Opinion: De E3 kermis is geopend!

Het is aan mij om alweer de laatste column van dit seizoen te schrijven. Aangezien deze week dé week is van de E3 kan ik hier dan ook echt niet omheen.

Hetzij je onder een steen hebt geleefd is onder menig gamer de E3 een begrip. Veel nieuws over uit te komen games, gadgets en consoles wordt hier op kermis-achtige wijze aan het gewone volk vrijgegeven. Hierover worden vaak al weken tevoren aankondigingen gedaan over de aankondigingen die hier worden gedaan. Wat o wat gaat er komen en van wie voor wie voor welk platform?

De stands van de grote uitgevers en games kunnen nauwelijks meer stands worden genoemd. Ze zijn zo uitgebreid, interactief en gedetailleerd dat ze een betere plaats hebben in een attractiepark. Deze stands zijn dan ook verantwoordelijk voor een fikse deuk in het PR budget van elke uitgever. De grote stands kosten vaak net zoveel als de ontwikkelingskosten van de gemiddelde game! Harde muziek, schreeuwerige announcements en felle lichtshows moeten het publiek als insecten naar een vliegenvanger naar hun attractie lokken, om daar helemaal omver te worden geblazen met presentaties, filmpjes en gameplay. Na afloop worden de bezoekers van de stands nog eens overladen met promotiemateriaal. Dit noemen we vanaf nu 'swag'.

'Swag' is een grote reden waarom mensen naar een gamebeurs gaan. Gratis t-shirts, mokken, vlaggen, posters, games, codes, items, sleutelhangers, noem het maar op, er wordt mee gestrooid alsof het Sinterklaas is. Grote overvolle rugzakken en tassen die uitpuilen van de 'swag' zijn een bekend beeld bij eenieder die wel eens zo'n beurs heeft bezocht.

Dan is er nog het eten. Je ziet overal om je heen fast-food stands die van alles serveren. Een ding hebben al deze foodstands gemeen: het druipt allemaal van het vet. Vette hotdogs, vette hamburgers, vette friet, gefrituurde kip en natuurlijk de te zoete platte frisdrank om het vet mee weg te spoelen. Kortom; Genoeg cholesterol om je huisarts wanhopig te maken. Op die momenten verlang je toch naar die spruitjes van moeders die je altijd liet staan...

Maar wat blijft er uiteindelijk van over? Suizende oren van de schreeuwende presentatoren en muziek, een dikke pens en een stapel rotzooi waarvan je de helft zo in de vuilnisbak kunt dumpen. Een beetje hetzelfde gevoel dat je hebt na een dagje kermis dus.