Opinion: Doosje versus download

De discussie laait steeds heviger op. De PSPgo lijkt al dood en begraven, nog voordat hij het levenslicht heeft gezien. Maar wat is nou eigenlijk de reden van alle heisa? Eerst even een korte inleiding.

PSPno
Vorige week kon je lezen dat enkele winkelketens de PSPgo niet gaan verkopen. Bij Gameliner waren we er tot voor kort nog niet uit. Moesten we meegaan in deze gekte of gewoon tegemoet komen aan de wil van jullie, de gamers? Uiteindelijk hebben we besloten de PSPgo gewoon te gaan leveren. Los daarvan is nu is echter gebleken dat een grote keten in Australië ook niet van plan is om de PSPgo te verkopen. Het gaat er dus steeds slechter uitzien voor Sony.

Schijnheilige winkeliers
De reden die verkopers aandragen is de onrechtvaardige prijs. Zo beschikt de PSPgo over een kleiner scherm dan zijn oudere broer en zit er geen UMD-drive in. Desondanks hangt er wel een aanzienlijk hoger prijskaartje aan het apparaat. Belachelijk, zeggen de winkeliers. Maar in feite is de enige echte reden om de PSPgo niet te verkopen, dat men geen games kan verkopen voor het apparaat. Games kunnen enkel worden gedownload en door de lage winstmarge op de PSPgo zelf, zien winkeliers geen brood in de handheld.

Als ik heel eerlijk ben, ben ik er nog niet zo uit. De PSPgo ziet er best geil uit. En vind ik het zo'n probleem om games te downloaden? Ik vind het tof om zo nu en dan een gamepje te downloaden met mijn Wii. Zo'n gouwe ouwe, uit de tijd dat ik nog met een krakend knuppeltje in de hand urenlang op zolder naar de pixelbrei op het scherm zat te staren. Ook een enkele arcadeklassieker via Xbox Live Arcade of de PlayStation Store kan ik zeer waarderen. En toch, toch gaat er niets boven een doosje. Een doosje dat je kunt aanraken, kunt ruiken en kunt verzamelen. Het staat altijd stoer, zo'n grote stapel games op de plank. En niet te vergeten, je kunt ze ruilen. En je kunt ze binnenkort waarschijnlijk zelfs via Gameliner ruilen, maar daarover later meer.

Plakpoep
Zelf koop ik nog maar weinig games. Daar waar ik vroeger zoveel mogelijk moest hebben, vis ik tegenwoordig enkel nog de lekkerste krenten uit de pap. En als ik dan zo'n game koop, voelt het spelen ervan weer heel speciaal. Er gaat zelfs een heel ritueel aan vooraf. Een nieuwe game gaat namelijk eerst mee naar de wc. Nadat ik de game met liefde uit het folie heb gehaald, begin ik het boekje door te bladeren. Het enthousiasme dat bij het lezen van het boekje op komt borrelen, zorgt er vervolgens voor dat ik de game zo snel mogelijk wil spelen. Heel vervelend als je op zo'n moment last hebt van plakpoep. Maar ik dwaal af.

Terugspoelen
Ik wil mijn games gewoon graag in een doosje blijven kopen. En natuurlijk snap ik wel dat het handig is om een handheld te hebben waarop je enkel downloadgames kunt spelen, aangezien je dan niet al je schijfjes hoeft mee te slepen en kwijt kunt raken. Maar het kopen van een doosje hoort gewoon bij het ritueel. Het hoort bij het gamen. Een kast met games hoort bij het gamerwezen. Of er ooit een tijd komt waarin doosjes tot het verleden behoren? Wie zal het zeggen? Waarschijnlijk wel. In dat geval blijf ik graag in het verleden hangen, tussen de controllers met één knuppel en één knop en games die je na het spelen nog moest terugspoelen.