Opinion: Gamenisme

Het gamenisme is een niet bestaand begrip, dat ik eigenlijk best in onze maatschappij vind passen. Tegenwoordig worden veel begrippen omgevormd tot iets dat eindigt op 'isme' en daar zie ik als nuchter denkende Nederlander het algemene nut totaal niet van in. Zoals bijvoorbeeld de stroming 'optimisme' of de term 'racisme'. Even voor de duidelijkheid: ik ben absoluut tegen rassenhaat, maar racisme vind ik gewoonweg te mild om deze denkwijze aan te duiden, want rassenhaat is veel duidelijker. Vanuit het oogpunt van de Nederlandse taal en de ontwikkeling daarvan vind ik dat gamenisme dus ook best een begrip mag worden, maar wat houdt het dan in?

meisjes vs jongens
Gamenisme zou ik willen beschrijven als een vorm van opvoeding die de meeste hedendaagse jeugd geniet. Rond het achtste levensjaar komen de meeste kinderen in contact met spelletjes op de computer of op een console. De nieuwelingen kiezen vervolgens een speelstijl die bij hun levenswijze past. meisjes neigen veelal naar spelletjes die betrekking hebben op een sociaal aspect, zoals bijvoorbeeld De Sims of Nintendogs. Jongens neigen meer naar een sportief- en actie aspect zoals bijvoorbeeld een doorsnee shooter of voetbalgame. Vanaf dit moment leren kinderen zichzelf te ontwikkelen met behulp van deze spelletjes. Dit komt doordat ze zien wat de gevolgen ergens van kunnen zijn en ze kunnen hun experimenten uitvoeren in de (veilige) digitale wereld. De achtjarige jongen komt obstakels tegen en probeert die te omzeilen, waardoor het brein op dat aspect getraind wordt.

Voordelen
De voordelen van deze nieuwe kijk op de situatie is dat de jeugd zijn eigen leven probeert te spiegelen aan het verhaal van een spelletje. Vroeger werd dit gedaan door middel van een roman, tegenwoordig wordt dit op een interactieve manier gedaan in videospelletjes. Het avontuurlijke verhaal van Ezio, in dit geval wel een spel waarbij de PEGI-rating in het oog gehouden moet worden, leert de speler bijvoorbeeld veel over de renaissance en daarnaast over de uitvindingen die rond die tijd zijn ontstaan. Het verhaal wordt daarnaast gebruikt om de speler aan het denken te zetten op het gebied van het moraal van de kerk. Uiteraard wordt de speler niet gedwongen een bepaalde keuze te maken door wat hij of zij in het spel tegenkomt, maar het schijnt wel een ander licht op de echte wereld. Door dit andere licht begint de speler in te zien dat er meerdere standpunten zijn in de maatschappij en daardoor leert de speler ook de standpunten van de medemens te accepteren. In het kort zorgt het gamenisme ervoor dat de speler zich ontwikkeld door de digitale wereld af te spiegelen tegen de realistische wereld en hier vervolgens conclusies uit te trekken. Mits deze methode goed gehanteerd wordt, kan de speler erg veel baat ondervinden van het spelen en beleven van videospelletjes.

Nadelen
Een slecht aspect van het gamenisme is dat het de speler niet genoeg uitnodigt om zelf deel te nemen aan de maatschappij. Videospelletjes zouden net als alcohol met mate gebruikt moeten worden en in sommige gevallen zelfs onder toezicht. De leeftijdswaardering die PEGI toekent aan spelletjes zou serieuzer genomen moeten worden. Hierdoor zorgt de maatschappij er automatisch voor dat onze jonge spelers niet onbedoeld worden blootgesteld aan aspecten van de maatschappij waar zij nog niet klaar voor zijn. Dit is mijns inziens een aspect waar de politiek zich over zou moeten buigen, zeker wanneer ze met een boze vinger naar videospelletjes willen wijzen naar aanleiding van een situatie als in Alphen dit jaar. Mijn mening is dat videospelletjes nooit de oorzaak kunnen zijn van geweld, doordat ze de jeugd juist de mogelijkheid geven om in de digitale wereld hun agressieve gevoelens te uiten. Mocht tussen de duizenden spelers een uitzondering rondzwerven, dan heeft één van de factoren van onze maatschappij gefaald om deze jongen of dame niet in behandeling te nemen. Echter ben ik van mening dat een striktere controle van de PEGI-rating een bevordering van het gamenisme in onze maatschappij in de hand speelt. De politiek zal zich snel over de PEGI-rating en het falen van maatschappelijke factoren moeten buigen.

Conclusie
Goed, genoeg mooie ambtenaren-taal. Ik had dit hele verhaal in twee of drie zinnen kunnen schrijven, maar de huidige maatschappij is gebaseerd op bureaucratie, omwegen en vooral ingewikkelde taal. In deze column heb ik geprobeerd om onze gamewereld te verdedigen door gebruik te maken van de ingewikkelde ambtenaren-taal. Sterker nog, ik heb zelfs de term 'gamenisme' geïntroduceerd om het geheel volledig af te maken. Nu toch nog maar even in het kort, want dat is veel prettiger: ik geloof dat het spelen van videospelletjes alleen positieve invloeden heeft op de jeugd en de maatschappij. De verwijten die richting de digitale wereld geslingerd worden naar aanleiding van vreselijke gebeurtenissen, zijn in mijn ogen vaak ondoorgrond en slechts een snelle uitweg om iemand anders de schuld te geven.