De Rondvraag: Wat is jouw guilty pleasure game?

Je kent het gevoel vast wel. Je speelt een game en terwijl de uren voorbij vliegen, merk je op dat deze titel nogal wat ongemakkelijkheden kent. De gameplay is niet perfect, het verhaal slaat nergens op en de thema's zijn niet per se geschikt om in het openbaar over te spreken. En toch heeft het iets. Met bijna een gevoel van schaamte start je deze game zo nu en dan op. Het is een guilty pleasure pur sang. Onze redactieleden delen een aantal van hun favorieten in de Rondvraag!

Claudia speelt stiekem huisje, boompje, beestje in The Sims 3

Ik weet niet precies waarom, maar ongeveer één keer per jaar voel ik een onbedwingbare drang om The Sims 3 op te starten. Ja, deel 3, niet 4. Het is een soort terugkerende verslaving waarbij ik ineens de behoefte krijg om huizen te bouwen en willekeurige families te verzinnen met de meest bizarre achtergrondverhalen. Neem bijvoorbeeld Norbert de Smeulpaap: een zwaarlijvige man van middelbare leeftijd die niet werkt en leeft van het geld van zijn succesvolle, knappe vriendin.

Ondertussen heeft Norbert stiekem een affaire met zijn homoseksuele buurman, Wilgert Plakkersma. Wanneer zijn vriendin daarachter komt, laat ik haar compleet doordraaien en bouw ik een kelder waarin ze Norbert en Wilgert opsluit. Waarom ik dit doe? Geen idee. Waarom ik het leuk vind? Nog minder. Maar één keer per jaar is dit ongeveer twee weken lang mijn volledige obsessie. Misschien moet ik me inderdaad maar alvast aanmelden voor therapie.

Wim zijn blaas is rijkelijk gevuld in Postal 2

Ook al ben je volgens de wet volwassen, dan nog is het af en toe heerlijk om gewoon lekker puberaal te doen. Gehuld in controverse blijft de Postal-franchise vandaag de dag relevant. Veel liefhebbers van deze games zullen het echter met mij eens zijn: iets beters dan Postal 2 heeft Running With Scissors tot op heden niet weten te maken. Dat maakt Postal 2 niet tot een fantastische game, maar wel een unieke game die geen gelijke kent.

Eigenlijk had ik Postal 2 vorige week ook wel kunnen benoemen in de rondvraag, maar ik vind de titel beter onder een guilty pleasure vallen. Het is en blijft ook een verdomd smakeloze game. Terroristen, een kat gebruiken als silencer op jouw geweren en over alles en iedereen heen pissen. Wie verzint dit? De charme zit hem er in dat je de campaign in principe helemaal zonder geweld kan uitspelen, maar de inwoners van Paradise geven je wel een reden om “postal” te gaan. Op een LAN-party weet Postal 2 het ook altijd goed te doen. Teabaggen in een shooter is grappig, maar over iemand heen kunnen pissen geeft nog nét dat beetje extra.

Simon trekt ten strijde in de console war van Hyperdimension Neptunia

Ik zal even een beetje valsspelen en niet één specifieke game kiezen, maar een franchise in z’n geheel. Ik heb het over Hyperdimension Neptunia van Compile Heart en Idea Factory. Als je iets kent van low-budget JRPG’s, dan doen die namen waarschijnlijk al wel een belletje rinkelen. Ze hebben inmiddels al veel fijne titels op hun cv staan (Death end re;Quest, Dragon Star Varnir en Fairy Fencer F zijn enkele voorbeelden), maar hun meest bekende reeks is ongetwijfeld Hyperdimension Neptunia en de talloze spin-offs.

De Neptunia-games zijn een grote parodie op de ‘console war’ en de algemene gamewereld. Deze games spelen zich af in Gamindustri – ja, dat is echt de naam van de wereld - en de verschillende personages staan allemaal symbool voor één of andere console die met elkaar de confrontatie aangaan. Jazeker, de PlayStation, Xbox, Wii en meer zijn hier plots schattige anime meisjes, die samen de wereld moeten redden (en soms ook met elkaar de confrontatie aangaan). Het plot houdt geen steek, de gameplay wordt soms wat eentonig en de omgevingen missen wel wat variatie… maar tegelijk ademen deze games sfeer uit én ze zijn hilarisch. Het zijn leuke games om te spelen, zolang je er niet te veel bij nadenkt.

Frietrick kent geen schaamte en nomineert Leisure Suit Larry: Love For Sail

Vroeger - toen deze ouwe lul amper drie haren op z'n... borst had, ging ik regelmatig om met louche typetjes. Van die figuren waar je direct van wist dat het foute boel was. Maar een van die foute figuren spande de kroon. Al dildo's zoekend vrat hij de meest domme dingen uit en als het aan hem lag stak hij overal zijn... neus in. Ik heb het over Larry. Heh-heh. Larry Laffer.

