Indiegames van gamescom 2026 - Deel 2

Door Bram Noteboom +2

Geplaatst: 1 september 2026 12:15

Aangepast: 1 september 2026 12:18

Help Gameliner en maak ons een favoriete bron

In deel twee van de indiegames van gamescom 2026 gaan we langs bij Raw Fury en checken we games die niet ver van ons verwijderd zijn. Sterker nog, eentje kan je nu al spelen! Je leest hieronder welke titel het is, maar je moet sowieso je Steam-wishlist erbij pakken. We zijn namelijk hands-on gegaan met titels die je zeker in de gaten wilt blijven houden. Lees gauw verder en geniet van de bizarre creativiteit van de onafhankelijke gamemakers.

Gamescom 2026 indiegames deel 2

We trappen de lijst af met een game die voor mij erg bijzonder is. De originele Cassette Beasts van ontwikkelaar Bytten Studio en uitgever Raw Fury is een titel die ervoor gezorgd heeft dat een van de belangrijkste mensen in mijn leven opnieuw kon ontdekken dat ontspanning weer mogelijk was. Haar passie voor gaming keerde terug mede dankzij het fijne creature-collector-avontuur en tot deze dag is ze niet weg te slaan bij deze geweldige hobby. Toen Cassette Beasts 2002 werd aangekondigd, dacht ik ook meteen aan haar en hoopte ik op een logische evolutie van het origineel uit 2022 en geloof me: dat krijg je ook. Het Londen van 2002 serveert het ideale 3D-speelterrein, terwijl de welbekende turn-based mechanics terugkeren met meer diepgang en verfijning. Het is een ambitieuze stap en tel daarbij op dat er meer dan 250 beesten in de game zijn verwerkt, dan heb je toch mogelijk een indie-RPG die wederom de harten van menig gamer gaat veroveren. En de persoon waarover ik het had dacht altijd wel eventjes mij in te kunnen maken in de PvP-multiplayer. Cassette Beasts 2002 komt in maart 2027 te verschijnen voor de pc en consoles; en ik sta dan ook klaar met mijn team, just so you know.

Tijdens onze speelsessie bij ProbablyMonsters kregen we twee toffe indiegames voor de kiezen. Eentje daarvan bespreken we vandaag, de andere op een later moment. Ja, vandaag moeten we het wel over Crimson Moon gaan hebben, want de game lanceert over enkele uren. Zie deze alinea dan ook als een soort mini-review. Wees ervan bewust dat het gaat om een titel met wat ruige randjes: technische mankementen waren aanwezig in de demo, zoals de oneerlijke hitboxes, mislopende animaties en camerawerk dat de spelers soms tegenwerkt. Maar wat je daarvoor in de plaats krijgt is een bijzondere, bijna arcade-achtige soulslike, waarin je in co-op of solo door open levels kunt banjeren, loot kan verzamelen en het kan opnemen tegen duistere vijanden. Crimson Moon voelt qua presentatie als een klassieke dark-fantasy game met vleugjes Diablo, DOOM en Dark Souls. Zeker de propositie dat je speelt als een mix tussen een gevallen engel en een ridder is eentje die mij vanaf moment één wist aan te spreken. Lijkt Crimson Moon je nou een interessante mengelmoes, ga dan later vandaag met deze actie-RPG aan de slag op de pc en consoles!

Check dit dan: een Japanse studio bekend van strategische RPG's gaat aan de slag met een middeleeuwse survival-horrorgame, met de nadruk op survival. De locatie? Het platteland van Engeland, oftewel in dit geval Birmingham. De stad van rook, boze mannen in een Xbox 360-chat en de Peaky focking Blinders. God Save Birmingham is een pitch waarvan je eerst denkt dat het door een willekeurig algoritme in elkaar is geknutseld, totdat je het gaat spelen. Dan ga je ineens de aantrekkingskracht voelen van deze zombiegame: keep it simple, stupid. In mijn gesprek met de devs gaf ik het al aan: het is lang geleden dat ik een game met wandelende lijken hebt gespeeld, die niet meteen doorslaat in bombastische actie, gemuteerde vijanden en dat soort ongein. Zelfs in de overprikkelende hallen van de Koelnmesse was ik in staat om mezelf echt te verliezen in deze survivaltitel, dankzij logische systemen, vermakelijke physics en immersieve presentatie. Voelt en oogt het nog een beetje stijfjes? Jazeker. Gaat de immersie verloren met de beloofde multiplayer-features? Weet ik nog niet zo goed. Wat ik wel weet is dat God Save Birmingham meer is dan simpelweg een reveal-trailer die viraal ging. Ergens volgend jaar vindt de Early Access plaats en ik ben dan ook zeker benieuwd of men de kern van de ervaring stevig weet neer te zetten.

