Graveyard Keeper 2 review - Lekkere no-brainer

Toen Graveyard Keeper in 2018 voor het eerst verscheen, kon de game met recht een novum worden genoemd: een cozy management-RPG in de stijl van Stardew Valley, maar dan met een morbide twist. Acht jaar later hebben we veel games voorbij zien komen die een vergelijkbare formule hanteren en waarvan er veel geïnspireerd lijken te zijn door de duistere, maar ook komische game. De game en (in mindere mate) zijn DLC's werden door velen geprezen, maar ook flink bekritiseerd. Heeft ontwikkelaar Lazy Bear Games naar deze feedback geluisterd bij het maken van Graveyard Keeper 2? Je leest er alles over in deze review.

Welkome reanimatie

Voor de paar verloren zielen die Graveyard Keeper niet kennen: de Keeper was een doodgewone man in het hier en nu. Door een dodelijk ongeluk komt hij in een middeleeuws dorp terecht, waar hij de taak van begraafplaatsbeheerder op zich neemt. Maar hoe verdien je geld? Het verbouwen van gewassen levert maar zoveel op. De doden daarentegen zijn gezegend met malse filets en stevige sukadelappen, die ze toch niet gaan missen. Best een puike manier om wat extra inkomen te genereren.

Graveyard Keeper 2 bouwt gedeeltelijk voort op dit verhaal: je begint in een dungeon; geketend aan de muur. Je zou denken dat je dezelfde Keeper bent als in het eerste deel. Al snel kom je erachter dat je inderdaad dezelfde man bent die het dodelijke ongeluk heeft meegemaakt, maar niet dezelfde Keeper als in het eerste deel. Je bent namelijk in twee personen opgesplitst en door de acties van je andere helft is het land overspoeld met ondoden.

Juist in deze overspoeling van zombies ligt het grootste verschil met deel één; dit verhaalelement voegt namelijk gevechten en automatisering toe. Om verschillende delen van de map terug te veroveren, moet je ondoden verslaan. Hiervoor kun je huurlingen inhuren of later in de game zombies uitrusten en besturen. De gevechten werken ongeveer zoals de gamemodus Capture the Flag: je begint een gevecht en moet verschillende vlaggen in het gebied veroveren, zonder dat de zombies jou en je groep overspoelen of afmaken. Om tijdens de gevechten een voordeel te hebben, kun je in je basis uitrusting craften, helingsdrankjes brouwen of barricades bouwen. Als beloning krijg je onder andere sleutels, die je kunt gebruiken om looters naar zombiegebieden te sturen om zeldzame materialen en benodigdheden voor je te plunderen.

The Grinding Dead

Een groot minpunt dat door velen werd benoemd, was dat deel één met name uit heel veel grinden bestond. Hiervoor is het zombieautomatiseringselement bedacht. Geen zin in tuinieren, graven of mijnen? Gebruik een zombie om dit voor je te doen. Het probleem? Om zover te komen, moet je behoorlijk wat grinden. Ik ben nooit iemand geweest die grinden vervelend vindt. Integendeel: ik vind het vaak rustgevend. Toch werd het mij na ongeveer 25 in-game-uren in deel één te veel en ben ik naar een andere game gemigreerd. Wat mij vooral stoorde? Het urenlange, slome gewandel zonder snelreispunten. Ik was hierin niet de enige en de ontwikkelaar heeft in Graveyard Keeper 2 duidelijke veranderingen aangebracht. De Keeper loopt een stuk sneller en snelreispunten kunnen stuk voor stuk worden ontgrendeld.

Ben jij iemand die niet van grinden houdt? Dan is ook Graveyard Keeper 2 niets voor jou. Hoewel er wel degelijk naar spelers is geluisterd en kleine frustraties eruit zijn gehaald, staat de grind nog steeds centraal in de gameplay. Heb je eindelijk ontdekt hoe je grondstoffen verwerkt voor een quest? Dan moet je voor de volgende quest alweer twee of drie stappen verder zijn. Daarnaast is er voor veel dingen weinig tot geen uitleg en is het echt aan jou om het uit te vogelen. Wat de ene keer snel en de andere keer toch wat stroperig gaat.

