Opinion: Mijn natte droom

Als ik ergens geen doctorandus in heb, dan is het wel in Japans. En toch speelde ik vroeger als kleine uk de game volledig uit in het Japans. Slapeloze nachten had ik dankzij deze game, verslavend tot op de laatste botsplinter. Waar kon je anders een priester tegenkomen die je per ongeluk doodslaat? Wie verzon het anders om alle kaarsen in een kerk uit te blazen om verder te komen? Of wat te denken van android-pandaberen die ronddwaalden in een spiegelhuis op een kermis? De game werd tevens de enige RPG die ik tof vond en in één ruk uitspeelde. De klassieker SD Snatcher, zucht wat een ervaring, wat een tijd was dat. Dat doet me denken aan een groot verlangen, een heuse hedendaagse (en natuurlijk Engelse) remake. Hideo Kojima, waar blijft die remake, man?

Remakes, reboots, HD-remakes, HD-reboots, make-overs als het beestje maar een naam heeft. We worden harder met dit soort games om de oren gegooid de laatste tijd, dan dat er bladeren om ons heen waaien deze herfst. Dit doet mij afvragen waarom Kojima nog steeds geen remake heeft geknutseld van SD Snatcher. Veel remakes zijn wel oké, maar verre van bevredigend. Met een remake van SD Snatcher zou ik weer een reden hebben om de laatste centjes uit mijn portemonnee te persen als een overrijpe sinaasappel. Mijn god, wat zou dat een natte gamersdroom zijn, zeg.

Een knappe prestatie

In 1990 begon het avontuur, toen kwam SD Snatcher uit voor de MSX2. Meestal zijn het fossielen zoals ik, waarbij een lichtje gaat branden bij de termen MSX2 en SD Snatcher. De game kwam exclusief uit in Japan, dus ook de teksten waren volledig Japans. Aangezien internet nog niet aan de orde was, zat ik regelmatig compleet vast in de game. Ik was aangewezen op een kennis van mij, die soms MSX2-magazines had waarin wat walkthroughs stonden. Het gevolg is dat we vaak bij elkaar langskwamen om elkaar te helpen en savegames uit te wisselen via de diskettes. Dit leverde door de tijd een dosis gezelligheid op. Later kwam er wel een Engelse vertaling, maar toch was het allemaal een stuk minder, mede door de vaak matige vertaling.

Hoewel ik geen idee had wat het verhaal was, wist de gameplay mij zo te vermaken dat ik niet kon stoppen. Wellicht juist door het mysterie rondom het verhaal, maar ook door de zeer afwisselende vijanden. Talloze androids en andere soorten robots passeerden de revue. De vele upgrades, met name bij de wapens, zorgden voor een boost in de verslavingsfactor. Ook de omgevingen waren sfeervol en behoorlijk afwisselend, zeker voor die tijd. Ook de diverse puzzels of het verkrijgen van items door te praten met NPC's werkten lekker. De RPG-elementen waren behoorlijk aanwezig: turn-based gevechten en talloze upgrades. De gevechten waren ook super. Je kwam bij een aanraking met een robot in een apart scherm. Daar kon je zelf richten met je wapen om bepaalde delen van je vijand als eerste kapot te schieten. Voor elke vijand had je zo jouw eigen aanpak nodig en dat maakte de game zo lekker lang verslavend.

Een duidelijke wens

Zoals ik eerder zei, de enige RPG die alles perfect doseerde en implanteerde, waardoor ik zeer geboeid was. Geen enkele andere RPG wist dit hierna nog bij mij los te maken. Een knappe prestatie die ook alleen maar uit het brein van Kojima kan komen. Mijn wens moge duidelijk zijn: maken die remake! En als die remake dan komt, dan maar hopen dat het niet tegenvalt en de herinnering aantast. Anders ga ik alsnog die doctorandustitel in Japans halen en het origineel maar weer eens spelen.