Tijdens mijn demo op gamescom duurde het even voordat ik begreep wat Kingdom III: Rising Realms precies van me wilde. Er was geen duidelijke introductie en ik kreeg ook geen hint op mijn scherm die uitlegde wat ik moest doen. Ik liep daarom eerst maar wat rond en drukte op alle knoppen van de controller, in de hoop dat er iets zou gebeuren. Pas na een tijdje viel alles op zijn plek en begreep ik de simpele basis van deze game. Je speelt als een koning en moet munten verzamelen om je koninkrijk uit te breiden en te beschermen tegen monsters die bekendstaan als The Greed. Die munten vormen het hart van vrijwel alles wat je doet. Je gebruikt ze om nieuwe mensen voor je te laten werken, muren en torens te bouwen en inwoners op te leiden tot soldaten of bouwers. In feite draait Kingdom III: Rising Realms maar om twee dingen: geld verzamelen en dat geld weer uitgeven. Het klinkt bijna te simpel voor een complete game, maar juist dat systeem werkt verrassend goed. Je ziet steeds iets dat beter kan, een extra muur die nodig is, een nieuwe werker die je kunt gebruiken of een soldaat die je verdediging sterker maakt, waardoor je steeds op zoek gaat naar de volgende munt. Daardoor ontstaat een fijne gameplayloop die makkelijk te begrijpen is zodra het kwartje eenmaal valt. Ik had slechts een half uur met Kingdom III: Rising Realms, wat eigenlijk te weinig tijd was om echt diep in de game te duiken. Toch was die korte sessie genoeg om mijn nieuwsgierigheid te wekken, want ik wil vooral weten welke systemen en uitdagingen er nog achter deze eenvoudige basis schuilgaan. Als de rest van de game die rustige sfeer weet te combineren met dezelfde verslavende loop, dan heeft Kingdom III: Rising Realms in ieder geval mijn aandacht.

De een zijn dood is de ander z'n brood, vooral in My Cannibal Family, een van de meer quirky games waar ik dit jaar tijdens gamescom in de vroege ochtend bij mocht aanschuiven. Terwijl de caffeïne nog aan het inwerken was, schotelde ontwikkelaar Wolf & Wood Interactive me een premisse voor waar mijn semi-slaperige brein nog niet geheel klaar voor was. My Cannibal Family is namelijk niet zomaar een first-person pretpark builder, het is er een met een bonafide wraakscenario in het achterhoofd. Onze mensenvlees verorberende protagonist is namelijk het resultaat van een maffiosi whackjob welke is geëindigd in een moeras vol toxic waste, waar een uitgewoond krot een perfecte locatie biedt voor retaliatie en rehabilitatie. Het blijkt ook een prima site voor een pretpark, welke uiteindelijk als dekmantel dient om argeloze bezoekers / naïeve voedselbronnen aan hun einde te laten komen, net zo lang tot zelfs de verantwoordelijke maffiosi het de moeite waard vinden om je park des doods eens te bezoeken. Maar daarvoor moet je wel zorgen dat je park de moeite waard is en in My Cannibal Family betekent dit dat je overdag bezig bent met de opbouw en het onderhoud, om in de avonduren je park open te stellen voor prooien in spé. Na een minuutje of twintig aanklooien in mijn creatie - waarin me vooral werd uitgelegd hoe alles kan worden gecustomized naar wens, alles kan worden gerecycled en veel zaken zelfs kunnen worden geautomatiseerd en/of uitbesteed aan groteske familieleden - kwam ik voorzichtig tot de conclusie dat My Cannibal Family een interessant concept biedt, maar wel een waarvan de toekomst moet gaan uitwijzen hoe lang het leuk blijft. Vooralsnog smaakte de speelsessie naar meer, dus laten we hopen dat My Cannibal Family tegen de tijd van launch lekker veel mensenvlees om de botten heeft weten te genereren.

