Well Dweller review - Een sterk en simpel Metroidvania-sprookje

Spelers die houden van Metroidvania's horen te weten wie Kyle Thompson is. Deze onafhankelijke dev is samen met zijn broer Eric Thompson verantwoordelijk geweest voor een aantal van de meest geliefde indie-projecten van de afgelopen vijf jaar binnen het Metroidvania-genre. Het recept dat wordt gehanteerd: unieke settingen en gameplay-mechanics, maar houd het altijd simpel, stupid. Van het top-down hiernamaals avontuur als conciërge in Crypt Custodian tot het doe-het-lekker-zelf leveldesign in SHEEPO; Thompson weet altijd een prikkelend idee niet alleen goed over te brengen, maar ook sterk tot stand te brengen. Well Dweller is de volgende entree in het portfolio van de eenmansontwikkelaar. Weet dit duistere sprookje dezelfde reputatie op te bouwen als Thompson's vorige games? Sla met mij de volgende bladzijde in deze review open, dan kunnen we beginnen.

GRIMM-ige Metroidvania

Juist, laten we dit sprookjesboek samen openslaan en beginnen bij hoofdstuk één. In Well Dweller speel je als Glimmer; het oudste vogeltje in een nest van vijf kuikens. Hij leeft een bescheiden bestaan in de veilige put samen met zijn moeder en diens kroost. Ze moeten wel; het land wordt namelijk geteisterd door een kwaadaardige koningin die een obsessie heeft met gevogelte en andere kleine wezentjes. Niet omdat ze een natuurliefhebber is, maar omdat ze het leuk vindt deze beestjes uit elkaar te trekken en van de overblijfselen sieraden te maken. Maar ja, eeuwig in de put zitten, dat is ook zo wat. Glimmer gaat erop uit om besjes te zoeken, maar dit loopt al snel helemaal uit de klauwen. De moeder, broertjes en zusjes van onze jonge held worden ontvoerd door de jager. Wat gaat er met hen gebeuren en hoe nu verder? Er zit maar één ding op: deze griezelige, doch wonderbaarlijke wereld verkennen in de hoop dat dit verhaal over familie, vriendschap, bravoure en zelfontplooiing een happy ending kent.

Griezelig, maar wonderbaarlijk en met vlagen stiekem best knus. Thompson heeft goed in de gaten wat je kan verstaan onder een sprookjesachtige sfeer. En dan doel ik niet op die peuterfilms van Walt Disney, maar meer de originele penstreken van de gebroeders Grimm. Je gaat bepaalde beelden in Well Dweller treffen, die rillingen over je ruggengraat laten lopen en voor de spelers die normaliter geen horrorgames in hun dieet gewend zijn, kan het soms even slikken zijn. Walgelijke monsters, rottende kadavers, onheilspellende spookhuizen; Well Dweller is niet voor de speler die snel het hazenpad kiest. Daarentegen zet het wel iets tegenover die angstaanjagende scenario's: een groot hart met aandoenlijke bosbewoners die het beste proberen te maken van een moeilijk leven. Thompson weet precies wanneer hij even de rem erop moet gooien en de speler een moment van vrede moet bieden. Er is zelf ruimte voor een effectief grolletje hier en daar.

De algemene presentatie van Well Dweller versterkt dat sprookjesachtige gevoel in meervoud. De visuals zijn knus, levendig en zitten vol met detailwerk. Of je nou de stokoude riolen doorloopt of een ommetje maakt door het bos waar een eeuwige herfst zich afspeelt, elke omgeving heeft een distinctieve identiteit en je weet meteen waar je bent zonder dat iemand je dat hoeft uit te leggen. De soundtrack van Eric Thompson is ook vrij briljant. Het gebruikt onorthodoxe instrumenten om zo een magisch en wereldvreemd gevoel over te brengen. Soms droom je weg, soms overvalt een gevoel van diep geworteld verdriet je en soms worden zelfs de technobeats uit de kast gehaald om even de tent op z'n kop te zetten. Well Dweller audiovisueel wonderschoon noemen, is geen overdreven statement. Het enige dat ietwat goedkoop overkomt ,is het animatiewerk. Ik snap dat het de simpliciteit en stijl van een sprookjesboek probeert na te bootsen, maar af en toe gaat het daar nét een tandje te ver in, waardoor het niet zo vloeiend overkomt.

Het sprookjesbos uitkammen

Het doel in Well Dweller is vanaf moment één duidelijk: vind je familie en red ze uit de hebberige handen van de royale tiran. Met dit in je achterhoofd draaf je door de wereld heen, maar iets wat Thompson solide weet te doen, is de nieuwsgierigheid van de speler prikkelen bij elke afslag die je neemt. Vaak zijn er meerdere wegen mogelijk en ondanks het feit dat je meermaals een harde barrière tegenkomt, aangezien je de benodigde vaardigheden niet per direct onder de knie hebt, vind je altijd wel iets wat de moeite waard is. Een NPC in nood, een zeldzaam upgrademateriaal, een vredige omgeving waar opeens een eindbaas in opduikt: geen enkele keer heb ik mij verveeld met wat er op mij te wachten stond in Well Dweller.

