Phantom Blade Zero review - Kungfupunk met ziel

Chinese actiegames zitten de laatste jaren helemaal in de lift. Je herinnert je vast nog wel het enorm populaire Black Myth - ‘Monkey Game’ - Wukong van twee jaar geleden, maar uiteraard is dit niet de enige game in z’n genre. Kriebelt het bij jou om nog meer flitsende martial-arts gevechten aan te gaan, dan hebben we vandaag nog een leuke aanrader voor je: Phantom Blade Zero werd zo’n drie jaar geleden aangekondigd met een heerlijke aankondigingstrailer en nu is de game eindelijk klaar om écht gespeeld te worden. Simon en Hannah doken de voorbije dagen in deze enorm sfeervolle actiegame vol Chinese mythologie en indrukwekkende gevechten. Je leest er alles over in onze review!

66 dagen, niets te verliezen

Centraal in Phantom Blade Zero staat Soul, een huurmoordenaar van ‘The Order’, één of andere mysterieuze organisatie. The Order verkeert momenteel - in tegenstelling tot wat de naam impliceert - in een staat van absolute chaos, want de leider is in koelen bloede vermoord. Soul krijgt hiervan de schuld en wordt op zijn beurt doorboord door het zwaard van zijn jeugdvriend Zuo Shang. ‘Einde verhaal’, zou je denken… maar Soul wordt gered door de Flesh Sculptor, die hem een nieuw hart geeft. Kleine kanttekening: dat hart klopt maar voor 66 dagen. Soul moet een complot ontrafelen (wie zijn de Masked Ones en wat is er precies met deze organisatie gebeurd?), wraak zien te nemen én een geneesmiddel zien te vinden voor zijn toestand, terwijl de klok genadeloos verder tikt…

De opzet van het verhaal is prima en doorheen de game krijg je ook verschillende cutscènes die het plot wat diepgang geven. Toch zal je voor een groot deel zelf de lore achter de wereld in elkaar moeten puzzelen. Er liggen tientallen documenten verspreid in de wereld die je, geheel vrijwillig, kan lezen om meer te weten te komen over wat er precies gaande is. Geen zin in al dat lezen? Dan kan je Phantom Blade Zero gewoon spelen voor de coole actiescènes en er nog steeds plezier uit halen. En die actiescènes zijn er zéker wel: al van in het begin wordt duidelijk dat de ontwikkelaar niet bang is om de spektakelknop op maximum te zetten.

Everybody was Kung Fu Fighting

Het verhaal is prima, maar dé ster van de show in Phantom Blade Zero is toch echt wel de combat. Alles draait hier om snelle, spectaculaire kungfu-gevechten waarbij Soul er alles aan doet om er zo cool mogelijk uit te zien terwijl hij zijn vijanden doorboort, onthoofdt, van een klif afduwt… u noemt het maar! Om dit allemaal vorm te geven, heeft de ontwikkelaar beroep gedaan op motion captures van allerlei bekende martial artists (waaronder Donnie Yen). En dat merk je: de animaties zijn vloeiend, gedetailleerd en geweldig om naar te kijken. Ook het design van de vijanden - en dan specifiek van de baasgevechten - is om duimen en vingers bij af te likken! De game heeft invloed gehaald uit de Chinese mythologie en de designs zijn enorm creatief en ook een tikje creepy (en dat bedoelen we absoluut als een compliment).

Visueel is natuurlijk één dingetje, maar ook het besturen van Soul voelt geweldig. Gevechten zijn een soort dans, waarbij je op de juiste momenten moet aanvallen en verdedigen. Laat wel één ding duidelijk zijn: met gewoon knopjes rammen kom je er veelal niet. Het is de bedoeling dat je door de verdediging van de vijanden breekt - de zogenaamde Sha-Chi meter - en daar zijn verschillende manieren voor. Ofwel ga jij keihard in de aanval, ofwel moet je met de juiste timing hun aanvallen pareren. Vooral die tweede optie is aantrekkelijk, want om de zoveel tijd proberen vijanden je te raken met speciale aanvallen. Die worden aangekondigd met ofwel een rood of een blauw signaal. Als je deze respectievelijk correct ontwijkt of pareert, doe je extra schade aan hun verdediging. Als dat niet lukt… tja, dan zit jij natuurlijk in de penarie. High risk, high reward, zoals ze zeggen.

Gevarieerd én toegankelijk

Er zijn ook heel wat wapens en combo’s om mee te experimenteren. Je hebt telkens twee hoofdwapens en twee speciale wapens (Phantom Edges) ter beschikking. Die laatste categorie kan je niet oneindig gebruiken: je moet ze dus tactisch inzetten. Een hakbijl is, bijvoorbeeld, heel handig om door schilden te breken of een boog is ideaal om vanop een afstandje schade aan te brengen en zo minder risico’s te lopen. Ook in de hoofdwapens zit veel variatie en elk wapen heeft z’n eigen combo’s en speciale eigenschappen als je het levelt. Wil je andere wapens uitproberen? Geen probleem, want je kan het ene wapen resetten naar fabrieksinstellingen en je krijgt de geïnvesteerde grondstoffen terug! Die kan je dan inzetten om andere wapens te levellen. Op deze manier word je niet ontmoedigd om nieuwe wapens uit te testen, wat de combat natuurlijk gevarieerd en toegankelijk maakt.