Voor mijn afspraak om Appulse te checken zei Bram, die onze afspraken geregeld had, tegen mij dat ik deze game óf zou haten, óf het een van de beste games van de beurs zou vinden. Appulse laat zich het beste omschrijven als een sci-fi-pinballgame op crack, gemengd met de structuur van een roguelike. In de basis speel je gewoon pinball en probeer je zoveel mogelijk punten te verzamelen, maar al snel komen er extra mechanics bij kijken. Zodra je genoeg punten hebt verzameld, stijg je in level en mag je een wapen kiezen. Dat wapen gebruik je niet alleen om vijanden kapot te schieten, want de recoil heeft ook invloed op de richting van je pinball. Door op het juiste moment te schieten, geef je de bal een zetje en kun je bepalen welke kant hij op gaat, waardoor je meer controle krijgt dan met alleen de flippers. Tijdens het spelen verdien je ook power-ups die je een voordeel geven, zoals meer vuurkracht, meer recoil en andere upgrades die je helpen tijdens je run. Na het verstrijken van de timer verschijnt er een golf vijanden op je ruimteschip, dat tegelijk het pinballbord is. Het is dan aan jou om je schip te verdedigen door de vijanden neer te schieten of ze met je pinball te rammen. In het begin vond ik dat best lastig, want er gebeurt veel tegelijk en ik had even nodig om te begrijpen hoe alle mechanics samenkomen. Toch begon het na een paar minuten te klikken en vanaf dat moment werd Appulse steeds leuker. Vooral het gebruik van de recoil om de bal een bepaalde kant op te sturen, geeft het pinballen een extra laag die ik niet had verwacht. Het is een vreemde combinatie waar m'n hoofd even aan moest wennen, maar juist daardoor voelt het extra bevredigend als je een hoge score haalt en blijf je proberen om verder te komen. Appulse is dan ook een game waar je even doorheen moet bijten, maar zodra het klikt, is het lastig om de controller weg te leggen. Ik heb me tijdens mijn demo op gamescom in ieder geval uitstekend vermaakt en ben benieuwd of de volledige game dat gevoel weet vast te houden.

Sommige games zijn heel goed in aantonen hoe belangrijk teamwork is en Bye Bye Bonnie van Friends vs. Friends-maker Brainwash Gang toonde op onbedoelde wijze hoe sommige games vallen of staan met goede samenwerking. Want ja, een co-op game alleen spelen is een hele kunst gebleken, vooral wanneer je teamgenoten - in dit geval de devs - wegens persoonlijke omstandigheden niet kunnen aanschuiven om je te helpen in je in-game queeste om je moeder te vinden. Toch heeft dat de beste mensen van Raw Fury niet tegengehouden om me tijdens mijn gamescom sessie uit te leggen hoe Bye Bye Bonnie inzet op sterk teamwerk, waarbij het doorkruisen van een viertal biomes geheel wordt gefaciliteerd door physics-driven controls en waarbij iedere speler de verantwoording kan nemen voor één van de onderdelen die de bol aan het rollen krijgt. Terwijl de een met een jogwheel de richting bepaalt, boost een ander met een paar flinke sprongen op een mega-knop de energy bar, waarna de derde de lancering inzet door weer op een andere knop te rammen. En ja, dat is best lastig om in je eentje te doen, al is het dus niet onmogelijk gebleken. Maar goed, ondanks de aard van de presentatie heeft Bye Bye Bonnie me wel weten te overtuigen van diens potentie en wederom ongekende charme. Gezien Brainwash Gang er waarschijnlijk nog wel een flinke weg mee te gaan heeft, is het voor nu nog eventjes 'bye bye', maar zeker geen 'farewell'.

Wil je nog meer indiegames van gamescom 2026 zien? Nou, vooruit dan. Deel drie zie je spoedig in je feed verschijnen. We moeten eventjes de laatste embargo's afwachten en dan kunnen richting de afronding gaan. Beloofd? Beloofd! Maar die laatste titels die we gaan bespreken zijn echt dubbel en dwars de moeite waard. En zijn het écht de laatste games? Nou ja, dat weet ik nog zo net niet. Afijn, je ziet het vanzelf. Laat in de tussentijd weten welke indiegames van gamescom 2026 op jouw oog zijn gevallen. We lezen het graag in de comments!