Opinion: De casual eenheidsworst

Nu de geruchten rond Grand Theft Auto V (GTA V) aanzwellen, kijkt het gros van alle gamers uit naar deze nieuwe geldboom uit de stal van Rockstar Games. Toch is niet iedereen het er unaniem over eens dat GTA de beste free roamer is. Zo zijn er genoeg gamers die zweren bij Saints Row, en datzelfde zie je ook bij andere populaire gamereeksen. Gamers die Battlefield verkiezen boven Call of Duty, Forza boven Gran Turismo, Silent Hill boven Resident Evil en ga zo maar door.

Elke gamer heeft wel een reden om de ene game boven de ander game in hetzelfde genre te verkiezen en vaak is die reden te vinden in ogenschijnlijk kleine, maar voor de gamer enorme verschillen. Laat je moeder GTA en Saints Row zien en ze zal vermoedelijk niet eens doorhebben dat het twee verschillende games zijn. Jij weet echter dat Saints Row volledig over de top is, terwijl GTA relatief gezien wat realistischer is. En het zijn juist deze verschillen die games maken of breken.

Riep ik jaren geleden tegen niet-gamende vrienden en familieleden weleens trots dat de game-industrie groter is dan de filmindustrie, tegenwoordig ondervinden we daar juist de nadelen van. Vaak onder druk van uitgevers worden games zo aangepast dat ze het grote publiek aanspreken. Een serie als Resident Evil verkiest actie boven horror, want wie wil immers sloom rondsluipen met te weinig kogels terwijl je zombies ook aan gort kunt schieten? Zelf heb ik me mateloos geërgerd aan de hippe weg die Ghost Recon insloeg: van tactische shooter waarbij geslopen moest worden en het gevaar om iedere hoek of kilometers in de verte loerde verworden tot fast paced actie. En zo zijn er nog legio 'dumbed down' titels te noemen. De verschillen verdwijnen en games gaan steeds meer op elkaar lijken.

Feit is dat de game-industrie volwassen is geworden, maar dat dit voor de fijnproevers in grote lijnen alles behalve goed nieuws is. Uiteraard worden de budgetten groter en de games mooier en vaak ook uitgebreider. Maar wat hebben we aan zoveel games als ze allemaal dezelfde casual inhoud brengen? De drang om net als in het verleden alle games te willen hebben is er al lang niet meer. Ik pik nu enkel de krenten uit de pap en dan ook nog liever een paar maanden later voor de helft van het geld uit de budgetbak dan full priced op de datum van release.

Wie de betekenis van casual opzoekt vindt verschillende synoniemen: speels, luchtig, losjes, luchthartig, vrijblijvend, informeel enzovoort. Maar ook synoniemen als voorlopig, kortstondig, vluchtig, vergankelijk en voorbijgaand zijn te vinden. Laten we van harte hopen dat we de casual games over een decennium herinneren als games uit die laatste groep, ons hoofd schuddend afvragen hoe het toen zover heeft kunnen komen, om ons vervolgens weer te verliezen in een hele dikke, unieke game.