Mina the Hollower review - Graaft zich een weg naar m'n hart

Er zijn games die hun retro-inspiratiebronnen trots tonen en er zijn games die echt begrijpen waarom die klassiekers vroeger zo goed werkten. Mina the Hollower hoort duidelijk bij die tweede groep. Wat begint als een retro actie-avontuur groeit al snel uit tot een uitgebreide en verrassend diepe reis vol geheimen, pittige gevechten, frisse dialogen en heerlijke exploratie en platforming. Yacht Club Games begrijpt perfect wat oude avonturengames speciaal maakte, maar weet ook wat moderne spelers tegenwoordig verwachten van een actie-avonturengame. Het resultaat is een uitgebreide liefdesbrief aan de games van weleer, die de plank nooit echt misslaat.

Graven door Tenebrous Isle

Mina the Hollower draait om Mina, een briljante uitvinder en zogenaamde Hollower, die afreist naar Tenebrous Isle nadat de Spark Generators die zij heeft ontworpen plotseling zijn uitgevallen. Het eiland bloeide ooit op dankzij Baron Lionel, een filantroop die Mina’s onderzoek financierde en zo de snelle ontwikkeling van zijn stad Ossex mogelijk maakte. Die welvaart stort echter in wanneer Thorne, de voormalige leider van Lionels bewaking, hem verraadt en samen met zijn shock troopers de generators vernietigt en het eiland in duister hult. Vanaf dat moment trekt Mina eropuit om uit te zoeken wat er precies is gebeurd, terwijl ze zich een weg vecht door monsters, vervloekte gebieden en vervallen locaties.

De setting is meteen één van de sterkste punten van de game. Mina the Hollower leunt zwaar op een gothic horror-sfeer met invloeden uit de achttiende eeuw, compleet met antropomorfe personages, duistere architectuur en grimmige omgevingen. Elk gebied voelt uniek aan, maar alles blijft tegelijk onderdeel van dezelfde wereld met een duidelijke onderliggende vibe. Ossex vormt het centrale hubgebied waar je voortdurend naar terugkeert. Hier vind je onder andere de Hollowers Guild, winkels voor upgrades en nieuwe wapens, maar ook heel veel geheimen om te ontdekken. De andere gebieden, zoals Nox’s Bayou, springen er stuk voor stuk allemaal uit door hun eigen mechanics en sfeer. Het giftige moeras met diep water en gevaarlijke vijanden voelt totaal anders aan dan de begraafplaatsachtige gebieden van Queensbury Crypt. Zelfs na vele uren blijft de game nieuwe ideeën introduceren.

Verkennen zonder kaart

Exploratie vormt echt het hart van Mina the Hollower. Er is altijd wel iets dat je aandacht trekt. Misschien zie je een schatkist waar je nog niet direct bij kunt, een verdacht muurtje of een pad dat duidelijk ergens heen leidt. De game beloont nieuwsgierigheid constant. Er is dan ook geen plattegrond van de gebieden beschikbaar, maar de gebieden zijn allemaal zodanig vormgegeven dat je eigenlijk altijd wel ziet waar je naartoe kunt gaan. Mocht je even niet weten waar je heen moet, dan kun je meestal gewoon een richting kiezen en iets nieuws ontdekken. Die flow werkt verrassend goed doordat de wereld slim in elkaar zit zonder verwarrend te worden. Af en toe had ik wel het gevoel dat de game een klein duwtje in de juiste richting had mogen geven, maar eerlijk gezegd kwam dat ook deels doordat ik extreem ongeduldig ben en soms iets te snel door dialogen heen klikte. Echt frustrerend werd het gelukkig nooit, want je kunt altijd met NPC's praten of bordjes lezen om te kijken hoe je je avontuur kunt vervolgen.

