Opinion: We zijn verwend

Afgelopen week zag ik dat Teenage Mutant Ninja Turtles: Turtles in Time Re-Shelled op Xbox Live Arcade tijdelijk tegen een gereduceerd tarief verkrijgbaar was. Mijn interesse was natuurlijk meteen gewekt. Vroeger als kleine jongen speelde ik de oorspronkelijke game samen met een buurjongen van begin tot eind door. Onvergetelijke tijden waren dat. Ik hengelde meteen de demo binnen om eens te kijken wat men met mijn oude jeugdliefde had gedaan. De grafische oppoetsbeurt was wat mij betreft niet nodig geweest. Vanuit nostalgisch oogpunt zie ik de game het liefst zo ongewijzigd mogelijk. Qua gameplay was de game ook enigszins aangepast, waardoor het geheel wat soepeler speelde. Maar toch, toch bleef er iets knagen. Het zal de tand des tijds wel zijn geweest, die in de jaren sinds de release van het origineel het hele concept achter de game heeft weg geknaagd.

Net als TMNT: Turtles in Time Re-Shelled zijn er legio voorbeelden van games die vroeger zo geweldig speelden, maar mij nu nauwelijks kunnen boeien of soms zelfs irriteren. En hoewel het grafisch allemaal vreselijk achterhaald is, is het vooral het gameplay gedeelte dat naar de huidige standaard tekort schiet. Hoe heb ik al die oude bagger ooit fatsoenlijk kunnen spelen?, vraag ik mij weleens af. Hoe kan het zijn dat ik een game vroeger helemaal te gek vond en er nu geen kloot meer aan vind? Ik denk dat we gewoon te verwend zijn. We willen games die grafisch overtuigend, episch en meeslepend zijn. Voor minder doen we het niet. Een ontwikkelaar die zijn hele ziel en zaligheid in een project stopt dat helaas wat minder uitpakt dan bedoeld, heeft geen bestaansrecht. Het is een triest gegeven.

Wellicht moeten we games weer benaderen als games. Genieten van de interactie met de beelden op het scherm, ook al zijn deze niet overtuigend. Dan maar wat minder beleving, maar gewoon iets nemen zoals het komt. Ik heb geprobeerd mijzelf voor te nemen het weer eens op deze manier te benaderen. Niet meer afgaan op reviews, maar net als vroeger weer een winkel binnenwandelen, checken welke game een stoer doosje heeft, plaatjes op de achterkant bekijken en er thuis achterkomen dat ik voor zo'n zestig euro stront heb gekocht. Ergens kan ik er de charme wel van inzien. Maar of het mij ook echt zestig euro waard is? Nee, als ik heel eerlijk ben speel ik dan liever toch op safe en moet ik concluderen dat mijn onvoorwaardelijke liefde voor games ook niet de tand des tijds ongeschonden heeft doorstaan.