Over toegankelijkheid gesproken: ben jij iemand die soulslikes liever laat liggen vanwege de moeilijkheidsgraad, maar vind je Phantom Blade Zero er toch heel vet uitzien? Wees dan vooral niet bang om de game een kans te geven. In tegenstelling tot ‘echte’ soulslikes kun je de moeilijkheidsgraad aanpassen. Hannah, die meer thuis is in cozy games en RPG’s, speelde de game op makkelijk, terwijl Simon, inmiddels al een soulslikeveteraan, van de standaardervaring genoot. Voor beiden waren met name de bossgevechten uitdagend, maar niet onmogelijk. Heeft een boss twee fases? Versla je de eerste fase en ga je daarna dood, dan blijft die overwinning opgeslagen, waardoor je alleen nog maar met fase twee opnieuw hoeft te beginnen. Hierdoor kunnen noobs zoals Hannah van de game genieten zonder de controller tegen de muur te smijten. Terwijl veteranen zoals Simon de game altijd een graadje moeilijker kunnen zetten, mocht wat uitdaging missen.

Woelen door Wulin

Soul begeeft zich op een tocht door Wulin, vastberaden de remedie op te sporen. De wereld is vrij groot en al aan het begin van de reis wordt duidelijk dat de 66 dagen goed benut moeten worden. Het is echter niet de grootte van de wereld die imponeert, maar veel meer het design. Wulin is een wonderschone combinatie van Chinese landschappen en grimmige steampunkinvloeden. Er zijn genoeg details om te bewonderen en soms kun je niet anders dan ergens gaan rusten en het landschap in je op te nemen. De omgevingen ademen gewoon sfeer uit en de graphics spatten van je scherm af. Unreal Engine 5 kan heel wat prachtige beelden op je scherm toveren en ontwikkelaar S-GAME haalt hier dan ook het maximale uit de engine.

Natuurlijk zit de wereld vol met vijanden die je met behulp van je zwaarden op moet ruimen. Velen van hen zijn dorpsbewoners die door Transcension zijn veranderd in Maskwalkers. Kunstmatige Sha-Chi tastte hun brein zodanig aan dat ze niet meer zichzelf zijn en alles aanvallen wat los en vast zit. Er moet wel gezegd worden dat deze ‘reguliere’ vijanden vrij makkelijk te verslaan zijn. Bovendien respawnen deze niet, dus heel uitdagend zijn de levels hierdoor nu ook weer niet. Tijdens de exploratie voelt de game meer aan als een hack-and-slash-game dan als een soulslike of actie-RPG. Dit is zowel op de makkelijke als de normale moeilijkheidsgraad het geval. De bossgevechten zijn dan weer een ander verhaal: zonder de aanvalspatronen te leren en hier behendig op in te spelen, zal het niet lukken om de vijand te overmeesteren. Deze switch in de gameplay zorgt toch wel voor een flinke moeilijkheidspiek als het om bossgevechten gaat.

Omweggetjes nemen, zelfde ETA

Phantom Blade Zero is geen openwereldgame, maar wél een open-zonegame. De exploratie is niet lineair an sich, maar je wordt wel een bepaalde kant op gestuurd. Platforms waarop je kan springen worden gekenmerkt; pogingen om een geheime uithoek van de wereld te ontdekken, worden tegengehouden met alphamuren. Met name omdat er zoveel detail in de wereld zit, zou het tof zijn geweest als je wat meer werd losgelaten bij het verkennen. Vaak heb je wel de keuze om een ander pad te kiezen, waarna je extra loot of informatie tegenkomt. Het lezen van bijvoorbeeld muurgravures levert je daarnaast extra remnant dust (de valuta in deze game) op. Hierdoor word je wel beloond als je niet zomaar door de game sprint, maar de exploratie is vaak wat on the nose.

Zijmissies kan je ook écht niet laten liggen. De beloningen geven niet alleen voldoening, maar zijn daarenboven vaak cruciaal voor de progressie. Een goed voorbeeld hiervan is de quest die je bij de Brooding Old Archer in de Outpost krijgt. Na het afronden van de missie, verkrijg je een boog. Tijdens de exploratie zie je allerlei points of interest waar je alleen met de boog of werpsikkel bij kunt. Deze worden gelukkig op de map gemarkeerd, zodat je later gemakkelijk terug kunt komen als je het juiste hulpmiddel hebt bemachtigd. Deze missies zijn trouwens moeilijk echt te missen, want ze liggen gewoon grotendeels op je pad.

Scherp ijzer begeleid door hard metaal

De game kent zowel Chinese als Engelse voice-overs. Dit maakt al vrij duidelijk dat S-GAME zich op een internationaal publiek richt, aangezien Chinese games vaak weinig aandacht besteden aan Engelse synchronisatie. De Engelse versie van Soul wordt vertolkt door Jay Maksenuk, die eerder bekendheid verwierf als V in Once Human. Zijn lage stem geeft Souls personage een mysterieuze en gevaarlijke sfeer die aan Geralt of Rivia uit The Witcher doet denken. Wil je in het Chinees spelen voor de volledige immersie? Ook dan laat het stemacteerwerk niets te wensen over.

Ook de soundtrack is razend goed. Sommige baasgevechten worden begeleid door een combinatie van metal en authentieke Chinese muziek, waardoor het gevoel van Kungfupunk echt tot leven komt. Tijdens de exploratie is de muziek wat rustiger: in de Outpost heerst er een rustige fantasysfeer die we kennen uit RPG’s met tussendoor traditionele Chinese instrumenten. Buiten de veilige muren van de Outpost is ook de muziek onheilspellend; er wordt vrij duidelijk gemaakt dat je altijd op je hoede moet blijven. De soundtrack geeft de game een toegankelijk karakter zonder ontrouw te zijn aan zijn wortels.