Mijn eerste ontmoeting met deze rare snuiter stamt uit 1996, toen Sierra Games mijn puberteit officieel vorm gaf door Leisure Suit Larry: Love For Sail voor te schotelen. Het was toen dat mijn "dubbelzinnige grappen"-cherry werd gepopt en ik voor de rest van mijn leven zou worden gekenmerkt door allerhande innuendo. Met andere woorden, ik kan er ook niks aan doen. I blame Sierra Games.

Hannah date liever duiven dan eindeloos op Tinder te swipen

Oké, het is geen specifieke game, maar een genre van games dat ik toch leuker vind dan ik zou willen. Het gaat namelijk om otome-games. Ja, die games waarin je met nét iets te knappe animemannen probeert te daten. Deze games zijn specifiek gericht op heterovrouwen (schuldig) en de interacties zijn toch een stuk romantischer dan Tinder en co. In tegenstelling tot dating visual novels die voor een mannelijk publiek zijn gemaakt, zijn de meeste otome-games SFW en draait het er vooral om de juiste keuzes te maken, zodat je een goed einde bereikt met je favoriete personage. Een voorbeeld is Hatoful Boyfriend, waarin spelers de keuze hebben uit verschillende duiven om te daten. Hoewel het concept in eerste instantie gimmicky lijkt, biedt de game een verrassend diepgaande verhaallijn en interessante personages.

Sinds mijn jeugd zijn romantische games, boeken en films mijn guilty pleasure. De meeste zijn niet per se goed, maar gewoon media waarbij ik niet hoef na te denken en me volledig kan verliezen in scenario’s die nooit echt zouden gebeuren. Ik denk dat dit ook is wat mij aantrekt aan games in het algemeen: het volledig opgaan in verhaallijnen en je alledaagse leven even vergeten. A better lovestory than Twilight? Voor mij niet nodig.

Jolien creëert chaos in De Sims 2

Mijn ultieme guilty pleasure zijn simulatiegames. Denk aan Stardew Valley, Animal Crossing en recentelijk Pokopia. Toch is er één serie die daar met kop en schouders bovenuit steekt: De Sims.Hoewel het makkelijk is om voor De Sims 4 te kiezen, wil ik juist mijn favoriet in de spotlight zetten: De Sims 2.

Na al die jaren blijf ik ernaar terugkeren. Voor mij is dit nog steeds het beste deel in de franchise. Het bouwt voort op de basis van het origineel en voegt daar veel meer diepgang aan toe. Families hebben uitgebreide backstories en onderlinge relaties die uitnodigen om mee te experimenteren. En laat dat nou precies zijn wat ik het liefste doe. Niets is leuker dan het leven van Don Lothario compleet overhoop gooien door zijn affaires te laten escaleren en hem op heterdaad te betrappen. De Sims 2 is voor mij dé plek om mijn, soms ietwat chaotische, verhalen tot leven te brengen.

Joey probeert te stunten in Trials Rising

Mijn guilty pleasure-game is Trials Rising. Jarenlang heb ik me vermaakt met Trials Fusion, vervolgens kwam Trials Rising uit en heb ik daar ook weer honderden uren in gestoken. Hoewel de game niet door iedereen goed werd ontvangen, geniet ik er tot op de dag van vandaag nog steeds van. Het is altijd een van mijn favoriete series geweest, waar ik telkens weer naar terugkeer. Ik hou ervan om mijzelf uit te dagen en mijn grenzen op te zoeken, dus de moeilijkste tracks kon ik dan ook zonder moeite honderden keren achter elkaar blijven proberen. Het vervelende van Trials Rising is wel dat je eerst alle beginnerstracks moet doorlopen voordat je echt de uitdaging kunt opzoeken. Dat kost flink wat tijd, zeker als je al bekend bent met de game en eigenlijk meteen aan de slag wil met het echte werk. Het is dus even doorbijten aan het begin, maar uiteindelijk gaat er een wereld voor je open.

Wanneer ik mij verveel of simpelweg niet weet welke game ik moet spelen, keer ik altijd terug naar Trials Rising. De game staat standaard op mijn PlayStation en pc geïnstalleerd, zelfs als ik hem een aantal maanden niet heb aangeraakt, zie je deze titel er altijd nog tussen staan. De Trials-games brengen een rustgevend gevoel, hoe gek dat ook klinkt voor een van de moeilijkste games die je kunt vinden. Gewoon lekker je gedachten op nul en als water door de tracks flowen. De Trials-games bieden honderden uren aan plezier dankzij Track Central. Hier kunnen spelers hun eigen tracks uploaden waardoor je nooit content tekort komt. Dus als je mij deze game weer ziet opstarten, kun je er gerust van uitgaan dat ik eerst urenlang naar mijn library heb zitten staren... zonder resultaat.

Wat is jouw guilty pleasure game? Laat het vooral even weten in de comments!