Moss: The Forgotten Relic review - Kleine muis, grootse plannen

Ah, VR. Afhankelijk van wie je het vraagt, is deze technologie ofwel een ware revolutie in gaming ofwel een misselijkmakende gimmick. Het helpt ook niet echt dat er slechts weinig échte must-play VR-games zijn gemaakt, al is er wel één franchise die geregeld wordt genoemd als een hoogtepunt voor het medium: Moss. Moss bleek populair genoeg voor twee games (Moss Book I en Moss Book II), al moest je dus wel dat zweetmasker van een VR-bril opzetten. Daar komt verandering in, want ook het plebs zonder VR kan vanaf nu deze twee games ervaren dankzij Moss: The Forgotten Relic. Ik dook in deze collectie om te zien of de Moss-games ook zonder de VR-toeters en bellen de moeite waard zijn.

Er was eens een muis en een lezer

Het verhaal van Moss wordt gepresenteerd als een sprookje dat wordt voorgelezen: jij bent een zogenaamde ‘Lezer’, die in één of andere magische bibliotheek de Moss-boeken leest. Centraal staat Quill, een extreem schattige muis die onverwacht in een groots avontuur wordt geworpen. Ze vindt een magisch relikwie, een simpel uitziend stukje glas, dat de trigger vormt voor een hoop (dramatische) gebeurtenissen. Haar oom wordt ontvoerd, een reusachtig monster valt aan en Quill wordt de uitverkoren heldin die een nakende oorlog moet zien te stoppen.

Het is een magisch sprookje dat vooral opvalt dankzij de sfeer. Het verhaal is an sich goed, de begeleidende verteller is meestal ook aangenaam om naar te luisteren, al zijn sommige stemmetjes een beetje geforceerd. Verwacht echter geen extreem diepgaand plot met heel veel twists en goed uitgewerkte personages. Het is ook belangrijk om te melden dat Moss Book II een rechtstreeks vervolg op Book I is. Logisch, uiteraard, want II volgt nu eenmaal na I. Het is dus wel sterk aangeraden om de games in de juiste volgorde te spelen als je het plot wilt kunnen volgen.

Puzzelen zonder hoofdpijn

Moss is een puzzel-platformer, waarbij Quill en de Lezer tegelijk bestuurd worden. Quill is degene die echt rondloopt in de wereld, terwijl de Lezer objecten kan manipuleren vanuit zijn ‘goddelijke’ positie bovenaf. Denk hierbij, bijvoorbeeld, aan blokken verplaatsen waardoor Quill kan passeren, vijanden manipuleren om zo schakelaars te activeren of bewegende objecten vertragen om zo Quill uit de gevarenzone te brengen. De puzzels zijn nooit echt ingewikkeld, maar ze zijn doordacht genoeg om je dat ‘eureka!’-gevoel te geven als je de oplossing hebt gevonden. Het leveldesign is simpel, op een goede manier. Geen overweldigende open werelden, wel een relaxte sfeer en een rechttoe-rechtaan pad om te volgen.

Vooral de eerste game kiest voor simpliciteit, de tweede game is ietwat ‘ingewikkelder’. Hier krijg je enkele lichte Metroidvania-invloeden, waarbij je bepaalde gebieden pas later kan onderzoeken als je nieuwe vaardigheden hebt vrijgespeeld (een bloemenpad laten groeien, een dash om over gaten te springen, enz). De gameplay zit dus wel snor, al moet ik daar de kanttekening bij maken dat platformen soms minder soepel werkt. Het gebeurt weleens dat Quill bepaalde richels niet correct vastgrijpt, waardoor ze in de dieperik valt. Soms betekent dat dat je gewoon even opnieuw moet klimmen, maar in andere gevallen betekent dit een dode muis. Niet zo leuk natuurlijk.

Verloren magie

Het sprookje kent ook zijn gebreken. Ten eerste: de combat. Geregeld loopt Quill vijanden tegen het lijf, die ze in de pan moet hakken met haar zwaard. Gevechten zijn in één woord gemakkelijk samen te vatten: saai. Quill slaat met haar zwaard, je ontwijkt vijandige aanvallen. Dat is het. Er zit heel weinig diepgang in de gevechten en ze duren veel te lang. Vaak word je in één of andere arena geworpen, waarbij je golf na golf van vijanden moet verslaan. Moss II probeert meer variatie in gevechten te steken, maar het blijft heel basic. Grappig weetje: deze editie van de game heeft de optie toegevoegd om gevechten gewoon te skippen: dan weet je het wel natuurlijk. Disclaimer: ik heb voor deze review geen gebruik gemaakt van deze optie in de hoop dat gevechten ooit écht leuk zouden worden. Dat werden ze niet.

En dan is er natuurlijk nog de spreekwoordelijke olifant – een muis in dit geval – in de kamer: deze versie van de game mist natuurlijk VR. In de oorspronkelijke versie zat je bijna letterlijk in deze sprookjeswereld, nu hou je wat meer afstand. In plaats van je hoofd te bewegen, moet je het nu met een vaste camera doen. Ook interactie met de wereld voelt wat saaier. Dat is misschien niet het juiste woord, maar de magie is er toch wel een beetje af. Akkoord, je krijgt er misschien geen hoofdpijn van, maar heel immersief is het niet meer. De gameplay zonder het VR-element voelt gewoon ‘normaal’, zonder dat er echt een uniek element aan hangt. Net zoals een alcoholvrij biertje nog steeds lekker kan zijn, maar je weet dat dit niet de ‘volledige’ ervaring is.

Sprookjesachtige visuals en muziek

Na deze kritische noot kan ik opnieuw heel lyrisch zijn, want op technisch gebied levert de game puik werk af. Ik vermeldde het al even, maar Moss ademt een magische sprookjessfeer uit. De levels zien er visueel nog steeds geweldig uit (ook zonder VR) en Quill zelf komt heel sympathiek over door haar schattige design en gedetailleerde animaties. Je kunt haar zelfs een high-five geven, nadat je bepaalde puzzels hebt opgelost. Het zijn deze kleine details die de visuele presentatie naar een hoger niveau tillen!

Op vlak van bugs verliep mijn speelsessie ook soepel, al was het niet helemaal perfect. Eenmaal liep ik tegen een bug aan waarbij Quill vast kwam te zitten in het decor, waardoor ik beroep moest doen op een oudere save file. Een klein minpuntje op een verder prima technisch rapport. Ten slotte is ook de soundtrack enorm geslaagd: rustig, heroïsch en contemplatief op de juiste momenten, maar steeds met een vleugje magie.