Welcome to Elderfield review - Slokt je op

Waar kan ik nou echt enthousiast van worden? Precies: farming sims en media die gekenmerkt worden door een ongemakkelijk nare absurditeit. Welcome to Elderfield, het soloproject van Chris Cote, weet beide componenten te combineren tot een game die je een whiplash bezorgt door rustgevende angst. Er is geen ontsnapping mogelijk uit het stadje Elderfield, maar weet de game zelf je ook gevangen te houden? Lees het in deze review.

Urk is er niks bij

Als het gaat om een plek waar men de rillingen van krijgt, dan denken velen meteen aan Urk. Maar ik moet toch bekennen dat het stadje Elderfield het Nederlandse dorp van zijn troon stoot. In Elderfield is geen spoor van normaliteit te bekennen; je woont er al jaren, maar niemand herinnert zich jou echt en andersom. Je bent net klaar met school en hebt te veel tijd aan je handen. Wat nu? Gelukkig ontmoet je boer Hans, die opgesloten zit in zijn huis omdat zijn botten niet stopten met groeien. Hij vraagt jou om zijn boerderij te verzorgen, aangezien hij niet meer door de deur past. Dit lijkt jou een uitstekende manier om bezig te blijven en tevens de goden niet te ontstemmen.

Welcome to Elderfield is een life-sim-RPG die knusse aspecten zoals gewassen verbouwen, koken en vissen combineert met turn-based gevechten. Verder maakt de game veelvuldig gebruik van toeval en geluk door loot, statuseffecten en bepaalde vaardigheden afhankelijk te maken van het rollen van een zeszijdige dobbelsteen. Hierdoor krijgt de game een tabletop-RPG-achtige sfeer, wat voor mij zeker een pluspunt is.

Je gezondheid kun je herstellen door te eten of te douchen. Gebruik je de douche thuis, dan wordt je gezondheid volledig aangevuld, maar keren ook alle monsters die je in de mijnen, het winkelcentrum of het riool hebt verslagen terug. Naast geluk en vaardigheden draait overleven in Elderfield dus ook om het maken van weloverwogen keuzes. Soms is het dus verstandiger om met een halflege gezondheidsbalk verder te gaan of drie hotdogs in je mik te duwen dan om alles opnieuw te moeten doen.

Knus? Waar?

Welcome to Elderfield omschrijft zichzelf als een "cozy horror RPG" en hoewel alle componenten van een cozy farming sim van de partij zijn, zou ik het woord "cozy" niet te snel gebruiken. Want Welcome to Elderfield is zoveel meer dan een farming sim met horrorelementen en een verontrustende sfeer. Natuurlijk heb je in klassiekers van het genre, zoals Stardew Valley, gevechtssystemen, maar die staan niet centraal. In deze game wel en ze zijn verdomd moeilijk ook. Eén van de achievements die je kunt behalen, “Tis But a Flesh Wound”, ontgrendel je als je 100 keer sterft en als je niet oplet, ben je er sneller dan je zou denken. Veel vijanden zijn redelijk te doen, hoewel ze veel schade doen als je niet de juiste uitrusting hebt, en respawnen als je thuis onder de douche je gezondheid herstelt. Na een paar uur aan gameplay zijn velen hiervan echter te one-hitten. Grotere vijanden kun je aan het begin van je reis maar beter uit de weg gaan, gezien je echt geen schijn van kans maakt. Het is daarom altijd afwegen of je een bepaalde uithoek van de kaart verkent of dat je toch liever afwacht tot je betere uitrusting hebt gemaakt, gevonden of gekocht.

