken om het avontuur aan te gaan in games als The Witcher, The Elder Scrolls, Assassin's Creed of Fallout. Maar ook een cozy game op zijn tijd draait Hannah haar hand niet voor om. Verliest ze zich niet in een digitale wereld, dan vind je haar waarschijnlijk aan de keukentafel met een tabletop- of kaartspel zoals Pathfinder of Dungeons & Dragons. Kortom, als je iets wil weten over games of bordspellen, dan zit je bij Hannah aan het juiste adres.
Reviewscore
2,5/5
Platforms
Video toevoegen
Voeg eerst een video toe.