Opinion: Zijn we al aan virtual reality toe?

Technologie gaat niet stapvoets vooruit, maar is in sneltreinvaart kilometers aan het boeken. Jaarlijks verschijnt er een nieuwe technologische doorbraak aan de horizon en wij gamers zijn veelal het proefkonijn. Nu is het nieuwste trending topic natuurlijk virtual reality. De Oculus Rift is al een ruime tijd op de markt, maar nu heeft Sony eindelijk zijn plannen bekendgemaakt omtrent de PlayStation VR. Of deze rage daadwerkelijk wordt opgepakt door de gaming community is nog maar de vraag. Vooralsnog zie ik het somber in. Niet alleen vanwege de hoge kosten voor de randapparatuur, maar ook vanwege een psychologisch/ sociologisch standpunt. De mens wordt namelijk steeds vaker blootgesteld aan onrealistische situaties, maar hoe vaker je wordt blootgesteld aan deze situaties, des te normaler het wordt. Is het daarom eens niet tijd om een stapje terug te nemen en te genieten van de opties die op dit moment geboden worden?

Ik vind het stiekem gezegd een beetje eng allemaal. We worden vandaag de dag steeds vaker blootgesteld aan extreem geweld en bizarre situaties. Dit is natuurlijk niet enkel in games zichtbaar, maar ook dagelijks op de televisie. Onze grenzen van wat normaal is, worden met de dag verlegd. We zijn ongevoelig geworden dankzij de dagelijkse portie dood en verderf die de hersenen worden ingepompt. Nu met virtual reality-technologie komt deze ontwikkeling letterlijk dichter op de neus. Met zo'n bril wordt de realiteit die je waarneemt, geproduceerd door willekeurige ontwikkelaars. Op de oudere gamer onder ons heeft dit waarschijnlijk weinig invloed, maar de volgende generatie gaat dit weer als iets gewoons zien. Ik zou er niet aan moeten denken om games zoals Outlast en Until Dawn (wat regelrecht nachtmerriemateriaal genoemd mag worden) te moeten spelen met een vr-bril. Echter produceren diverse media steeds vaker schokkender materiaal om meer sensatie te creëren. Waarschijnlijk zijn over tien jaar de horrorgames van nu lang niet zo eng als dat ze momenteel aanvoelen.

Daarbij is dit typisch zo'n voorbeeld die het sociale aspect uit gamen haalt. Ik ben gewend om games met vrienden, of mijn vriendin op de bank te spelen. Vaak maken we een praatje, drinken we een drankje en eten we een hapje. Wanneer je echter zo'n vr-bril op hebt, sluit je je volledig af van de nabije omgeving. Ja, de banden die je online creëert worden hierdoor dieper dan ooit tevoren, maar de banden die je in het dagelijkse leven hebt, zwak je af. Ik zou het persoonlijk verschrikkelijk vinden om naast iemand op de bank te zitten die zo'n bril op heeft. Samen zijn doe je samen.

Tenslotte hebben we al vaak genoeg randapparatuur op de bek zien gaan. Denk bijvoorbeeld aan de Microsoft Kinect. Een apparaat waar menig gamer volle bak voor stond te joelen, maar toen puntje bij paaltje kwam, werkte het apparaat niet optimaal en waren het vooral slappe aftreksels van party games die het apparaat ondersteunde. Nu moet ik zeggen dat ik niet volledig tegen virtual reality ben. Deze technologie kan veel baat bieden bij diverse opleidingstrajecten en medische behandelingsmethoden, maar wellicht is het nog ietwat vroeg om deze techniek in de huiskamer te introduceren. Gaming is eindelijk op een punt dat het geaccepteerd wordt. Waar we vroeger werden gepest, is het vandaag de dag niet langer nodig om te verbergen dat we van gamen houden. Iedereen gamet en laten we dat vooral met z'n allen blijven doen in plaats van je te isoleren met een gekke virtual reality-bril op je neus gedrukt.