Dit zorgt er ook voor dat het verkennen van de wereld minder vrijblijvend voelt dan bij andere cozy games. Ontspannen grondstoffen verzamelen of voor je boerderij zorgen, wordt hem niet. Zelfs bij het mijnen of houthakken bestaat de kans dat brokstukken je raken, waardoor je gezondheid verliest, of dat een verscholen monster je ineens aanvalt. Het is daarom verstandig om je zakken vol te proppen met pizza, hotdogs of salades om je gezondheid bij te kunnen vullen. Deze kun je in echte cozy game-stijl natuurlijk zelf koken en in de loop van de game ontgrendel je steeds meer recepten. Word je verrast door een net iets te sterk monster en ga je dood? Dan word je weer wakker in je slaapkamer en zijn alle monsters in de wereld opnieuw verschenen. De eerste keer dat ik doodging, verloor ik niets; de tweede keer drie goudstukken en de derde keer zeven goudstukken. Door monsters verslagen worden, is trouwens niet de enige manier van sterven: door een slecht dobbelresultaat ben ik ook eens in mijn slaap overleden.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik even moest wennen aan het feit dat je altijd op je hoede moet blijven, met name omdat de game als cozy werd omschreven. Na een paar uur zat ik er echter helemaal in, nadat ik mijn oorspronkelijke verwachtingen had losgelaten. Doordat je op elk moment aangevallen kunt worden, kreeg ik juist de motivatie om me te focussen op het maken en verzamelen van betere uitrusting, spreuken en gevechtsvaardigheden.

Oog voor detail

De vormgeving van de game is in een gepixelde stijl gehouden, terwijl de portretten van de stadsbewoners en de confrontaties met vijanden een stuk gedetailleerder worden weergegeven. Juist deze illustraties geven de game een extra onheilspellende sfeer. De stijl is duidelijk geïnspireerd door het horror manga-genre, dat wordt gekenmerkt door donkere schaduwen en dikke, zwarte lijnen. Daarnaast zijn de portretten van de stadsbewoners niet schattig, zoals je bij gewone manga zou verwachten. Er hangt juist een hopeloze sfeer om de personages heen, die je een gevoel van onoverwinnelijke wanhoop geeft. De pixelstijl sluit hier goed bij aan. Waar farming sims over het algemeen worden gekenmerkt door felle, primaire kleuren, is het kleurgebruik ook hier vrij donker en over het algemeen onverzadigd.

De wereld is niet volgepropt met enge huizen, planten en personen (alhoewel er daar genoeg van zijn). Het zijn vaak juist kleine details die de wereld verontrustend maken: bloed aan de deur van een appartement, tentakels in iemands woonkamer of een alles opslokkende leegte. De gesprekken met de bewoners zitten vol absurdistische humor die je ongemakkelijk laat gniffelen, terwijl de vreemde verhaallijnen ervoor zorgen dat je door wilt blijven spelen. Het zijn juist deze dingen die het ontdekken van de wereld leuk maken. Wat of wie zit er achter de volgende deur? Is het een goed idee om hier nu al naar binnen te gaan, of moet ik liever wachten tot ik mijn uitrusting heb verbeterd?

De kleine details maken de game niet alleen verontrustend, maar ook ontzettend leuk. Eentje daarvan is dat je niet door de wereld sprint, maar als je buiten bent door de straten van het kleine stadje fietst. Sprinten in een top-down 2D-wereld door op Shift te drukken, vind ik qua besturing altijd wat lastig, maar in de instellingen kun je ervoor kiezen om het sprinten te toggelen, in plaats van Shift ingedrukt te moeten houden. Heb je eenmaal op Shift gedrukt, dan blijf je sprinten, ook als je van buurt verandert of bent gaan slapen.

Een ander detail waar ik erg blij mee was, is dat je niet een hele dag hoeft af te maken om de game op te slaan, zoals in bijna alle farming sims. De game kan nog steeds bij je bed worden opgeslagen, maar dit kan tijdens, aan het einde of aan het begin van de dag. Moet je opeens weg? Geen probleem: gewoon opslaan en afsluiten, zonder dat je een hele dag hebt verloren.

Verder liep ik tegen vrij weinig aan, behalve een minuscule bug: als je bepaalde voorwerpen onderzoekt, krijg je de tekst twee keer achter elkaar te zien. Hierdoor heb ik wel een paar keer dezelfde voorwerpen dubbel ontvangen, wat dus in mijn voordeel heeft gewerkt. Verder is het een beetje irritant om veel monologen twee keer weg te klikken, maar het is niets wat de ervaring van de game echt verpest.