Dark Scrolls review - Scroll maar verder

Nee, je leest het goed. Het is geen typo in de titel. We hebben het vandaag daadwerkelijk over Dark Scrolls en niet de soulslike-hit uit 2011, al had ik liever daar een replay aan gespendeerd. Ja, laten we meteen eerlijk zijn: Dark Scrolls van uitgever Devolver Digital en ontwikkelaar doinksoft wist mij niet te bekoren. En na meerdere runs doorlopen te hebben, valt dat zowel zwaar als verrassend. Ik sta namelijk vierkant achter de pitch. Dark Scrolls is een autoscrollende actie-platformer met roguelite-elementen en een duistere doch aandoenlijke fantasiesfeer. Op papier had dit een aangename bonfire moeten zijn; ideaal om eventjes tot rust te komen dankzij strakke, vermakelijke gameplay, maar na m'n fikken talloze keren te hebben verbrand, open ik nu zelf het vuur.

Right swipe, looking nice

Oké, dat was een tandje dramatisch, maar de tekst liep lekker, dus we rollen ermee. En geen nood: Dark Scrolls is geen regelrecht slechte game. Het is een titel met twee kanten en deze recensie gaat dan ook vooral dienen als een tweesnijdend zwaard. Laten we gewoon heerlijk positief aftrappen en doen alsof onze neus bloedt. Ben je bekend met doinksoft? Ik was zeker over ze te spreken toen ze met Gunbrella op de proppen kwamen en ook Dark Scrolls neemt bepaalde positieve aspecten over. Zo is er op audiovisueel-gebied niks aan de hand. Het bereikt misschien niet dezelfde hoogtepunten in pixel-art als bijvoorbeeld Mina The Hollower, de reden van het originele uitstel van Dark Scrolls, maar het ziet er verder keurig uit. Het heeft charmante designs, de retro-geïnspireerde audio weet goed te overtuigen en de soundtrack blijft lekker lang in je grijze massa doorspelen; ook als je de game hebt afgesloten.

Dark Scrolls is een game die vooral punten scoort op het gebied van opties. Je begint de game met drie speelbare personages: de dief Pigeon, de barbaar Grizz en de tovenaar Emerys. Alle drie deze figuren bieden compleet andere gameplay-stijlen, zowel qua mobiliteit als aanvalsmogelijkheden. Hier is Dark Scrolls op z'n sterkst: de gevarieerde line-up aan content in zowel de omgevingen die je doorloopt, de vijanden die je treft en de personages die je vrijspeelt. Tijdens je avonturen ontgrendel je steeds meer helden, zoals Biscuit de hond, Confit de chef en Quinn de fee; en dan hebben we het nog niet eens gehad over Nezumi, de saxofoon spelende rat.

Daar stoppen de opties niet. Dark Scrolls bevat zowel lokale als online multiplayer voor twee spelers. Altijd fijn om te zien dat spelers niet hoeven te kiezen tussen een van de twee, maar daarover straks meer. Er zijn gewoon veel manieren om het autoscrollende avontuur te ervaren op de manier die je wilt en met wie je wilt. En dat voor de prijs van, tromgeroffel, een tientje. Jazeker, voor deze schappelijke prijs kan je Dark Scrolls al binnenhalen. En misschien is dat het enige wat je hoeft te horen en ben je al onderweg naar de digitale winkel. Maar onthoud het volgende spreekwoord: goedkoop is duurkoop, beste lezer.

Ongezond scroll-gedrag

De oplettende lezer denkt misschien 'gaan we het nog over gameplay hebben'? Correct, dat gaan we nu doen. Zoals eerder genoemd bestaat Dark Scrolls uit enkele routes met specifieke levels. Elke keer dien je met het tempo van het autoscrollen mee te bewegen. Ergens op de helft van het level vecht je in een arena tegen een collectie aan mobs, een tikkeltje later bezoek je Bruce & Goose's Shoppe om upgrades te verschaffen en tot slot neem je het op tegen een eindbaas. Wederom in theorie: dikke prima, laten we beginnen. Maar dan ben je aan het spelen en merk je het volgende op: het steekt simpelweg niet heel strak in elkaar.

De gameplay voelt met vlagen gewichtloos en je bewegingen zijn bijzonder zweverig en onbevredigend. De responsiviteit voelt niet lekker en zeker in de drukkere levels, waarbij vijanden om de haverklap in je gezicht spawnen, hoop je net even wat scherper te werk te kunnen gaan. Nee, de kern van Dark Scrolls voelt helaas niet bepaald fijn. Andere elementen die de ervaring kunnen ophemelen, schieten helaas ook te kort. De roguelite-elementen zijn aanwezig, maar weten zelden een stempel te drukken. De effecten zijn verwaarloosbaar en je speelt op een armzalig tempo nieuwe content vrij, dus het is moeilijk om geïnvesteerd te blijven. Zeker wanneer de gameplay nooit weet te evolueren buiten de eerst genoemde pitch in het intro van deze review.

Maar de grootste klap in het gezicht zijn toch wel de bugs te noemen die Dark Scrolls rijk is. Ik kan mij de laatste keer niet heugen dat ik een 2D-platformer gespeeld hebt met zoveel prangende problemen in het programmeer-DNA. Je kan geen enkele run voltooien zonder tegen minimaal één glitch te lopen. Dit verschilt tussen kleinere ongemakkelijkheden, zoals de UI die niet alle informatie toont, de map die niet accuraat wordt ingeladen, achievements die niet ontgrendelen, enzovoorts, maar met vlagen zijn de bugs gamebreaking. Zo werd ik door een eindbaas letterlijk het bestaan uitgeslagen. Nee, ik had gewoon nog al m'n health, maar mijn tovenaar werd gereduceerd tot één pixel, totdat de game dacht 'hij zal wel dood zijn onderhand'.

Daarnaast had ik ook een aanvaring met een dikke piranha; als een laatste misgunst besloot die vis buiten de map te sterven, zodat ik kon fluiten naar alle loot die ik nodig had om verder te komen. En dat gebeurt overigens vaker dan je lief is; zowel jijzelf als de vijanden worden op de vaagste plekken buiten je bereik in de map gezet. En het allergrootste irritatiepunt: de online multiplayer heeft last van desync. Mijn co-op partner was in principe een andere game dan ik aan het spelen. Op geen enkel moment hadden we dezelfde gameplay-feedback. Combineer dit met de frustrerende controls en physics, want in co-op loop je elkaar gruwelijk in de weg, dan kan je niet anders dan de handdoek in de ring gooien.