Preview: DOOM: The Dark Ages | Revelations - Een liefdesbrief met twee kanten

Er zijn een aantal FPS-series waar ik een vurige passie voor heb, maar DOOM mag zich scharen onder het exclusieve clubje bovenaan de lijst. De klassiekers DOOM en DOOM II zijn nog steeds geweldig om anno 2026 te ervaren en de impact van deze titels is simpelweg niet te ontkennen. De experimentele games uit de reeks, zoals DOOM 3 en DOOM 64, ontvangen steeds meer liefde en de moderne blockbusters DOOM (2016) en DOOM Eternal behoren tot mijn favoriete first-person shooters ooit. En dan hebben we DOOM: The Dark Ages. Zoals je in mijn review hebt kunnen lezen: duivels goed, maar geen evenaring. De centrale kwestie van dit artikel is dan ook vrij eenvoudig. Kan de Revelations-DLC de game naar hetzelfde niveau tillen als diens voorgangers? Ik heb alvast mogen spieken en in deze DOOM: The Dark Ages | Revelations preview lees je mijn eerste gedachtes.

Demonen slachten als een speer

DOOM: The Dark Ages | Revelations start met een kleine reset. De Slayer wordt finaal platgestampt door een grote demon en daarna wordt de beste man verbannen naar het vagevuur. Ziet dit als een persoonlijke gevangenis en een van de zeldzame manieren om de Slayer daadwerkelijk vast te houden op één plek. Met zijn pantser en schild verwoest moet de FPS-legende wederom aan de slag om zijn kracht opnieuw op te bouwen.

De Chain Spear komt hier aan te pas en dit lijkt een van de meest fascinerende toevoegingen aan de game te worden. We hebben natuurlijk vaker van id Software gehoord dat ze per game een unieke stijl willen hanteren. In DOOM Eternal was je een straaljager, in DOOM: The Dark Ages een wandelende tank. De Chain Spear lijkt de nodige snelheid naar de game te brengen zonder afgunst te doen aan de originele visie. Tenminste, dat is het idee.

Middels een upgradesysteem kan je namelijk van de Chain Spear een soort Zwitsers zakmes maken en niet alleen maar om de monsters uit de hel open te snijden. Nee, met dit wapen kan je wederom de groene projectielen pareren, maar ook specifieke soorten schilden vernietigen, extra schade aanrichten door het naar een vijand te werpen én (misschien wel mijn favoriete toevoeging) het gebruiken als een trekhaak, waarmee je je eigen mobiliteit enorm versterkt. Mocht je met veel liefde terugdenken aan DOOM Eternal's Super Shotgun 'Meat Hook': dan is de Chain Spear een wens die uitkomt.

When hell freezes over

De (moderne) DOOM-games houden een specifiek design-DNA aan wanneer het gaat om de invulling van de content. Je hebt natuurlijk het verhaal dat, laten we eerlijk blijven, niet altijd aanslaat, terwijl de combat zonder meer het hoogtepunt vormt. Daarnaast heb je echter nog exploratie; het uitpluizen van de map en het ontrafelen van de puzzels. Hier lijkt DOOM: The Dark Ages | Revelations ook stappen in te willen maken door niet alleen imposante omgevingen aan te bieden, maar ook ze vol te zetten met optionele content.

Ik ga niet verklappen wat de uitbreiding precies in huis heeft, maar weet dat er zowel reguliere als endgame-content in deze DLC schuilt. Als je bekend bent met de basegame van DOOM: The Dark Ages, dan weet je dat er grotere levels aanwezig waren, waarin spelers meer vrijheid kregen om de map te verkennen en zelf mochten bepalen welke richting ze eerst opgingen. Revelations doet hier een schepje bovenop met nog grotere speelterreinen, moeilijkere puzzels en bijna Metroidvania-achtige elementen, zodat het backtracken tot meer beloningen moet leiden.

Deze evolutie valt en staat met meerdere elementen. Uiteraard moet het de moeite waard zijn om terug te keren naar bezochte locaties om daar vervolgens sterkere demonen te slachten. Daar maak ik mij niet zo druk om. Over het algemeen weet id Software altijd wel de spelers te prikkelen met extra items, upgrades en andere randzaken. Waar ik mij wel iets meer zorgen om maak, is de pacing van de gehele bedoeling. DOOM-games zijn op hun best wanneer je als een trein door de levels gaat en alles te pletter slaat wat je tegenkomt. Kleine pauze om bij te komen en daarna weer gaan met die banaan. De grotere ruimtes bieden vrijheid, maar hopelijk gaat dat niet ten koste van hetgeen wat DOOM zo duivels goed maakt.

Voorlopig oordeel van Bram Noteboom

Nadat de digitale previewsessie ten einde kwam, overviel mij een gevoel van zowel nostalgie, maar ook nervositeit. Het kan liggen aan de staat van de industrie en het feit dat ik bang ben voor elke studio onder de Microsoft-vleugel, maar de manier hoe DOOM: The Dark Ages | Revelations gepresenteerd werd en hoe het invloed tapt uit alle voorgaande delen uit de DOOM-serie: het voelt als een afscheid. Alsof het zomaar zou kunnen dat we deze serie hierna voorlopig even niet meer zien. Met een dijk van een uitbreiding afsluiten, die veel content in huis heeft en betekenisvolle revelaties belooft met betrekking tot het verhaal, is natuurlijk zeker niet de slechtste manier om gedag te zeggen. En of dit gevoel klopt, is natuurlijk nog maar de vraag. Een ding is in ieder geval zeker: zodra DOOM: The Dark Ages | Revelations te spelen is, kan je rekenen op mijn aanwezigheid. Rip and tear, one more time!