Bij het voltooien van sommige quests krijg je bijvoorbeeld kleding, waar je op kunt klikken en die vervolgens verdwijnt. Ik ben er nog steeds niet achter wat dit precies doet. Bepaalde voordelen lijkt het niet te hebben en waar ik van outfit kan veranderen, zie ik ook nergens. Ligt het aan mij? Mogelijk. Kom ik er later in de game nog achter? Ook mogelijk. Welke van de twee het is, moet ik maar zien uit te pluizen. Het voordeel? Er is zoveel te doen dat je met iets anders gaat beginnen en de struikelblokken vergeet tot je per ongeluk tegen een oplossing aanloopt.

Op het moment van schrijven heb ik 15 uur in de game zitten, en dat binnen twee dagen spelen. Hoewel ik al veel heb ontgrendeld, ben ik er nog lang, maar dan ook echt lang, niet. Een van de grootste aspecten in de game is natuurlijk de automatisering. In de Breaking Dead DLC werd dit element al geïntroduceerd, maar in deel twee is het voor het eerst een kern van de basisgame. Hiervoor heb je “reanimation juice” nodig, die je pas kunt ontgrendelen als je genoeg reputatie bij een bepaalde NPC hebt opgebouwd. Daarvoor moet je redelijk wat quests doen, waarvoor je verwerkte grondstoffen nodig hebt. Je moet behoorlijk ploeteren om dit überhaupt voor elkaar te krijgen. Twee van de sapjes heb ik inmiddels ergens anders gevonden, maar hierdoor kan ik dus ook maar twee zombies reanimeren. Van echte automatisering is na flink wat uren spelen dus nog geen sprake.

Zelfs na de grinderige frustraties blijf ik zin hebben om de game weer op te starten. Ik gok wel dat ik, net als in het eerste deel, na 30 uur spelen toch genoeg heb gezwoegd en doorga naar een andere game. Desalniettemin levert de game best wat speelplezier op, dat het voor de prijs zeker waard maakt.

Duitse nonnen en pratende schedels

De droge en absurde humor van Graveyard Keeper maakte de game voor velen tot een favoriet in het genre. Dit ontbreekt ook zeker niet in het tweede deel. Een welkome toevoeging is dat alle dialogen zijn ingesproken door stemacteurs en -actrices. Het acteerwerk versterkt de humor en de karakters van de personages. Zo heb je bijvoorbeeld een strenge non met een onuitstaanbaar schelle stem, die daarbovenop ook nog eens met een Duits accent spreekt (als mede-Duits-accent-hebber heb ik vaak van mensen begrepen dat dit dingen alleen maar grappiger maakt).

Ook een sprekende schedel is weer van de partij. In deel één was dit Gerry, maar in dit vervolgdeel kwaakt Larry in je oren. Dat deze twee familie van elkaar zijn, zou zomaar kunnen. Het feit dat de schedel dankzij het stemacteerwerk écht praat, voegt extra sfeer toe aan de game. Natuurlijk helpt hij je met allerlei quests. In het bos zitten bijvoorbeeld twee boeven die helaas geen dynamiet met je willen delen. Ook van de partij is Robert, het skelet van de inmiddels overleden leider, die tegenwoordig niet meer zo spraakzaam is (zoals dat bij de meeste skeletten het geval is).

Larry besluit je een handje te helpen door zich voor te doen als de schedel van Robert. Hij maakt de boeven duidelijk dat het van uiterst belang is dat ze al hun dynamiet aan de Keeper geven. Zo geschiedde. Helaas is Larry vergeten te vermelden dat de Keeper ook nog een brug moet oversteken. De boeven hebben Robert inmiddels het water in gegooid om zijn laatste wens te vervullen, dus moet je op zoek naar een andere oplossing. Tussen bizarre verhaallijnen zoals deze en droge dialogen kom je bovendien nog wat Easter Eggs tegen. Goed opletten is dus de moeite waard, want wie een brug moet oversteken, kan natuurlijk maar één referentie verwachten: Monty Python.