Het helpt dat Glimmer prima in staat is zijn vleugels uit te slaan. Zoals je wellicht gezien hebt in de trailer, staat en valt de game met een aantal centrale gameplay-mechanics. Om een relevant voorbeeld te geven: Glimmer gaat z'n nest niet uit zonder zijn lucifer. Voor ons is dit stukje hout niets minder dan een traditionele tool om een vuurtje te stoken; in Well Dweller vormt het de basis van je platforming-skills. Je ramt namelijk dit zwavelstokje in de muur en gebruikt het daarna als springplank. Dit geeft de platforming naast het gebruikelijke springen, zweven, klimmen, enzovoorts, een extra dimensie. Zeker in combinatie met het sterke leveldesign, het fijne tempo en de manier hoe je met regelmaat wel een cruciaal progressie-item op de kop tikt, voelt het simpelweg erg fijn om je door Well Dweller heen te bewegen.

Wel moet ik bekennen dat bij een groot deel van de scenario's en gameplay-mechanics die ik heb gezien in Well Dweller, het idee had dat ik deze onderdelen al elders had gezien. Ik maak mij daar verder ook geen illusies erover en ik til er niet al te zwaar aan, want 'Metroidvania' is een vrij doorontwikkeld genre. Het is lastig om innovatie te bieden in dit type game, maar soms kom je dingen tegen, waarvan de implementatie bijna 1-op-1 lijkt. Zeker voor gevorderde Metroidvania-spelers kunnen dit 'oh ja, dit ken ik al' momentjes zijn.

Lucifer in levende lijve

Het vuurstokje van Glimmer is overigens niet alleen een platforming-tool. In deze grauwe, vaak regenachtige wereld gebruikt deze kauw vlammen om zijn tegenstanders weg te branden. Aan de hand van de lucifer en iets wat alleen maar beschreven kan worden als een molotovcocktail bescherm je jezelf tegen de wandelende nachtmerries die dit land onveilig maken. Ook hier geldt weer de eeuwige regel van Thompson: simpel en kundig. Je mêlee-aanvallen evolueren zich nooit naast de reguliere moveset, je maakt gebruik van een dodge-slide met een gulle donatie aan i-frames, je gooit hier en daar een bommetje...en dat is het wel ongeveer. Well Dweller behoudt de focus en weet er wel voor te zorgen dat de simpele opties die je hebt goed aanvoelen. De impact van de lucifer is altijd voelbaar, de slide is heerlijk om mee te ontwijken en de extra power van de molotovcocktail kan je uit de brand helpen; en je opponenten erin.

Wat Well Dweller wel biedt ter verrijking, is een trinket-systeem. Ik zei toch dat sommige systemen 1-op-1 zijn overgenomen? Nou, Team Cherry moet even wegkijken, want de eerste gedachte die door mijn hoofd schoot was 'ah, zoals in Hollow Knight'. Afijn, dit is natuurlijk een breder systeem dat in veel meer games voorkomt, maar Well Dweller hanteert eigenlijk exact dezelfde regels. Je hebt in het begin gelimiteerde ruimte en elke trinket kost een paar punten om in te zetten. Je hebt tijdens de start van de game natuurlijk weinig te spenderen, maar dit verandert vrij vlug. Binnen de eerste uren van mijn playthrough had ik de schade die mijn lucifer kon aanrichtten verveelvoudigd en ik had daarnaast mijn persoonlijke economie ook een flinke boost gegeven door daar eerst in te investeren. Het resultaat in de end-game? Ik was een maniak met tien van die charms aan mijn groen regenjasje; van een piepjong raafje naar de vogel Roc binnen no-time.

Een goed geoliede moordmachine zijn, komt met een prijskaartje. Well Dweller is nooit moeilijk te noemen, maar ook later in de game wanneer de uitdaging net wat hoger moet komen te liggen, voelden de meeste encounters volledig triviaal. Je krijgt zoveel upgrademogelijkheden, dat je eigenlijk zonder enige moeite door de rest van de game waggelt. En dat is jammer, want het haalt een deel van de spanning uit de game. Dit is een zeldzaam gevalletje te noemen binnen gamedesign in Metroidvania's. Thompson biedt misschien net wat te veel tools aan de speler, waardoor het de kern-gameplay gaat ondermijnen. Ja, wanneer je build eenmaal op orde is, vlieg je als een speer door de baasgevechten heen, maar ook de mogelijkheid om overal op de map naartoe te teleporteren, spotgoedkope hints voor het vinden van specifieke items en de overvloed aan checkpoints maken Well Dweller simpelweg té makkelijk.