Opinion: De Nostalgie Factor

Iedere gamer kent dat wel. Een game die je al jaren geleden voor het eerst speelde. Een game die je tot in den treure hebt gespeeld en waar je dan ook veel goede herinneringen aan hebt. Zo weet ik dat Alex op dit moment blij als een aap met een tros bananen door zijn kamer springt, wild zwaaiend met een Wii controller. Welke game hij dus speelt laat ik aan jullie over om te raden!

Roze wolken
En dan komt er een nieuw deel in je favoriete reeks. Je hart gaat sneller kloppen en je kunt niet wachten tot hij uit is. Je struint het internet af naar filmpjes en feiten, je checkt gameplay beelden en, als je geluk hebt, speel je hem op een grote games conventie. Op de releasedag sta je voor de deur van je favoriete winkel of lig je op de deurmat te wachten tot hij in de brievenbus valt. Je stop de game in je console of computer en gaat spelen. Je wereld kan niet meer stuk!
Dit is een gevaarlijke situatie. Verwachtingen lopen hoog op en je speelt als een razende. Maar dan gebeurt het ondenkbare.

Het diepe dal
Het ondenkbare is gebeurd. De game is uiteindelijk totaal niet wat hij zou moeten zijn. De gameplay is verkracht, de karakters zijn niet zoals ze horen te zijn of het verhaal is een travestie. Je hele verwachtingspatroon is met een kille veeg aan diggelen geslagen. Boos trek je de game weer uit je console/pc en gooit hem in een hoek om daarna alle forums die je kent te trollen met berichten over hoe slecht de game wel niet is. Zelfs de oude delen, die je met zoveel plezier hebt gespeeld, verliezen hun allure. Een franchise is kapot.

De Nostalgie Factor
Dit is een factor die maar al te graag door gamedevelopers uit de kast wordt gehaald. Door een franchise weer af te stoffen en een nieuwe game te maken, om daar vervolgens het label van de oude games op te plakken, is een goedkoop trucje om snel geld binnen te halen. Ook in films is dit trucje al vaak toegepast, met wisselende resultaten. (A-Team iemand?)
Niet alles is kommer en kwel. De hierboven geschetste situatie is een worst case scenario. Veel gamefranchises worden juist met veel respect behandeld en worden door uitgevers juist gemeden omdat ze niet het gevoel hebben dat ze een waardige opvolger kunnen maken. Want het succes van een nieuwe game in een franchise is net zo groot als het voorgaande deel goed was.
En bij epische gameseries is dit een moeilijke klus. Neem gameseries als Gran Tourismo of Diablo. De uitgevers van deze games huiveren om een game snel af te maken, omdat ze de hoge eisen die ze in de voorgaande delen waar hebben kunnen maken, moeten overtreffen met hun nieuwe game. Dit kan goed zijn, maar soms duurt het te lang. Maar als de game dan uiteindelijk goed is kan het dak eraf!