Het aantal geheimen en unlockables is daarnaast ook indrukwekkend. Regelmatig zie je een kist of verborgen doorgang waarvan je nog geen idee hebt hoe je erbij moet komen. Uren later vind je dan een nieuwe trinket of sluiproute waardoor ineens het kwartje valt. Teruggaan naar een oud gebied om eindelijk dat ene geheim te ontdekken en dat schatkistje te openen voelt enorm belonend. Vooral completionisten en achievement hunters kunnen hier tientallen uren in verliezen. Daarnaast zit de game vol easter eggs, minigames en grappige kleine momenten die de donkere sfeer op een natuurlijke manier doorbreken. Juist die combinatie van horror, humor en mysterie geeft de wereld ontzettend veel karakter.

Strakke combat en hippe bosses

Gameplay voelt vanaf het eerste moment strak en responsief aan. Mina bestuurt heerlijk soepel en dat merk je vooral tijdens platformsecties en de moeilijkere eindbaasgevechten. Timing speelt een grote rol, zeker later in de game wanneer vijanden agressiever worden en de omgevingen preciezer platformwerk vragen. Ik ben zelf behoorlijk slecht in platforming, maar geen enkele mislukte sprong voelde alsof de game de schuldige was. Het lag echt 100 procent van de tijd aan mijn eigen onkunde. Dat zegt wel veel over hoe goed de besturing in elkaar zit. Ik ben altijd de eerste persoon die loopt te bitchen over slechte controls als het om platforming gaat, maar dat heb ik deze keer niet kunnen doen.

De absolute blikvanger is de hollowing-mechanic, waarmee Mina zichzelf even onder de grond kan begraven en ondergronds rond kan bewegen. Dat systeem verandert compleet hoe movement en combat werken. Hollowing fungeert zowel als dodge als exploratie-optie, waardoor je op slimme manieren schade kunt ontwijken of verborgen gebieden bereikt. Het geeft gevechten een uniek ritme omdat je constant beslist of je wilt aanvallen, repositioneren, uit de weg springen of juist even ondergronds duikt. Alleen die mechanic al zorgt ervoor dat Mina the Hollower zich onderscheidt van andere retro actie-games. De movement voelt snel en soepel en veel encounters zijn duidelijk ontworpen rondom slim gebruik van deze mechanic.

Combat combineert elementen uit action RPG’s, dungeon crawlers, metroidvania’s en soulslikes op een verrassend natuurlijke manier. Niets voelt geforceerd aan. Vijanden slaan hard, maar de moeilijkheid voelt zelden oneerlijk. Elk gevecht leert je iets over aanvalspatronen, timing of positionering. De game gebruikt daarnaast een systeem dat doet denken aan games als Dark Souls. Bones fungeren als valuta voor upgrades en wanneer je doodgaat laat je ze achter op de plek waar je stierf. Je krijgt één kans, of meerdere als je de juiste upgrades hebt gekocht, om ze terug te halen, maar als je opnieuw sterft ben je alles kwijt. Dat zorgt voor extra spanning tijdens het verkennen en tijdens gevechten, want er staat soms veel op het spel als je flink wat Bones op zak hebt.

Verrassend veel variatie

Ook de variatie in vijanden blijft sterk gedurende het hele avontuur. Zelfs vijanden van dezelfde soort verschillen vaak genoeg qua wapens of aanvalspatronen om interessant te blijven en allemaal uniek aan te voelen. Sommige vijanden zetten constant druk, terwijl andere juist vragen om meer geduld en positionering. De eindbaasgevechten vormen zonder twijfel het hoogtepunt van de combat. Elke boss past perfect binnen zijn gebied en voelt uniek aan dankzij zijn eigen gimmick, meerdere fases, unieke mechanics en aanvalspatronen. Het doet sterk denken aan soulslike-bosses, maar dan in een 2D retrostijl. Ze zijn pittig, maar altijd leesbaar genoeg om van te leren. Bij elke nieuwe poging kom je een stukje verder en het voelt dan extra bevredigend wanneer je eindelijk de eindbaas weet te verslaan.

