Preview: Mina the Hollower - Heerlijk ouderwets gamepje

Ouderwetse actie

Yacht Club Games bouwt met Mina the Hollower verder op de stijl die de studio eerder gebruikte in Shovel Knight, maar deze keer in een iets duisterdere setting. Je speelt als Mina, een Hollower en briljante uitvinder die naar het eiland Tenebrous Isle afreist om de chaos daar te stoppen. Zij heeft de Spark Generators uitgevonden, die het eiland van licht voorzien. Ineens zijn de generatoren ermee opgehouden, wat ervoor heeft gezorgd dat de duisternis over het eiland heerst. Het is aan Mina om de generatoren te herstellen en het eiland te redden. Dat verhaal ontvouwt zich langzaam via gesprekken met interessante antropomorfe personages en het verkennen van de wereld. De game vertrouwt erop dat jij zelf verbanden legt en goed oplet.

Dat past ook bij de rest van de ervaring, want Mina the Hollower houdt je hand nergens vast. Er zijn geen quest markers, geen uitgebreide tutorial en geen moeilijkheidsregelaar om gevechten makkelijker te maken. Je moet patronen leren, vijanden begrijpen en accepteren dat je soms simpelweg wordt afgestraft omdat je te snel of te roekeloos speelt. De uitdaging voelt gelukkig zelden oneerlijk, omdat de besturing scherp blijft en Mina altijd precies doet wat jij wilt. Daardoor ontstaat hetzelfde gevoel dat oude retrogames vroeger hadden, waarin je ook echt je best moest doen om een eindbaas te verslaan en elke overwinning echt verdiend voelde.

Het belangrijkste hulpmiddel van Mina is haar zweep, de Nightstar. Daarmee sla je vijanden flink om de oren, maar je gebruikt het ook om ruimte te creëren tijdens drukke gevechten. Er zijn echter ook andere wapens die Mina kan gebruiken, zoals een setje zwaarden of een grote hamer. Daarnaast kan Mina zich onder de grond ingraven om aanvallen te ontwijken of snel onder obstakels door te bewegen. Die simpele, maar slimme mechanic verandert ook meteen hoe je de wereld verkent. Je denkt constant na over timing, je positie en routes door een gebied. Vijanden slaan hard toe en eindbazen vragen je volledige focus, zeker omdat de game weinig ruimte laat voor fouten. Tijdens het spelen moest ik vaak denken aan oude actie-avonturengames op de Game Boy Color en NES, waarin geduld en timing heel belangrijk waren. Dat gevoel weet Mina the Hollower opvallend goed vast te houden.

We houden het fris

Wat tijdens het spelen meteen opvalt, is hoeveel vrijheid de game geeft in hoe je Mina opbouwt. Naast de standaard zweep krijg je toegang tot andere wapens en verschillende sidearms met elk hun eigen moveset. Sommige richten zich op snelle aanvallen van dichtbij, terwijl andere beter werken voor crowd control, afstandsschade of zelfs mobiliteit. Daardoor kun je echt experimenteren met een speelstijl die bij je past. Ook Trinkets spelen daarin een grote rol. Deze accessoires geven allerlei effecten die combat en exploratie subtiel of juist drastisch veranderen. Dat systeem zorgt ervoor dat de game eigenlijk altijd fris blijft, omdat je dus je eigen loadout op kunt bouwen en andere combinaties kunt proberen wanneer je bijvoorbeeld vastzit bij een eindbaas.

