Opinion: Het perfecte imperfecte Murdered: Soul Suspect

Murdered: Soul Suspect was een van de weinige games die ik vorig jaar bewust links heb laten liggen. De game wist mijn aandacht in de aanloop naar de release niet echt te trekken en ook na het lezen van de review van Kees ging mijn bloed niet sneller stromen. Toch had ik de PlayStation 4-versie van de game al enige maanden liggen en stopte ik deze vorige week in een moment van totale verstandsverbijstering toch maar eens in mijn console. En wat bleek, Murdered benadert zowaar de perfecte imperfectie.

Perfecte imperfectie, dat klinkt nogal tegenstrijdig en ook dat spreek ik niet tegen. Murdered wist me vanaf de eerste seconde te boeien en liet me pas los toen de credits uiteindelijk over mijn televisiescherm rolden. De game wist me op een perfecte manier te vermaken, te intrigeren en vooral vast te houden. Het verhaal was boeiend, ik wilde meer te weten komen over de mysterieuze personages en ik bewoog me met plezier door het duistere Salem. Uiteindelijk gaf de zoektocht naar antwoorden me heel wat voldoening, ondanks dat bepaalde elementen van de game gewoon matig waren. Zoals Kees ook al aangaf is zijn recensie, kan de uitwerking beter. De game is niet geweldig mooi, maar biedt daarentegen wel een ijzersterke sfeer. Daarnaast heb je als speler beperkte vrijheid en word je op de meeste momenten als het ware door de omgeving geleidt. Toch wist ook dat me niet uit de game te trekken, integendeel, het gaf me juist een nog hulpelozer gevoel.

Uiteindelijk speelde ik Murdered: Soul Suspect met een voldane grijns uit. Ik had zojuist een game gespeeld waar ik helemaal niets van verwachtte, die niet eens in de buurt van een Game of the Year-nominatie komt, maar waarmee ik me wellicht toch meer heb vermaakt dan met menig topgame. Minpunten waren er genoeg, maar ze werden zowel letterlijk als figuurlijk overschaduwt door hetgeen me zo intrigeerde aan dit product. Spanning, sfeer en verhaal wisten de overhand te krijgen en te houden, waardoor Murdered in mijn ogen de perfecte imperfectie weet te benaderen.