Variatie speelt aan de kant van Mina eveneens een grote rol. Aan het begin kies je één van vier startwapens, maar later kun je extra wapens kopen en vrij wisselen tussen verschillende speelstijlen. Sidearms voegen hieraan nog meer variatie toe. Deze secundaire abilities gebruiken een resource genaamd Joules en variëren van offensieve aanvallen tot utility-tools. Daarnaast bevat de game tientallen trinkets die passieve effecten geven. Sommige laten je bijvoorbeeld één keer herrijzen na je dood, terwijl andere environmental damage verminderen of healing versnellen. Samen zorgen deze systemen ervoor dat experimenteren leuk blijft zonder overweldigend te worden. Elk wapen, elke sidearm en elke trinket heeft namelijk een heel duidelijk effect, dus kies vooral wat je zelf het fijnste vindt.

Ook fijn is de grote hoeveelheid modifiers waarmee spelers de moeilijkheid kunnen aanpassen. De standaardervaring zonder modifier voelt uitstekend gebalanceerd, maar spelers die meer uitdaging zoeken kunnen de game op verschillende creatieve manieren moeilijker maken. Andersom zijn er ook opties voor mensen die liever een iets toegankelijkere ervaring willen. Zo kun je kleine veranderingen aanbrengen, zoals Mina automatisch laten springen over kleine gaten, tot grote veranderingen zoals haar compleet onsterfelijk maken. Je kunt hier dus echt absoluut alle kanten mee op.

Perfecte Re(tro)presentatie

Audiovisueel slaat Mina the Hollower eigenlijk nergens de plank mis. De game weet perfect het gevoel van een klassieke SNES of Game Boy-game na te bootsen, maar voelt tegelijk modern waar nodig. De pixelart zit vol detail en persoonlijkheid, ondanks de beperkingen van pixelart. Vooral de designs van NPC’s, vijanden en bosses springen eruit. Mina zelf is bovendien een geweldige protagonist die heel de game moeiteloos draagt. Ze oogt stijlvol, zelfverzekerd en cool van begin tot eind. Mina is simpelweg een absolute baddie en we weten allemaal dat we wat meer stoere chicks in onze levens kunnen gebruiken.

Ook de animaties verdienen veel lof. Ondanks de retrostijl beweegt alles enorm vloeiend. Kleine details maken hier het verschil. Mina loopt bijvoorbeeld iets langzamer op trappen, vijanden reageren scherp op haar bewegingen en omgevingen voelen levendig aan dankzij subtiele animaties. Daardoor voelt Mina the Hollower nooit als goedkope nostalgie. Het voelt juist als een moderne interpretatie van hoe een klassieke game eruit had kunnen zien met de technieken van nu.

Ook op audio-vlak zit het goed. De soundtrack ademt retro, maar klinkt tegelijk rijk en sfeervol. Muziek wisselt soepel tussen spannende combattracks en rustigere exploratiemuziek. Vooral tijdens eindbaasgevechten komen de uitstekend gecomponeerde nummers sterk naar voren. Elke track, ondanks dat je sommige nummers herhaaldelijk achter elkaar hoort, is een absolute banger en past perfect bij de gothic horror sfeer en de retro vibe die de game heeft. Alles samen laat zien hoeveel aandacht Yacht Club Games in deze presentatie heeft gestopt.

De game ondersteunt bovendien widescreen-resoluties en is daar ook echt voor ontworpen. Toch vond ik persoonlijk dat Mina the Hollower nóg beter tot zijn recht kwam in een kleiner schermformaat. Dat versterkte het retrogevoel enorm en gaf bijna het idee alsof ik weer op een oude handheld zat te spelen, alleen zonder het constant wisselen van lege batterijen of een wazig scherm zonder backlight. Een beetje zoals je GBA ROMs vroeger op de Visual Boy emulator speelde, voor de piraten onder ons. Ik raad je dan ook aan om, als je de game op pc speelt, de kleine resolutie aan te houden voor dat beetje extra retro-gevoel.