Hunter's Moon review - Een mooie maar netelige klop-klop-klopjacht

Knock-knock. Who's there? Het is je boy Frietrick, die het fijn zou vinden als hij even bij je mag aanschuiven. De afgelopen dagen heb ik namelijk met gevaar voor eigen leven aardig wat meters door het Britse platteland van de zeventiende eeuw moeten maken en ergens zou het me gerieven als ik eventjes bij iemand toevlucht mag nemen. Ik heb namelijk wat te vertellen over de puzzel/walking sim Hunter's Moon, al vrees ik dat niet iedereen dat mij in dank gaat afnemen. Het zal misschien niet genoeg zijn om me ervoor te lynchen, maar mensen werden vroeger voor minder beticht van ketterij. Lees verder in deze Hunter's Moon review en je snapt wat ik bedoel.

Als je geneest, heb je vrienden

Ah, het 17e-eeuwse Engeland; wat een tijd was dat zeg. Als je niet bezweek onder de effecten van de builenpest of tuberculose, bestond de kans dat je best een prima leven kon leiden. Vooral als je wat aanzien had bij de dorpelingen, was je waarschijnlijk een held. Neen, een heilige. Laten we bijvoorbeeld zeggen dat je behendig was in het verlenen van medische hulp. Wie kan er nu kwaad spreken over een medische dienstverlener? Laat ik je dit vertellen, die heldenstatus was destijds flinterdun, vooral wanneer je van 'het zwakkere geslacht' was en je indirect betrokken wordt bij een bevalling met dodelijke afloop.

Het is in Hunter's Moon een lot wat Lilith Thorne ontvalt. Na een miskraam wordt elke nog levende vrouw in de Thorne-bloedlijn verantwoordelijk gehouden voor de dood van moeder en kind, waarbij de getuigenis van de beschonken vader uitmondt in een heuse klopjacht. In één nacht verandert Lilith's status van hulpverlenend kruidenmeisje naar duivelsgebroed. Een statusverandering waar de Witchfinder General, de dorpsmagistraat en de lokale jager, garen bij spint. Voor Lilith zit er nog maar een ding op: vluchten, de nacht overleven en hopen dat er nog mensen zijn die haar willen helpen.

Een intrigerende poppenkast

Vluchten is dan ook je main objective in Hunter's Moon, wat zich vertaalt in een walking sim met hier en daar wat stealth gameplay. Gedurende een uurtje of twee laat ontwikkelaar Twin Swans je dolen door zowel bosrijke omgevingen als lokale nederzettingen, terwijl je op de hielen wordt gezeten door een drietal kerels die niets liever zouden zien dan een strop om je nek. Het is dus vooral de bedoeling om uit de buurt te blijven van dat fakkel dragende drietal. Maar om de nacht te overleven heb je meer nodig dan snelle reflexen. Om nog kans te maken op het zien van daglicht is het bemachtigen van vier items imperatief, een feit waar een waarzegster je vrijwel direct op wenst te wijzen. Die items komen niet uit de lucht gevallen. Daarvoor zul je toch je dienstverlenende karakter weer moeten laten gelden. Jij bent kennelijk dus niet de enige die hulp nodig heeft.

Het is alleen wel aan jou om tijdens je ontsnappoging te achterhalen wie die hulpbehoevende personen zijn. Wat Hunter's Moon hiermee tracht te doen is je laten afwijken van het geijkte pad en op elke deur kloppen waar een lichtje brandt. Aanvankelijk is dat helemaal geen straf. Elke huis met de lampen aan levert vrij letterlijk een poppenkast van silhouetten, elk met een eigen 17e-eeuws soap verhaal. Je leert na elke klop weer wat meer over het wel en wee binnen de community, waarin de vrees voor hekserij steeds meer de overhand begint te nemen, maar waar ook nog wel wat te lachen valt. Het levert best intrigerende momenten op... totdat je op de verkeerde deuren klopt.

Gods toorn is (on)rechtvaardig

Zodra je namelijk de fout maakt om bij de verkeerde aan te kloppen, staat de Witchfinder General direct paraat om je direct af te straffen voor je recente transgressie. Afhankelijk van waar je wordt opgepakt, lijkt Hunter's Moon je nog een hulplijn toe te werpen door je eenmaal te laten ontsnappen uit je gevangenschap. Waar ik een uur later op de vervelende manier achter moest komen is dat deze hulplijn helemaal geen hulplijn blijkt te zijn. Tijdens het arrest verliest Lilith namelijk een random key item, waardoor een good ending eigenlijk al niet meer te halen valt. Oftewel, als je het ergens ook maar een beetje verpest, kun je net zo goed meteen opnieuw beginnen.

Jazeker, opnieuw beginnen. Eventjes een autosave inladen is namelijk geen optie en de enige autosave die je aangeboden krijgt, begeeft zich vaak na het hekele moment waarop je de fout maakte. In mijn geval heeft het ertoe moeten leiden dat ik niet eens, niet twee keer, maar alles bij elkaar genomen vier keer de game heb moeten doorlopen om die perfecte run te maken. De eerste keer kreeg ik maar twee van de vier items gevonden (bad ending nr. 1), de tweede keer klopte ik op een verkeerde deur verloor ik er dus een in een arrest (bad ending nr. 2) en de derde keer liep ik vast in een achtervolging en heb ik dus maar direct de game herstart. Pas na vier pogingen wist ik waar ik wat moest zoeken, waar vooral niet en hoe ik uit handen van de lynch mob moest blijven. Eindelijk een good ending.

In elk kwaads schuilt wat goeds

Nu ga ik heel eerlijk zijn. Als het niet zo was geweest dat ik een review had moeten wijden aan Hunter's Moon, dan had ik het na poging twee al voor gezien gehouden. Ergens voelde het namelijk alsof Twin Swans de game zodanig in elkaar heeft gestoken dat het erop aast dat je faalt. Je moet praktisch helderziend zijn om in de eerste run alles goed te doen en zodra ik dat doorkreeg, ging de charme er bij mij heel hard van af. Ik vind het niet erg om uitgedaagd te worden, maar dit voelde aan als een game waarbij men wil dat je het niet in een poging redt. En zelfs als je op een gegeven moment doorhebt dat je wat hebt gemist, staat de game niet toe dat je backtrackt om je key item alsnog op te pikken.

En dat is zonde, want charme heeft Hunter's Moon volop. Naast het eerdergenoemde poppenkast-effect heeft Twin Swans de gehele game ook in een soort stop-motion format gegoten, wat in dit geval uitstekend werkt. Ook op het gebied van audio verdient Hunter's Moon absoluut niets minder dan lofzang, met extra kudo's voor de oorstrelende folk liederen en meeslepende dialogen, al was het wel fijn geweest als ik vooral de langere gesprekken had kunnen skippen of doorspoelen in run twee, drie en vier. Voor de tweede, derde of vierde keer aanhoren wat Lilith's versie van het verhaal is en toekijken hoe een koopman voor de zoveelste keer uitlegt hoe zijn kar is vastgelopen en dat hij z'n zooi niet aan de dorpelingen verkocht krijgt, dat had voor mij niet echt gehoeven.

*Alle in-game screenshots zijn genomen op een base PlayStation 5