De progressie heeft daarnaast ook een beetje een Souls-invloed. Vijanden laten Bones vallen, de valuta waarmee je Mina sterker maakt of upgrades koopt. Dat werkt goed, omdat je constant het gevoel hebt dat elke nieuwe route die je vindt of confrontatie die je aangaat waardevol is. Tegelijk hangt er altijd spanning boven je hoofd. Zodra je sterft, laat je jouw Bones achter op de plek waar je doodging. Je krijgt daarna één kans om ze terug te halen. Ga je opnieuw dood voordat dat lukt, dan ben je alles kwijt. Dat systeem maakt zelfs simpele stukken van de map spannend, zeker wanneer je met een grote voorraad Bones op zak rondloopt. Het motiveert om voorzichtig te spelen zonder dat de game traag wordt. Tijdens mijn speelsessie leverde dat meerdere spannende momenten op waarin ik nét levend een veilige plek bereikte met een flinke hoeveelheid Bones op zak. Dat risico maakt exploratie veel interessanter dan in veel moderne actiegames. Ook ben ik weleens een grote hoeveelheid Bones verloren en vervloekte ik mezelf behoorlijk. Dat is dan weer de andere kant van de medaille.

De wereld zelf helpt daar ook sterk bij. Gebieden zitten vol verborgen paden, afgesloten deuren en optionele stukken die je pas later kunt bereiken wanneer je bijvoorbeeld de juiste trinket hebt. Mina the Hollower beloont nieuwsgierigheid constant. Soms vind je een nieuwe Trinket, soms een sluiproute en soms een compleet nieuw gebied met verborgen schatten. Daardoor voelt de wereld groot en verbonden aan, zonder dat het overweldigend wordt. Je kunt er namelijk altijd zelf voor kiezen om niet verder te verkennen en gewoon linea recta op je doel af te gaan.

Overtuigende retrostijl

Op audiovisueel gebied is Mina the Hollower misschien wel het meest indrukwekkend. De pixelart ziet eruit alsof iemand een vergeten Game Boy Color-game heeft gevonden en daarna met moderne techniek heeft opgepoetst zonder de originele stijl kapot te maken. Animaties zijn vloeiend, maar behouden die beperkte retro-uitstraling die perfect past bij het thema. Vooral de kleurpaletten en groteske monsterdesigns versterken de Victoriaanse horrorstijl goed. De game voelt nostalgisch, precies zoals het hoort. Tegelijk blijft alles goed zichtbaar tijdens combat, wat belangrijk is in een game die snelle reacties vraagt.

De soundtrack verdient ook aandacht. De muziek combineert klassieke chiptune-klanken met een zwaardere en melancholische toon. Sommige nummers zijn zo sterk en blijven direct hangen. Geluidseffecten klinken scherp en ouderwets op de juiste manier. Elke klap van de zweep, elke explosie en elke aanval geeft duidelijke feedback. Dat helpt de combat sterker en levendiger aan te voelen.

Wat mij betreft speel je deze game het best in de originele resolutie en niet full-screen in breedbeeld. Technisch werkt widescreen prima, daar is met de grafische directie ook rekening mee gehouden. maar het kleinere beeld versterkt de illusie dat je echt een oude handheldgame speelt. Daardoor komt de sfeer beter binnen en ogen de pixels precies zoals ze zijn bedoeld. Yacht Club Games laat hier zien dat ze duidelijk begrijpen dat retro niet alleen draait om graphics, maar ook om presentatie en gevoel. Veel moderne retrogames missen dat detail, maar Mina the Hollower absoluut niet. Zelfs menu’s, interface-elementen en overgangen voelen alsof ze uit een andere tijd komen. Dat maakt het totaalplaatje verrassend overtuigend.

Voorlopig oordeel van Claudia Tjia

Mina the Hollower maakt een sterke eerste indruk. De game weet de sfeer van klassieke Game Boy-avonturen bijna perfect te vangen, zonder vast te blijven hangen in pure nostalgische clichés. De uitdagende combat, sterke exploratie en flexibele builds zorgen ervoor dat het avontuur meer is dan alleen een retro throwback. Tegelijk vraagt de game wel geduld van je. Wie moderne comfortopties verwacht of weinig zin heeft in een wat stevigere moeilijkheidsgraad, gaat hier waarschijnlijk moeite mee krijgen. Voor liefhebbers van oude actiegames, lijkt Mina the Hollower nu al een van de interessantste retroprojecten.